«Պատ­վո Լե­գեո­նը» (Ordre national de la Lռgion d'honneur) Ֆրան­սիա­յի ազ­գա­յին շքան­շանն է, ո­րը հիմ­նել է Նա­պո­լեոն Բո­նա­պար­տը 1802 թ. մա­յի­սի 19-ին: Այն շնոր­հում է Ֆրան­սիա­յի Հան­րա­պե­տու­թյան նա­խա­գա­հը՝ Մեծ մա­գիստ­րո­սը, զին­վո­րա­կան ու քա­ղա­քա­ցիա­կան ծա­ռա­յու­թյուն­նե­րի հա­մար: Շքան­շա­նը, որն ու­նի հինգ աս­տի­ճան, ֆրան­սիա­կան պե­տու­թյան կարևո­րա­գույն ինս­տի­տուտ­նե­րից և խոր­հր­դա­նի­շե­րից մեկն է:

Իսկ ա­ռա­ջին փու­լը ա­րոտ­նե­րի բա­րե­լավ­ման 60 մլն դո­լա­րա­նոց վար­կա­յին ծրա­գիրն էր, երկ­րոր­դը «խե­լա­ցի է­կո­գո­մերն» են` 3,2 մլրդ դրամ բյու­ջե­տա­յին ֆի­նան­սա­վոր­մամբ, եր­րոր­դը, գու­շա­կեք ինք­ներդ, դար­ձյալ ա­րոտ­ներն են… ֆի­նան­սա­վոր­ման չա­փը և աղ­բյուր­նե­րը ա­ռայժմ հս­տա­կեց­ված չեն:

«Ի­րա­տե­սի» հյու­րը Աստ­«Ի­րա­տե­սի» հյու­րը Աստ­վա­ծա­բա­նու­թյան մա­գիստ­րոս, Բեյ­րու­թի Հայ­կա­զյան հա­մալ­սա­րա­նի նա­խա­գահ, վե­րա­պատ­վե­լի դոկ­տոր ՓՈԼ ՀԱՅ­ՏՈՍ­ԹԵԱՆՆ է:վա­ծա­բա­նու­թյան մա­գիստ­րոս, Բեյ­րու­թի Հայ­կա­զյան հա­մալ­սա­րա­նի նա­խա­գահ, վե­րա­պատ­վե­լի դոկ­տոր ՓՈԼ ՀԱՅ­ՏՈՍ­ԹԵԱՆՆ է:

Վե­պի վեր­նա­գիրն իսկ «ակն­կա­լում է» հս­տակ պա­տաս­խան, հատ­կա­պես մի գրո­ղի կող­մից հար­ցադր­ված, տվյալ դեպ­քում վի­պա­սա­նի, ինչ­պի­սին ՆԵՐՍԵՍ ԽԱ­ՌԱ­ՏՅԱՆՆ է

Եր­կար ժա­մա­նակ է, ինչ բոյ­կո­տել եմ հայ­կա­կան հե­ռուս­տա­տե­սու­թյու­նը, սկզ­բուն­քո­րեն չեմ միաց­նում հե­ռուս­տա­ցույց: Այդ ա­ռու­մով դեմ եմ գնա­ցել նույ­նիսկ լրագ­րո­ղի իմ մաս­նա­գի­տու­թյան պա­հանջ­նե­րին, և ինքս ինձ հե­ռուս­տա­ցույց միաց­նե­լու հնա­րա­վո­րու­թյու­նից զր­կե­լու հա­մար չեմ գնել թվա­յին փո­խար­կիչ:

Վաղ լու­սա­բաց է։ Քա­ղա­քը քնած է։ Նն­ջում են թա­փա­ռաշր­ջիկ շնե­րը։ Հարևան թոն­րա­տան եր­դի­կից քու­լա-քու­լա բարձ­րա­նում է կեն­սա­բեր ծու­խը, լա­վա­շը թխ­վում է, ու մի՞­թե ես չեմ պատ­վե­լու զվարթ հույ­զե­րով և բեղմ­նա­վոր աշ­խա­տան­քա­յին օր­վա հույ­սով չեմ սկ­սե­լու ա­վան­դա­կան մարմ­նակր­թա­կան ծե­սը, այ­սինքն մարմ­նա­մար­զան­քը։

Խոր­հր­դա­րանն ընդ­դի­մա­դիր­նե­րի նա­խա­ձեռ­նու­թյամբ ստեղ­ծեց ԱԺ քն­նիչ հանձ­նա­ժո­ղով, ո­րը պետք է ու­սում­նա­սի­րի կո­րո­նա­վի­րու­սի տա­րա­ծու­մը կան­խե­լու, այդ վի­րու­սի դեմ պայ­քա­րի հա­մա­ճա­րա­կի հե­տե­ւանք­նե­րի մեղմ­ման կամ վե­րաց­ման ուղ­ղու­թյամբ ՀՀ կա­ռա­վա­րու­թյան և պա­րե­տա­տան ի­րա­կա­նաց­րած մի­ջո­ցա­ռում­նե­րի ար­դյու­նա­վե­տու­թյու­նը և դրա­նից բխող այլ հար­ցեր։

Հա­յաս­տա­նի հարևան­ներն են ոչ միայն թշ­նա­մա­կան Թուր­քիան և «Ապ­շե­րո­նյան խա­նու­թյու­նը», այլև Վրաս­տանն ու հզոր Ի­րա­նը։ Եվ չտես­նել, որ Ի­րանն ու­ժեղ թա­փով պատ­րաստ­վում է տա­րա­ծաշր­ջա­նի ինչ-որ կտ­րուկ փո­փո­խու­թյուն­նե­րի, կն­շա­նա­կի շատ հե­ռու լի­նել քա­ղա­քա­կա­նու­թյու­նից։

«Լու­սա­վոր Հա­յաս­տան» խմ­բակ­ցու­թյան՝ կր­թու­թյան, գի­տու­թյան, մշա­կույ­թի և սպոր­տի նա­խա­րա­րին ան­վս­տա­հու­թյուն հայտ­նե­լու գոր­ծըն­թա­ցի ժա­մա­նակ խոր­հր­դա­րա­նա­կան մե­ծա­մաս­նու­թյան՝ «Իմ քայ­լի» ար­ձա­գանքն ու պահ­ված­քը, Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի ա­սած, եղ­կե­լի էր: Իշ­խա­նու­թյան ե­կած­նե­րը, որ ի­րենց հռ­չա­կել են սի­րո և հան­դու­ժո­ղա­կա­նու­թյան մթ­նո­լոր­տի տա­րա­ծող­ներ ու քա­րո­զի­չեր, չեն հաշտ­վում են ցան­կա­ցած քն­նա­դա­տու­թյան հետ:

Այն, ինչ տե­ղի ու­նե­ցավ իշ­խա­նու­թյան ներ­սում Սահ­մա­նադ­րա­կան դա­տա­րա­նի ե­րեք դա­տա­վոր­նե­րի ընտ­րու­թյուն­նե­րից հե­տո, շատ նման էր հզոր ռում­բի պայ­թյու­նի։