Տա­վու­շի դեպ­քե­րը, Թուր­քիա­յի չու­շա­ցած հո­խոր­տանք­նե­րը և հայ-ադր­բե­ջա­նա­կան հե­տա­գա բա­խում­նե­րի աշ­խար­հագ­րու­թյու­նը բե­րում են մի պարզ եզ­րա­հանգ­ման. թուրք-ադր­բե­ջա­նա­կան թշ­նա­մա­կան եր­կյա­կին հա­ջո­ղու­թյամբ դի­մա­կա­յե­լու և մշ­տա­պես հաղ­թած դուրս գա­լու հա­մար պետք է զար­գաց­նել մեր ար­դյու­նա­բե­րու­թյունն ու տն­տե­սու­թյունն այն­պես, որ կա­րո­ղա­նանք մի քա­նի քայ­լով ա­ռաջ անց­նել, մի քա­նի գլ­խով բարձր լի­նել թշ­նա­մի­նե­րից, որ­պես­զի հայ ազ­գը կա­րո­ղա­նա ինք­նու­րույ­նա­բար ու վս­տա­հո­րեն պաշտ­պա­նել պատ­մա­կան հայ­րե­նի­քում ապ­րե­լու ու զար­գա­նա­լու իր ի­րա­վուն­քը:

Հա­յոց նո­րա­գույն պատ­մու­թյան պայ­քա­րի ա­ներկ­րորդ հե­րոս զո­րա­վար Անդ­րա­նի­կին ար­դեն մեկ դա­րից ա­վե­լի, փա­ռա­բա­նե­լով ու նսե­մաց­նե­լով, նրան վկա­յա­կո­չե­լով ու խոս­քը մեջ­բե­րե­լով, դի­մում են տար­բեր զբաղ­մուն­քի տեր ստեղ­ծա­գոր­ծող­ներ ու քա­ղա­քա­կան գոր­ծիչ­ներ:

Օ­գոս­տո­սի 30-ի կի­րա­կի օ­րը Մինս­կում բո­ղո­քի բա­վա­կան բազ­մա­մարդ գոր­ծո­ղու­թյուն­ներ ե­ղան. տե­ղա­կան ընդ­դի­մու­թյու­նը և բազ­մա­թիվ շար­քա­յին քա­ղա­քա­ցի­ներ կր­կին հան­դես ե­կան հան­րա­պե­տու­թյան նա­խա­գա­հի դեմ։ 

«Բա­րե­պաշտ սե­րունդ» հիմ­նադ­րա­մը հայ­տա­րա­րել էր «Ազ­գա­յին ար­ժեք­նե­րի պահ­պա­նում և տա­րա­ծում» խո­րա­գի­րը կրող դրա­մաշ­նորհ։ Հայ­տե­րի ըն­դուն­ման վերջ­նա­ժամ­կե­տը սահ­ման­վել էր օ­գոս­տո­սի 31-ը։ Հաշ­վի առ­նե­լով, որ հիմ­նադ­րա­մի է­լեկտ­րո­նա­յին փոս­տը գրո­հի է են­թարկ­վել, մենք եր­կա­րաձ­գում ենք հայ­տե­րի ըն­դու­նու­մը մինչև սեպ­տեմ­բե­րի 15-ը։

Շա՜տ ա­րագ այս իշ­խա­նու­թյու­նը սկ­սեց ինքն ի­րեն ոչն­չաց­նել։ Եր­կու տա­րի ա­ռաջ փա­շի­նյա­նա­ծին կա­ռա­վա­րու­թյունն ու խոր­հր­դա­րա­նը միայն մեկ մար­դու վար­կա­նի­շով ստանձ­նե­ցին պա­տաս­խա­նա­տու գործ, բայց շատ չան­ցած ա­ռան­ձին-ա­ռան­ձին մս­խե­ցին և հան­րա­յին մի­ջոց­նե­րը, և վս­տա­հու­թյու­նը, և ա­պա­գա­յի հան­դեպ հույ­սը։

Հան­գս­տյան այս շր­ջա­նում բա­վա­կան ակ­տիվ էին նախ­կին նա­խա­գահ­նե­րը։ Երկ­րորդ և եր­րորդ նա­խա­գահ­ներն ա­սու­լիս­ներ հրա­վի­րե­ցին ու եր­կար խո­սե­ցին։ Ե­թե Սերժ Սարգ­սյա­նը ո­րո­շել է ո­րո­շա­կի թե­մա­նե­րով ա­ռան­ձին ա­սու­լիս­ներ հրա­վի­րել, ա­պա Ռո­բերտ Քո­չա­րյանն այս ըն­թաց­քում խո­սեց գրե­թե բո­լոր խն­դիր­նե­րից։

Քա­ղա­քա­կան աշ­նան մո­տե­նա­լուն պես՝ թեժ աշ­նան թե­մա­յի աշ­խու­ժաց­մա­նը զու­գա­հեռ‚ ա­վե­լի ու ա­վե­լի ակ­տի­վա­ցան հար­ցերն այն մա­սին, թե ներ­քա­ղա­քա­կան կյան­քում, ի վեր­ջո, ինչ հե­ռան­կար­ներ են սպաս­վում։ Խոս­քը նախ և ա­ռաջ իշ­խա­նու­թյուն-ընդ­դի­մու­թյուն փոխ­հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րի վե­րա­բե­րյալ է։ Ամ­ռա­նը, երբ կար­ծես թե հա­րա­բե­րա­կան ան­դոր­րի ա­միս­ներ պետք է լի­նեին, քա­ղա­քա­կան կյան­քը ե­ռում էր։

«Ի­րա­տե­սի» զրու­ցա­կիցն է «Հե­նա­կետ» վեր­լու­ծա­կան կենտ­րոն ՀԿ-ի փոր­ձա­գետ ՎԻ­ՏԱ­ԼԻ ՄԱՆ­ԳԱ­ՍԱ­ՐՅԱ­ՆԸ:

Սեպ­տեմ­բե­րի 1-ին մի խումբ գյում­րե­ցի­ներ Շի­րա­կի մարզ­պե­տա­րա­նին դի­մակ­նե­րով պատ­րաստ­ված պսակ նվի­րե­ցին՝ ակն­կա­լե­լով, որ այն ի­րա­կան հաս­ցեա­տի­րո­ջը՝ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նին կփո­խան­ցեն։ Ակ­ցիա­յի մաս­նա­կից­նե­րից էր նաև մար­դու ի­րա­վունք­նե­րի փոր­ձա­գետ, ա­ղե­տի գո­տու 1994-96 թթ. թա­լանն ու­սում­նա­սի­րող փաս­տա­հա­վաք խմ­բի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ ԿԱ­ՐԱ­ՊԵՏ ՊՈ­ՂՈ­ՍՅԱ­ՆԸ, ում հետ զրու­ցե­ցինք և՛ այս ակ­ցիա­յի, և՛ ներ­քա­ղա­քա­կան այլ հար­ցե­րի շուրջ։