Եր­կու տա­րի ա­ռաջ «Ոս­տի­կա­նը մերն է» լո­զուն­գով «քայ­լող­նե­րը» փո­ղո­ցից ե­կան իշ­խա­նու­թյան, ու շատ չան­ցած պարզ­վեց, որ «մե­րոն­քա­կան» ոս­տի­կա­նը պար­տա­վոր է են­թարկ­վել միայն իշ­խա­նու­թյան ցան­կա­ցած հրա­հան­գի՝ ան­տե­սե­լով քա­ղա­քա­ցու շա­հե­րը։

«Մեր ո­լոր­տը աչ­քա­թող է ար­ված։ Մո­ռա­ցել են, որ ան­ցած տա­րի­նե­րին զբո­սաշր­ջու­թյունն էր նաև, որ ա­պա­հո­վում էր մի­լիո­նա­վոր մուտ­քեր պետ­բյու­ջե։ Հաս­կա­ցանք՝ ար­տա­կարգ դրու­թյուն է, բայց պետք է նաև քայ­լեր ձեռ­նար­կել, ռազ­մա­վա­րու­թյուն մշա­կել, բայց մեզ լսող չկա, մեզ հետ հաշ­վի նս­տող չկա։ Հայտ­նի չէ նաև, թե ինչ­պես պետք է աշ­խա­տենք ար­տա­կարգ դրու­թյու­նից ան­մի­ջա­պես հե­տո, ինչ պա­հանջ­ներ են սահ­ման­վե­լու։

Ար­դեն եր­կու ամ­սից ա­վե­լի է շր­ջա­կա մի­ջա­վայ­րի նա­խա­րա­րու­թյու­նը նա­խա­րար չու­նի։ Ին­չու՞ է Նի­կոլ Փա­շի­նյանն ան­տեր թո­ղել այս նա­խա­րա­րու­թյու­նը։ Վեր­ջերս խոր­հր­դա­րա­նում ԱԺ-կա­ռա­վա­րու­թյուն հար­ցու­պա­տաս­խա­նի ժա­մա­նակ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը մի բա­ցա­ռիկ պար­զա­բա­նում ա­րեց։

«Քա­ղա­քա­ցին տու­գան­քի մա­տե­րիալ չէ» հայ­տա­րա­րու­թյան հե­ղի­նակ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը տու­գան­քը դարձ­րեց սո­վո­րա­կան բան ու սկ­սեց ան­գամ հա­մա­վա­րա­կի դեմ միայն դրա­նով պայ­քա­րել, իսկ նրա թի­մա­կից­ներն ա­վե­լի ա­ռաջ գնա­ցին և ա­ռա­ջար­կե­ցին տու­գան­քի չա­փը կրկ­նա­պատ­կել ու ե­ռա­պատ­կել։ Ե­րեկ ար­դեն Փա­շի­նյա­նը վե­րա­շա­րադ­րեց իր միտ­քը, թե քա­ղա­քա­ցին «կո­րո­նա­վի­րու­սից մա­հա­նա­լու մա­տե­րիալ չէ»։

Այս օ­րե­րին հա­կա­ռու­սա­կան տրա­մադ­րու­թյուն­նե­րի հա­մա­տեքս­տում բա­վա­կան ու­շագ­րավ տե­ղե­կու­թյուն հա­ղոր­դե­ցին մեզ։ Ի դեպ, վկա­յա­կո­չե­լով ռու­սա­կան աղ­բյուր­նե­րը, այ­սինքն այդ մտա­հո­գու­թյուն­ներն այն­տեղ կան։

Խոր­հր­դա­րա­նա­կան ընդ­դի­մու­թյան՝ «Բա­ր­գա­վաճ Հա­յաս­տան» և «Լու­սա­վոր Հա­յաս­տան» խմ­բակ­ցու­թյուն­նե­րի նա­խա­ձեռ­նած քն­նիչ հանձ­նա­ժո­ղո­վը, որ պետք է կո­րո­նա­վի­րու­սով պայ­մա­նա­վոր­ված հա­մա­վա­րա­կի հան­գա­մանք­ներն ու­սում­նա­սի­րի, ըստ երևույ­թին, չի ձևա­վոր­վի:

ԿԳՄՍ նա­խա­րա­րու­թյու­նը շա­րու­նա­կում է դպ­րո­ցա­կան ա­ռար­կա­նե­րի «մաք­րա­զեր­ծու­մը»։ Նա­խա­րա­րու­թյան պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րը «Ռազ­մա­գի­տու­թյուն» ա­ռար­կան են նաև հա­մա­րել ոչ պետ­քա­կան ու է­լի իբր միա­վո­րե­լու ան­վան տակ հա­նում են պար­տա­դիր դա­սա­ժա­մե­րի ցու­ցա­կից։ Մի եր­կիր, ո­րը պա­տե­րազ­մա­կան ի­րա­վի­ճա­կում է, պետք է այս­պի­սի ա­ռար­կա­նե­րի հան­դեպ ա­վե­լի լուրջ մո­տե­ցում ցու­ցա­բե­րի, մե­թո­դա­կան ճիշտ քայ­լեր մշա­կի, ոչ թե այն լրիվ չե­զո­քաց­նի։

Հու­լի­սի 10-28-ին Երևա­նում կա­յա­նա­լիք «Music 20» առ­ցանց մի­ջազ­գա­յին փա­ռա­տո­նին մաս­նակ­ցե­լու հա­մար տար­բեր եր­կր­նե­րից Հա­յաս­տան են գա­լու հայտ­նի ե­րա­ժիշտ­ներ։

Եր­կար տա­րի­ներ ղե­կա­վա­րե­լով ԵՊՀ Եվ­րո­պա­կան ու­սում­նա­սի­րու­թյուն­նե­րի կենտ­րո­նը, կրե­լով այդ ար­ժե­քա­յին հա­մա­կար­գը և մաս­նա­կից լի­նե­լով Հա­յաս­տա­նում այդ ար­ժեք­նե­րի պաշտ­պա­նու­թյանն ու ամ­րապ­նդ­մա­նը, ինձ մոտ առն­վազն տա­րա­կու­սանք է ա­ռա­ջաց­նում Եվ­րո­պա­կան միու­թյան, Եվ­րո­պա­յի խոր­հր­դի և այլ հե­ղի­նա­կա­վոր կա­ռույց­նե­րի այն բա­ցա­հայտ և ան­թա­քույց ա­ջակ­ցու­թյու­նը, որ ցու­ցա­բեր­վում է Հա­յաս­տա­նի իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի ա­պօ­րի­նի և հան­ցա­վոր գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րի նկատ­մամբ։