Նա­յե­ցի Ա­լիևի հար­ցազ­րույ­ցը և կր­կին ապ­շե­ցի նրա մտա­ծո­ղու­թյու­նից և պատ­մու­թյան չի­մա­ցու­թյու­նից։ Ա­լիևը զար­մա­նում է, թե ինչ­պե՞ս կա­րող է Ար­ցա­խը ան­կախ լի­նել։

...թե պա­տե­րազ­մա­կան այս օ­րե­րին երկ­րի ազ­գա­յին անվ­տան­գու­թյան ծա­ռա­յու­թյան ղե­կա­վա­րի փո­փո­խու­թյու­նը չա­փա­զանց շատ հար­ցեր է ծնում, հատ­կա­պես հի­մա, երբ Փա­շի­նյա­նը դար­ձյալ «դա­վա­ճան­նե­րի» փնտր­տու­քի մեջ է։

Որ­քան մար­տի դաշ­տում թե­ժա­նում են ռազ­մա­կան գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րը, նույն­քան բար­դա­նում է դի­վա­նա­գի­տա­կան խո­ղո­վակ­նե­րով այս ա­մե­նի դեմն առ­նե­լը։

Երևա­նի կենտ­րոն են վե­րա­դար­ձել մայ­րա­քա­ղա­քից մար­զեր ուղևո­րա­փո­խադ­րում ի­րա­կա­նաց­նող «Գա­զել»-ներն ու տաք­սի­նե­րը։ Հի­շեց­նենք, որ նախ­կին քա­ղա­քա­պետ Կա­րեն Կա­րա­պե­տյա­նի պաշ­տո­նա­վար­ման օ­րոք ար­գել­վեց այդ տրանս­պոր­տա­յին մի­ջոց­նե­րի մուտ­քը քա­ղա­քի կենտ­րոն և այն­տեղ կա­յա­նու­մը։

Արդ՝ այս բանն եմ ա­սում և վկա­յում Տի­րո­ջով. դուք այլևս չըն­թա­նաք այն­պես, ինչ­պես որ այլ հե­թա­նոս­ներն են ըն­թա­նում ի­րենց մտ­քի ու­նայ­նու­թյամբ. նրանց մտ­քե­րը մթագն­ված են, և ի­րենք օ­տա­րա­ցած են Աստ­ծո կյան­քից՝ ի­րենց մեջ ե­ղած տգի­տու­թյան պատ­ճա­ռով, որն ի­րենց սր­տի կու­րու­թյան հետևանքն է:

ՀՀ ար­տա­կարգ և լիա­զոր դես­պան, Ար­ցա­խի ԱԳ նախ­կին նա­խա­րար ԱՐ­ՄԱՆ ՄԵ­ԼԻ­ՔՅԱ­ՆԻ փո­խանց­մամբ` Թուր­քիա­յի և Ադր­բե­ջա­նի վրա մի­ջազ­գա­յին հան­րու­թյան կո­չե­րը ազ­դե­ցու­թյուն չեն գոր­ծում, այդ եր­կր­նե­րը միայն պատ­ժա­մի­ջոց­նե­րի լե­զուն կհաս­կա­նան, սա­կայն այդ գոր­ծիքն էլ դեռ ոչ մի եր­կիր չի ցան­կա­նում նրանց դեմ բա­նեց­նել։

Մի­ջազ­գա­յին հան­րու­թյու­նը, տար­բեր եր­կր­նե­րի հե­տա­խու­զա­կան ծա­ռա­յու­թյուն­ներ ևս փաս­տում են, որ Թուր­քիան Ադր­բե­ջան է բե­րել բազ­մա­թիվ վարձ­կան­նե­րի, ա­հա­բե­կիչ­նե­րի, ին­չը նշա­նա­կում է, որ դա լուրջ վտանգ է ոչ միայն մեր երկ­րի, այլև տա­րա­ծաշր­ջա­նի բո­լոր եր­կր­նե­րի հա­մար։ Տպա­վո­րու­թյունն այն­պի­սին է, որ աշ­խար­հին ա­վե­լի շատ մտա­հո­գում է ոչ այն­քան ար­ցա­խյան հիմ­նախն­դի­րը, որ­քան այս տա­րա­ծաշր­ջա­նում ա­հա­բե­կիչ­նե­րի հաս­տատ­վելն ու այլ ուղ­ղու­թյուն­նե­րով տա­րած­վե­լը։

Փորձության այս ցուրտ առավոտներին, Հրե ծածկոցդ թող հանդա՜րտ իջնի Մեր հողի վրա, ՈՒ հոգիները բալասանելով։

Ոչ ոք ի­րա­վունք չու­նի Սուրբ Գիր­քը դի­տար­կե­լու որ­պես ցի­տատ­նե­րի կամ կե­նաց­նե­րի ժո­ղո­վա­ծու: Այն ու­նի միայն մեկ պատ­գամ: