...թե այս օ­րե­րին ժա­մա­նա­կին մի­ջազ­գա­յին կա­ռույց­նե­րի հետ աշ­խա­տած, տար­բեր բա­րե­կա­մա­կան խմ­բե­րում ընդգրկված նախ­կին­նե­րը՝ «սևե­րը», դր­սի հետ ակ­տիվ աշ­խա­տանք­ներ են տա­նում, բո­լոր խո­ղո­վակ­նե­րով ներ­կա­յաց­նում սահ­մա­նա­յին ի­րա­վի­ճա­կը, ադր­բե­ջա­նա-թուր­քա­կան հար­ձակ­ման ողջ պատ­կե­րը և հայ­կա­կան կող­մի հս­տակ մո­տե­ցու­մը։

Սեպ­տեմ­բե­րի 27-ին սան­ձա­զերծ­ված պա­տե­րազ­մի սկիզ­բը ազ­դա­րա­րեց նաև ո­րո­շա­կի լուրջ ներ­քա­ղա­քա­կան տրանս­ֆոր­մա­ցիա­նե­րի մա­սին։ Ըստ էու­թյան‚ պա­տե­րազ­մը ո­րոշ ժա­մա­նա­կով սա­ռեց­րեց հա­յաս­տա­նյան ընդ­դի­մա­դիր դաշ­տի ընդ­դի­մա­դիր օ­րա­կար­գը։

Պա­տե­րազ­մը` պա­տե­րազմ. դեռ ժա­մա­նակ ու­նե­նա­լու ենք անդ­րա­դառ­նա­լու նա­խա-հետ­պա­տե­րազ­մա­կան վի­ճակ­նե­րին, ո­րը խա­թա­րեց Նի­կո­լի «կիր­թը»` հա­յոց տնե­րի, խա­ղաղ գյու­ղե­րի, մոր ու ման­կան եր­ջան­կու­թյան վրա թա­փած ռում­բե­րով:

Այն, ինչ կա­տար­վում է այ­սօր Ար­ցա­խում, բազ­մա­թիվ եր­կր­նե­րի շա­հե­րին է առ­նչ­վում, սա­կայն Թուր­քիա­յի մեծ նպա­տակ­նե­րի ի­րա­գոր­ծու­մը, տա­րա­ծաշր­ջա­նը եռ­ման կաթ­սա դարձ­նե­լու փոր­ձե­րը, ա­ռայժմ կան­խում է միայն հա­յոց բա­նա­կը։ Այս վի­ճա­կը եր­կար չի կա­րող շա­րու­նակ­վել, ա­ռանց դաշ­նա­կից­նե­րի, ընդ­հա­նուր շա­հե­րի հա­մադր­մամբ թուր­քա­կան աշ­խար­հի դեմ կանգ­նե­լը բարդ է։

Մեղ­րիում, Ա­գա­րա­կում, Շվա­նի­ձո­րում, Լեհ­վա­զում, Վար­դա­նի­ձո­րում,Կար­ճևա­նում, այ­լուր ով գեթ մի խնդ­րով առ­նչ­վել, զրու­ցել էր ջա­հել զին­կո­մի հետ, միշտ հի­շե­լու, մտա­պա­հե­լու էր նրա բա­րի, ժպ­տուն աչ­քե­րը, այ­րա­կան հմայ­քը։ Երբ մեղ­րե­ցի­նե­րը լսե­ցին Կա­րեն Ա­ֆո­յա­նի զոհ­վե­լու լու­րը՝ կար­կա­մե­ցին... Որ­պես հար­գան­քի, մե­ծա­րու­մի նշան՝ նրա լու­սան­կա­րը փակց­րին տան ա­մե­նաաչ­քի զար­նող տե­ղում, վա­րորդ­նե­րը՝ ավ­տո­մե­քե­նա­յի խցի­կում, որ­պես­զի միշտ զգան ար­դա­րա­միտ, խի­զախ հա­յոր­դու ներ­կա­յու­թյու­նը։

Այս պա­տե­րազ­մում մենք բա­վա­կան ու­ժեղ ենք նաև վիր­տուալ հատ­վա­ծում։ Այն հա­մախ­մբ­վա­ծու­թյու­նը, որ կա նաև այս տի­րույ­թում, շատ հա­ջող չե­զո­քաց­նում է ադր­բե­ջա­նա­կան ա­պա­տե­ղե­կատ­վու­թյու­նը։ Գրոհ­նե­րը ևս հուժ­կու են։

«Ի­րա­տե­սի» հյու­րը դե­րա­սան, բե­մադ­րիչ ԴԱ­ՎԻԹ ՀԱ­ԿՈ­ԲՅԱՆՆ է:

Ցան­կա­ցած պա­տե­րազմ վաղ թե ուշ ա­վարտ­վում է, և սկս­վում է բա­նակ­ցու­թյուն­նե­րի փու­լը։ Իսկ այս­տեղ բազ­մա­թիվ հար­ցեր են ա­ռա­ջա­նում, ո­րոն­ցից մեկն էլ հետևյալն է. իսկ ին­չու՞ պետք է Հա­յաս­տա­նը պա­տե­րազ­մի Թուր­քիա­յի դեմ, բայց բա­նակ­ցու­թյուն­նե­րի նս­տի Ադր­բե­ջա­նի հետ։

Տեր իմ, նե­տում ենք մեր գա­վա­զա­նը Մեզ հան­դի­պա­կաց ե­կող օ­ձե­րի վրա, Թող գա­վա­զանն այդ կլ­լի նրանց, Տեր, ՈՒ ոչն­չաց­նի Քո իսկ սուրբ Ա­րյամբ ՈՒ նաև խոս­քով, Ո­րով ա­սել ես` խնդ­րեք, կտր­վի, Դռ­նե­րը թա­կեք, նրանք կբաց­վեն:

Բարձ­րյա­լը չի ըն­դու­նում ամ­բա­րիշտ­նե­րի զո­հա­բե­րու­թյուն­նե­րը և ոչ էլ դրանց շա­տու­թյամբ է քա­վու­թյուն տա­լիս մեղ­քե­րին։