Հու­նի­սի 24-ին Մոսկ­վա­յի Կար­միր հրա­պա­րա­կում տե­ղի ու­նե­ցած Մեծ հաղ­թա­նա­կի 75-ա­մյա զո­րա­հան­դե­սին, ի թիվս ֆա­շիզ­մին պար­տու­թյան մատ­նած այլ ազ­գե­րի և եր­կր­նե­րի, հա­յոց Ե­ռա­գույ­նի ներ­քո, խրոխտ քայ­լե­րով մաս­նակ­ցեց նաև Հա­յաս­տա­նի հե­րո­սա­կան բա­նա­կի զո­րա­ջո­կա­տը:

«Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյան քա­ղա­քա­կան «դեղ­նակ­տուց­նե­րը» դեռ մի ե­լույ­թի դույզն-ինչ հե­ղի­նակ չդար­ձած, չհաս­կա­նա­լով ան­գամ ի­րենց դերն ու կար­գա­վի­ճա­կից բխող պար­տա­կա­նու­թյուն­նե­րը, սկ­սել են պի­տա­կա­վո­րել, իբր խելք սո­վո­րեց­նել լրատ­վա­մի­ջոց­նե­րի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րին։

Ան­տեր վի­ճա­կը տա­րի­նե­րի պատ­մու­թյուն ու­նի, ո­րի հետ ոչ մի կերպ չեն հա­մա­կերպ­վում մի ամ­բողջ գյուղ հի­շեց­նող Բա­դալ Մու­րա­դյան թիվ 1 բազ­մաբ­նա­կա­րան շեն­քի բնա­կիչ­նե­րը։ Չեն էլ կա­րող, քա­նի որ ի­րենց քթի տակ գտն­վող պու­րակ-խա­ղահ­րա­պա­րա­կի մեջ­տե­ղով, ըն­դա­մե­նը 2 մետր բարձ­րու­թյամբ անց­նում են տաս­նյա­կից ա­վե­լի հին ու նոր է­լեկտ­րա­կան լա­րեր, ո­րոնք թույլ քա­մու դեպ­քում ի­րար են գա­լիս, խճճ­վում... Եվ բա­ցառ­ված չէ, որ կայ­ծից բոց կբռնկ­վի՝ ան­ցան­կա­լի հետևանք­նե­րով։

Չեմ հա­վակ­նում մտ­քի տի­տան լի­նել, ինչ­պես օր­վա մու­նե­տիկ­ներն են, ու­նեմ բարձ­րա­գույն կր­թու­թյամբ, բա­նա­սի­րա­կան գի­տու­թյուն­նե­րի թեկ­նա­ծուի գի­տա­կան աս­տի­ճան, պե­տա­կան 2-րդ դա­սի խոր­հր­դա­կան եմ, գր­քե­րի հե­ղի­նակ, թեր­թե­րում, ամ­սագ­րե­րում, խոր­հր­դա­րա­նում ու նա­խա­րա­րու­թյուն­նե­րում տաս­նա­մյակ­նե­րի աշ­խա­տան­քում կու­տա­կել եմ մարդ­կա­յին հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րի ու մաս­նա­գի­տա­կան հմ­տու­թյուն­նե­րի ի­մա­ցու­թյուն ու փորձ:

Ե­թե ան­կեղծ` չկա Նի­կո­լի խն­դիր. կա ջր­հե­ղե­ղի խն­դիր. Չի լի­նի Նի­կո­լը, նրա «հում­քը» կեր­տած­նե­րը կա­րող են ա­ռա­ջին շարք բե­րել Ար­մեն Սարգ­սյա­նին, Էդ­մոն Մա­րու­քյա­նին կամ մի եր­րորդ` թրե­նինգ ան­ցած, չար ու­ժե­րի հետ մո­տի­կից «ծա­նո­թա­ցած», հայ­րե­նիքն ու հայ լի­նե­լը մեր­ժող այլ գլո­բա­լիս­տի. գու­մա­րե­լի­նե­րի տե­ղա­փո­խու­թյու­նից գու­մա­րը չի փոխ­վում:

Այս հո­բե­լյա­նը քեզ հետ և՛ ու­նի, և՛ չու­նի կապ: Կապ ու­նի այն­քա­նով, որ տա­րի­ներն անխ­նա անց­նում են, ժա­մա­նակն էլ, ան­կանգ ու ան­տար­բեր, իր տիե­զե­րա­ծիր ճամ­փով է գնում:

Օծման յու­ղը, Ո­րը մեր­ժում է մեղ­քը, Հո­գու ծած­կո­ցի տակ է առ­նում` Մեռ­նող աշ­խար­հը:

Կա հա­ջո­ղու­թ­յուն, որ չա­րիք է մար­դուն, գյուտ էլ կա, որ կո­րուստ է։ Կա ո­ղոր­մու-­թյուն, որ չի օգ­նում, բայց ո­ղոր­մու­թ­յուն էլ կա, որ կրկ­նա­կի հա­տու­ցում ու­նի։ Նվաս­տու­թ­յուն կա, որ փառ­քից է գա­լիս, փառք էլ կա, որ խո­նար­հու­թ­յուն է տա­լիս։ Կան, որ փոքր բա­նի հա­մար գլուխ են բարձ­րաց­նում, և կան, որ մեծ բա­նը փոքր բա­նի տեղ են դնում, բայց կան, որ յոթ­նա­պա­տիկ տու­ժում են։

Ո՞վ է այ­սօր մեզ ա­ռաջ­նոր­դում դե­պի հա­վի­տե­նա­կան ար­ժեք­ներ. թույլ տվեք այդ հար­ցը առ­կախ թող­նել` հայ­ցե­լով բո­լոր նրանց նե­րո­ղամ­տու­թյու­նը, ով­քեր վս­տահ են, թե գի­տեն դրա պա­տաս­խա­նը: