ՍԵՅ­ՐԱՆ ԳՐԻ­ԳՈ­ՐՅԱ­ՆԻ «Ին­չու՞ ես տխուր» գր­քի վե­րահ­րա­տա­րա­կու­մը մեծ հե­տաք­րք­րու­թյուն է ա­ռա­ջաց­րել ըն­թեր­ցող­նե­րի շր­ջա­նում։ Սեյ­րան Գրի­գո­րյա­նը հե­ղի­նակ է 5 գր­քի։ Ներ­կա­յումս ամ­բող­ջաց­նում է իր պատմ­վածք­նե­րի ժո­ղո­վա­ծուն։ Աչ­քի է ըն­կել հա­սա­րա­կա­կան-քա­ղա­քա­կան ակ­տիվ գոր­ծու­նեու­թյամբ։

Էր­դո­ղա­նը չէր հա­մար­ձակ­վի Կոս­տանդ­նու­պոլ­սում գտն­վող, Աստ­ծո ի­մաս­տու­թյա­նը նվիր­ված Սուրբ Սո­ֆիա­յի (Աստ­ծո Սուրբ Ի­մաս­տու­թյան) տա­ճա­րը մզ­կի­թի վե­րա­ծել և այդ քայ­լով այն պղ­ծել, ե­թե նա­խա­պես ի­մա­նար, որ քրիս­տո­նեա­կան աշ­խար­հի վե­րա­բեր­մուն­քը, ո­րին խո­րին վի­րա­վո­րանք հասց­րեց իր այդ ո­րոշ­մամբ, լի­նե­լու է գործ­նա­կան ու խիստ:

Որ գա­լու էր այդ օ­րը, որ Սո­րո­սի, սո­րո­սա­կան­նե­րի, սա­տա­նիս­տա­կան հա­կամ­շա­կույ­թը կրող­նե­րի ու տա­րա­ծող­նե­րի աչ­քի լույս, Երևա­նում սա­տա­նիս­տա­կան ռոք խմ­բե­րի հա­մերգ­ներն իր պաշտ­պա­նու­թյան տակ վերց­րած, հո­վա­նա­վո­րած, Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի հա­րա­զատ «Քա­ղա­քա­ցիա­կան պայ­մա­նա­գիր» կու­սակ­ցու­թյան վար­չու­թյան ան­դամ, ՀՀ կր­թու­թյան, գի­տու­թյան, մշա­կույ­թի և սպոր­տի նա­խա­րա­րի պաշ­տո­նը զբա­ղեց­նող Ա­րա­յիկ Հա­րու­թյու­նյա­նը, իր գլ­խա­վո­րած նա­խա­րա­րու­թյամբ, մի օր գնա­լու էր մեր հան­րակր­թա­կան դպ­րոց­նե­րից «Հա­յոց ե­կե­ղե­ցու պատ­մու­թյուն» ա­ռար­կան վտա­րե­լու քայ­լին, միան­գա­մայն տրա­մա­բա­նա­կան էր, սպա­սե­լի, կան­խա­տե­սե­լի:

Սո­վո­րու­թյուն է. 3-4 ա­մի­սը մեկ աչ­քի եմ անց­կաց­նում ա­րած-չա­րած, շա­հած-կորց­րածս... ու նաև հրա­պա­րա­կում­նե­րիս ար­ձա­գանք­նե­րը, վեր­լու­ծում բաց­թո­ղում­նե­րիս պատ­ճառ­ներն ու հետևանք­նե­րը։

«Ի­րա­տե­սի» հյու­րը կի­նո­գետ, ար­վես­տա­գի­տու­թյան թեկ­նա­ծու, ար­ձա­կա­գիր ՍԻՐԱ­ՆՈՒՅՇ ԳԱԼՍ­ՏՅԱՆՆ է: Մեր օ­րե­րի տագ­նա­պա­լի ան­ցու­դար­ձը շա­տե­րիս է ստի­պել դուրս գալ մաս­նա­գի­տա­կան դաշ­տից և հա­յաց­քը սևե­ռել հա­մա­մարդ­կա­յին խն­դիր­նե­րի վրա, ո­րոնց վե­րա­բե­րյալ բազ­մա­շերտ և հա­կա­սա­կան լրա­հոսն ու մեկ­նա­բա­նու­թյուն­նե­րը, իս­կա­պես, մտա­հո­գու­թյան լուրջ հիմ­քեր են տա­լիս:

Թան­կա­գին տիարք, ձեր վար­չա­կան սխ­րան­քը, ան­կաս­կած, «Սի­րո և հա­մե­րաշ­խու­թյան» հե­ղա­փո­խու­թյան խու­մա­րա­թո­ղի առ­հավտ­չյան է։ Օ­րեր ա­ռաջ, ա­վե­լի ստույգ` հու­լի­սի 7-ին, զայ­րա­լից մի նյութ հրա­պա­րա­կե­ցի «Ի­րա­տե­սում», բա­վա­կա­նին հան­դուգն վեր­նագ­րով. «Սի­րո և հա­մե­րաշ­խու­թյան» հե­ղա­փո­խու­թյան վար­չա­կան խեղ­կա­տա­կու­թյու­նը»։

Ծն­վել է 1958 թ. հոկ­տեմ­բե­րի 23-ին։ 1976 թ. ա­վար­տել է Բու­ժա­կան գյու­ղի միջ­նա­կարգ դպ­րո­ցը։ 1976-1978 թթ. ծա­ռա­յել է խոր­հր­դա­յին բա­նա­կում։

Մեր վեր­լու­ծու­թյու­նը թե­րի կլի­նի, ե­թե չանդ­րա­դառ­նանք նաև ի­րա­նա-ա­մե­րի­կյան հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րին։ Հու­լի­սին, մո­տա­վո­րա­պես 2-3 շա­բաթ, ԱՄՆ-ի իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը կեղ­ծա­բա­րո քա­րոզ­չու­թյուն էին վա­րում, թե իբր Ա­մե­րի­կան Ի­րա­նի հետ «երկ­խո­սու­թյուն ու­նի», «ի­րան­ցի­ներն ըն­դու­նում են Վա­շինգ­տո­նի պայ­ման­նե­րը» և այլն։ 

Հա­յաս­տա­նում կո­րո­նա­վի­րու­սի ար­ձա­նագր­ման ա­ռա­ջին իսկ օ­րից ա­ռող­ջա­պա­հու­թյան նա­խա­րա­րը քն­նա­դա­տու­թյան պա­կաս չու­նի, սա­կայն դա նրան այն­քան էլ չի կաշ­կան­դում։