Տեր, հա­նիր մեզ մեր ըն­կած տե­ղե­րից. Թող կո­րուստ­նե­րի ու ցա­վի այս եր­թը Կանգ­նի գեթ մի պահ. Տուր շունչ քա­շել, Տե՛ր:

Երեք բա­նի վրա կաս­կա­ծեց իմ սիր­տը, բայց կա մի չոր­րոր­դը, ո­րի հա­մար ա­ղո­թում եմ վա­խից։ Դրանք են` քա­ղա­քի բան­սար­կու­թ­յու­նը, ամ­բո­խի վր­դով­մուն­քը և սուտ չա­րա­խո­սու­թ­յու­նը, ո­րոնք մա­հից ա­վե­լի դա­ժան են։

Դի՛ր մեր գլ­խին Փր­կու­թ­յանդ սա­ղա­վար­տը, Հո­ղին խո­նարհ­ված մեր գաղջ մար­մի­նը Բարձ­րաց­րու նո­րեն Հա­կին­թե եր­գեր եր­գե­լու հա­մար։

Նա­խընտ­րե­ցի բնակ­վել ա­ռ­յու­ծի և վի­շա­պի հետ, քան ապ­րել չար կնոջ հետ։ Կնոջ չա­րու­թ­յու­նը այ­լա­փո­խում է նրա տես­քը և քուր­ձի նման սևաց­նում նրա ե­րե­սը...

Չհասց­րինք էլ սկու­դե­տեի նա­խորդ տու­րում կա­յա­ցած «Մի­լան»-«Յու­վեն­տուս» դի­մա­կա­յու­թյան տպա­վո­րու­թյու­նը հիմ­նո­վին վա­յե­լել, երբ երկ­րի գոր­ծող չեմ­պիոնն այս ան­գամ ար­դեն «Ա­տա­լան­տա­յի» հետ մր­ցա­վե­ճում երկ­րորդ բերկ­րա­լից զգա­ցո­ղու­թյու­նը պարգևեց հան­դի­սա­տե­սին։

2019-2020 մր­ցա­շրջանի եվ­րա­խա­ղար­կու­թյուն­նե­րը մարդ­կու­թյա­նը հա­մա­կած սար­սա­փե­լի ա­ղե­տի՝ կո­րո­նա­վի­րու­սի պատ­ճա­ռով կա­վարտ­վեն օ­գոս­տոս ամ­սին, երբ ա­վարտ­ված կլի­նեն նաև ազ­գա­յին ա­ռաջ­նու­թյուն­նե­րը։

Նոր կո­րո­նա­վի­րու­սով և դրա հա­րու­ցած ար­տա­կարգ հան­գա­մանք­նե­րով պայ­մա­նա­վոր­ված՝ ԿԳՄՍ նա­խա­րա­րու­թյան են­թա­կա­յու­թյամբ գոր­ծող 12 գրա­դա­րան­նե­րը սո­ցիա­լա­կան ցան­ցե­րի («Ֆեյս­բուք», «Ինս­տագ­րամ», «Թվի­թեր», «Տե­լեգ­րամ») մի­ջո­ցով մար­տի 16-ից շուր­ջօ­րյա կապ են պահ­պա­նում ըն­թեր­ցող­նե­րի հետ:

Օ­րերս տե­ղի ու­նե­ցավ Մի­քա­յել Նալ­բան­դյա­նի գրա­վոր ժա­ռան­գու­թյան թվայ­նաց­ման և առ­ցանց հրա­պա­րակ­ման առ­ցանց շնոր­հան­դե­սը։ Նա­խա­գիծն ի­րա­կա­նաց­նում է Հա­յաս­տա­նի ա­մե­րի­կյան հա­մալ­սա­րա­նի «Հայ մա­տե­նագ­րու­թյան թվան­շա­նա­յին գրա­դա­րա­նը»՝ ԿԳՄՍ նա­խա­րա­րու­թյան մշա­կու­թա­յին դրա­մաշ­նոր­հա­յին մր­ցույ­թի «Գրա­կա­նու­թյան հան­րահռ­չակ­մանն ուղղ­ված նա­խագ­ծեր և մի­ջո­ցա­ռում­ներ» ան­վա­նա­կար­գով։ Զրույ­ցի ենք հրա­վի­րել նա­խա­րա­րու­թյան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ ՏԱ­ԹԵ­ՎԻԿ ՍՈՒ­ՔԻԱ­ՍՅԱ­ՆԻՆ և նա­խա­ձեռ­նու­թյան հե­ղի­նակ ՄԵ­ՐՈՒ­ԺԱՆ ԿԱ­ՐԱ­ՊԵ­ՏՅԱ­ՆԻՆ։ Անդ­րա­դար­ձել ենք նաև հա­յա­գի­տա­կան նյու­թե­րի թվայ­նաց­ման գոր­ծըն­թաց­նե­րին առ­հա­սա­րակ։

Եվ հենց ազն­վու­թյան պա­կա­սը, քա­նի դեռ այն առ­կա է, հան­դի­սա­նա­լու, լի­նե­լու և մնա­լու է մեր հա­մազ­գա­յին խն­դիր­նե­րի լուծ­ման ճա­նա­պար­հին ա­ռա­ջին և հիմ­նա­կան խո­չըն­դո­տը:

-Ա­մեն հա­յի մեջ մի Նա­պո­լե­ոն է նս­տած,- մի առի­թով քա­ղա­քա­գետ Անդ­րա­նիկ Միհ­րան­յա­նի ար­տա­հայ­տած այս միտ­քը ժա­մա­նա­կին մի­ան­շա­նակ չըն­դուն­վեց և աս­տի­ճա­նա­բար կորց­րեց իր իմաստն ու նպա­տա­կայ­նու­թյու­նը։