Հա­վա­նա­բար շա­տերն են զար­մա­նում, թե ֆի­զի­կա­մա­թե­մա­տի­կա­կան գի­տու­թյուն­նե­րի թեկնածու, Միա­ցյալ Թա­գա­վո­րու­թյու­նում ՀՀ դես­պան աշ­խա­տած, ար­քա­յազ­նի հետ բա­րե­կա­մա­ցած, հա­մաշ­խար­հա­յին մա­կար­դա­կի բիզ­նես­նե­րի մա­սին էլ չա­սած, ա­լամ աշ­խարհ տե­սած և, ի վեր­ջո, տի­ե­զերք թռ­չե­լու ցան­կու­թյուն ու­նե­ցող Ար­մեն Սարգ­սյա­նը ին­չու է ե­կել Հա­յաս­տան ու «սիմ­վո­լիկ» նա­խա­գահ դար­ձել։

Հու­նի­սի 25-ին լրա­նում է հայ ման­կա­վար­ժու­թյան նվի­րյալ­նե­րից մե­կի՝ պրո­ֆե­սոր ԳՐԱ­ՎԻԿ ԲԱ­ԲԱ­ՅԱ­ՆԻ ծնն­դյան 80-ա­մյա­կը։ Նվի­րու­մի վկա­յու­թյու­նը նրա տաս­նյակ հա­զա­րա­վոր սա­ներն են, բազ­մա­թիվ գի­տա­կան աշ­խա­տանք­նե­րը, կր­թա­կան գոր­ծի կազ­մա­կերպ­ման ո­լոր­տում ձեռք բե­րած հա­ջո­ղու­թյուն­նե­րը։

Ոչ միայն աշ­խար­հահռ­չակ եր­գիչ, այլև աշ­խար­հահռ­չակ հա­մա­սե­ռա­մոլ, այ­լա­սեր­ված Էլ­թոն Ջո­նի ըն­կեր, բա­րե­կամ, ՀՀ նա­խա­գա­հի պաշ­տո­նը զբա­ղեց­նող Ար­մեն Սարգ­սյա­նը վե­րոն­շյալ գոր­ծո­ղու­թյու­նը կա­տա­րել է Էլ­թոն Ջո­նին Երևա­նում պատ­վե­լուց, մե­ծա­րե­լուց 2 տա­րի անց, իսկ ա­վե­լի ո­րո­շա­կի հու­նի­սի 24-ին, ժա­մը 00:47-ին ստո­րագ­րե­լով փա­շի­նյա­նա­կան իշ­խա­նու­թյան կող­մից ի­րեն ներ­կա­յաց­ված հա­կա­սահ­մա­նադ­րա­կան օ­րեն­քը:

Ռուս և խոր­հր­դա­յին արևե­լա­գետ, մու­սուլ­մա­նա­գետ, թուր­քա­գետ Վա­սի­լի Բար­տոլ­դը Ադր­բե­ջա­նի պատ­մու­թյան հա­մա­ռոտ տե­սու­թյան մեջ գրում է, որ «կով­կա­սյան Ադր­բե­ջան» ան­վա­նու­մը գոր­ծա­ծու­թյան մեջ է մտել միայն հե­ղա­փո­խու­թյու­նից հե­տո։

Ա­նա­սե­լիո­րեն ապ­շած եմ. «Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյու­նը Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի ե­րեկ­վա ե­լույ­թից հե­տո չծա­փա­հա­րեց նրան: Ի՞նչ է պա­տա­հել «ծա­փե­րի» խոր­հր­դա­րա­նին, չլի­նի՝ կաշ­կանդ­ված են իմ­քայ­լա­կան­նե­րը, որ հեր­թա­կան «դմփ-դմփ-հուն» չձո­նե­ցին բո­լո­րի «պոր­տը տե­ղը դրած» երկ­րի ա­ռաջ­նոր­դին, ո­րը, ի դեպ, Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի ամ­բիո­նից կա­ռա­վա­րու­թյան անց­նող տար­վա աշ­խա­տանք­նե­րի կա­տա­րո­ղա­կան­ներ էր, իբր, ներ­կա­յաց­նում:

Այն‚ որ ՀՀ նախ­կին նա­խա­գահ­ներ Ռո­բերտ Քո­չա­րյանն ու Սերժ Սարգ­սյա­նը երկ­րորդ նա­խա­գա­հի խա­փան­ման մի­ջո­ցը փոխ­վե­լուց հե­տո կա­րող էին հան­դի­պել‚ շատ մեծ ա­նակն­կալ չէր։ Եր­կու հին ըն­կեր­ներն ու գոր­ծըն­կեր­ներն այ­սօր պաշ­տո­նա­պես գտն­վում են գոր­ծող իշ­խա­նու­թյուն­նե­րին ընդ­դի­մա­դիր բևե­ռում։

Ա­ռող­ջա­պա­հու­թյան նա­խա­րա­րու­թյունն օ­րեն­սդ­րա­կան փա­թեթ է մշա­կում ար­տա­կարգ դրու­թյան պայ­ման­նե­րում ա­ռող­ջա­պա­հա­կան հա­մա­կար­գի կենտ­րո­նաց­ված կա­ռա­վա­րում ու­նե­նա­լու հա­մար։ Երբ այս լու­րը կար­դա­ցի ա­ռող­ջա­պա­հու­թյան նա­խա­րար Ար­սեն Թո­րո­սյա­նի Facebook-ի է­ջում, ա­ռա­ջին բա­նը, որ մտ­քիս ե­կավ, լո­ռե­ցու բա­ռու­բա­նին հա­տուկ միտքն էր՝ «իբր էն կու­ռը դեսն ա ա­րել» (նշա­նա­կու­թյու­նը՝ ա­մեն ինչ հրա­շա­լիո­րեն կա­տա­րել է), հի­մա էլ օ­րենք գրե­լուն է ան­ցել:

Մենք բազ­միցս ար­ձա­նագ­րել ենք, որ ՍԴ-ն սե­փա­կան ճա­շա­կով վե­րաձևե­լուց հե­տո իշ­խա­նու­թյան հա­ջորդ թի­րա­խը լրատ­վա­մի­ջոց­ներն են լի­նե­լու։ Չնա­յած ԶԼՄ-նե­րի դեմ ար­շա­վը մեկ­նար­կել է այս իշ­խա­նու­թյան կա­ռա­վար­ման հենց ա­ռա­ջին օ­րից, ո­րով­հետև գործ ու­նենք քն­նա­դա­տու­թյու­նը չհան­դուր­ժող քա­ղա­քա­կան ու­ժի հետ։

Ֆի­նանս­նե­րի նա­խա­րա­րու­թյան մտ­քի փայ­լա­տա­կու­մը ծանր կնս­տի ժո­ղովր­դի վրա։ Կա­ռա­վա­րու­թյու­նը ո­րո­շեց բարձ­րաց­նել գույ­քա­հար­կը, բայց ինչ­պե՞ս, ե­թե հար­կա­յին օ­րենս­գր­քով հար­կեր բարձ­րաց­նե­լու ռազ­մա­վա­րու­թյու­նը չի խրա­խուս­վում։ Պարզ­վում է՝ դա էլ խն­դիր չէ։ Ժո­ղովր­դիս ընտ­րյալ­նե­րի մե­ծա­մաս­նու­թյան «ջա­նը սաղ լի­նի», ա­մեն բան կա­րե­լի է օ­րի­նա­կա­նաց­նել կո­ճա­կի մեկ սեղ­մու­մով։

Մարդն ինչ­պի­սի երևա­կա­յու­թյուն պի­տի ու­նե­նա, որ հայ­տա­րա­րի, թե վի­րուսն ինչ-որ մարդ­կանց հա­մար «եր­կն­քից թափ­վող մա­նա­նա» է, քա­նի որ նրանք իշ­խա­նու­թյա­նը քն­նա­դա­տե­լու հնա­րա­վո­րու­թյուն են ստա­նում։ Այ­սինքն, ըստ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի, մար­դու կյան­քին, ըն­տա­նի­քի ա­ռող­ջու­թյա­նը սպառ­նա­ցող վտան­գը կա­րող է ա­վե­լի ստո­րա­դաս լի­նել, քան վար­չա­պե­տին քն­նա­դա­տե­լը։