Երեկ՝ հոկտեմբերի 15-ին, իտալական Միլան քաղաքի քաղաքային խորհուրդը, հրատապ նիստ հրավիրելով, քննարկել ու միաձայն ընդունել է Արցախի անկախությունը: Այս մասին տեղեկանում ենք քաղաքային խորհրդի անդամ Մաթեո Ֆորտեի Facebook-ի էջից:

Իրանը պատրաստակամ է աջակացել Լեռնային Ղարաբաղի հարցի խաղաղ կարգավորմանը: IRNA գործակալության փոխանցմամբ՝ այս մասին Ադրբեջանի գործընկերոջ հետ ուենցած հեռախոսազրույցի ժամանակ ասել է Իրանի ԱԳ նախարար Մոհամմադ Ջավադ Զարիֆը:

Թուրքիայի պառլամենտի հայազգի պատգամավոր Կարո Փայլանի հեղինակած հոդվածը հրապարակվել է The New York Times-ում: Պատգամավորը հոդվածում անդրադարձել է Թուրքիայի միջամտությանը տարածաշրջանային հակամարտություններին:

Պաշտպանության նախարարության ներկայացուցիչ Արծրուն Հովհաննիսյանի փոխանցմամբ՝ հոկտեմբերի 15-ին ռազմի դաշտում համառ մարտեր են ընթացել հատկապես հարավային ուղղությամբ՝ մերձարաքսյան հատվածում:

ՈՒԵՖԱ-ի Ազ­գե­րի լի­գա­յի խա­ղար­կու­թյան հեր­թա­կան եր­կու տու­րը կկա­յա­նա նո­յեմ­բե­րին։ Ինչ­պես տես­նում եք, ա­ռանձ­նա­պես եր­կար սպա­սե­լու բան չկա, ե­թե ժա­մա­նա­կա­յին գոր­ծոնն ենք հաշ­վի առ­նում։ Փո­խա­րե­նը սպա­սե­լու բան կա ակն­կա­լիք­նե­րի ա­ռու­մով, թե­պետ դրանց ի­րա­կա­նու­թյուն դառ­նա­լու դեպ­քում հնա­րա­վոր դրա­կան տե­ղա­շարժն ա­ռանձ­նա­պես խո­շոր չի լի­նե­լու։

Բա­նաս­տեղծ ԿԱ­ՐԵՆ ՄԱՐԴԱՆՅԱ­ՆԻ (ԳԱՐ­ՄԱՐ) հետ զրու­ցել ենք Ռու­սաս­տա­նի Դաշ­նու­թյու­նում այս օ­րե­րին տի­րող տրա­մադ­րու­թյուն­նե­րի մա­սին: Կա­րեն Մար­դա­նյանն ապ­րում է Ստավ­րո­պո­լի երկ­րա­մա­սի Ստա­րո­մարևկա գյու­ղում:

Սիրտ-ա­նո­թա­յին վի­րա­բույժ ԼԵ­ՎՈՆ ԽԱՉԱՏ­ՐՅԱ­ՆԻ նա­խա­ձեռ­նու­թյամբ՝ Ֆրան­սիա­յից Հա­յաս­տան ժա­մա­նած բժիշկ­նե­րի խում­բը օգ­նե­լու է Ար­ցա­խում Ադր­բե­ջա­նի սան­ձա­զերծ­ած պա­տե­րազ­մի հետևան­քով վի­րա­վոր­ված զին­ծա­ռա­յող­նե­րին և խա­ղաղ բնա­կիչ­նե­րին։ Բժիշկ­նե­րի մի մա­սը մեկ­նե­լու է Ար­ցախ: Նրանք ի­րենց հետ բե­րել են նաև անհ­րա­ժեշտ դե­ղո­րայք և սար­քա­վո­րում­ներ։

Այս օ­րե­րին բո­լո­րը գեր­լար­ված‚ նյար­դա­յին վի­ճա­կում են։ Հո­գե­բան ՀՐԱ­ՉՅԱ Ա­ՄԻ­ՐՅԱ­ՆԸ տագ­նա­պը նվա­զեց­նե­լու խոր­հուրդ է տա­լիս, միա­ժա­մա­նակ նշե­լով, որ այս օ­րե­րին տագ­նա­պե­լը նոր­մալ է։ Ի՞նչ կա­րե­լի է ա­նել։

Գե­ղան­կա­րիչ ՎԱ­ՀԱՆ ԱՎԱ­ԳՅԱ­ՆԻ ա­նու­նը ծա­նոթ է թերևս միայն հայ հա­սա­րա­կու­թյան այն խա­վին, հիմ­նա­կա­նում՝ նկա­րիչ­նե­րին, ով­քեր առ­նչ­վում են այ­սօր­վա գե­ղան­կա­րի ռու­սա­կան շու­կա­յի հետ, որ­տեղ ժա­մա­նա­կա­կից գրա­ֆի­կա­յի ո­լոր­տում Վա­հան Ա­վա­գյա­նը մեծ հա­մա­րում ու­նի:

Եվ ա­հա մենք հեր­թա­կան ան­գամ քա­ղում ենք մեր գա­հա­վի­ժող բա­րե­վար­քու­թյան պտուղ­նե­րը։ «Ան­կա­խու­թյան հռ­չա­կագ­րի» շե­փո­րու­մից վար­կյան­ներ անց նո­րա­մա­նուկ հայ­կա­կան ան­կախ պե­տա­կա­նու­թյան քա­ղա­քա­կան, հան­րա­յին և մշա­կու­թա­յին ընտ­րա­նին զին­վեց վար­դա­գույն ակ­նո­ցով և ան­տե­սեց հարևան սպան­դա­նոց ա­րյու­նա­պե­տու­թյան, այն է` Թուր­քիա­յի և Ադր­բե­ջա­նի հե­ռա­հար վտան­գը, բա­վա­րար­վե­լով դի­վա­նա­գի­տա­կան խա­ղար­կում­նե­րով։