Այն, ինչ կա­տար­վում է վեր­ջին շր­ջա­նում մեր երկ­րում, հս­տակ ցույց է տա­լիս, որ իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը պե­տա­կան կա­ռա­վար­ման հա­մա­կար­գը վե­րա­ծել են քաո­սի, և դրա­նից բխող հետևանք­ներն ազ­դում են յու­րա­քան­չյու­րիս կյան­քի վրա։

...թե իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի դեմ պայ­քա­րը ընդ­դի­մա­դիր­նե­րը ի­րա­կա­նաց­նե­լու են եր­կու փու­լով։

Նի­կոլ Փա­շի­նյանն իշ­խա­նու­թյու­նը բե­րել է «մար­տա­կան պատ­րաստ­վա­ծու­թյան»։ Կա­ռա­վա­րու­թյան մեր աղ­բյու­րը փո­խան­ցում է, որ ու­ժա­յին կա­ռույց­նե­րի ղե­կա­վար­նե­րի փո­փո­խու­թյու­նից հե­տո վար­չա­պե­տը հրա­հան­գել է գե­րա­տես­չու­թյուն­նե­րի ղե­կա­վար­նե­րին ի­րենց «թափ տալ», դրա­կան ո­րո­շա­կի ցու­ցա­նիշ­ներ ներ­կա­յաց­նել՝ հան­րու­թյան աչ­քում նախ­կին վս­տա­հու­թյու­նը վե­րա­կանգ­նե­լու հա­մար։

Այս եր­կու տար­վա ըն­թաց­քում մե­զա­նում գլ­խի­վայր շուռ ե­կավ պաշ­տո­նյա­յի կեր­պա­րը։ ՈՒ պետք չէ միան­գա­մից հի­շեց­նել նախ­կի­ննե­րին, նրանց սխալ­նե­րը։ Խոս­քը բաց­թո­ղում­նե­րի, վատ կա­ռա­վար­ման ու խնդ­րա­հա­րույց ո­րո­շում­նե­րի մա­սին չէ։

Ի­հար­կե՝ ձի դառ­նալ ու կա­րու­սե­լից հե­ռա­նալ: Ցան­կա­ցած ձիու ե­րա­զան­քը նժույ­գի կյանքն է, ոչ բո­լոր ձիերն են միայն մեկ հե­ծյալ գտ­նում, ա­վե­լի հա­ճախ նրանք ապ­րում են բեռ­նա­ձիու կյանք: Հա­յե­րե­նը շռայլ է ձիե­րի հար­ցում՝ սե­ռո­րո­շիչ հո­մա­նիշ­նե­րից՝ զամ­բիկ, հո­վա­տակ, մինչև կար­գա­վի­ճա­կա­յին հո­մա­նիշ՝ բեռ­նա­ձի, նժույգ, ի­մա՝ բո­լորն էլ ձի են, բայց տար­բեր ձիեր են: Նույ­նիսկ Պե­գա­սը՝ միակ թևա­վոր ձին, որ ապ­րում է ա­ռաս­պե­լում: Սա՝ հենց այն­պես: Իբրև մուտք մեր կա­րու­սել:

Ե­թե քա­ղա­քա­կան, հատ­կա­պես ընդ­դի­մա­դիր կոնգ­լո­մե­րա­տը թույլ տա, ի­հար­կե: Բայց դա ա­ռա­ջին հա­յաց­քից: Ի­րա­կա­նում բո­լոր կար­գի, այդ թվում և քա­ղա­քա­ցիա­կան պա­տե­րազմ­նե­րը տե­ղի են ու­նե­նում մեն­թալ, հո­գու պլա­նում, հե­տո դրանք ա­ռար­կա­յա­նում են:

Վա՜յ ձեր այդ հզոր­նե­րին, ո­րոնք գի­նի են ըմ­պում, և ձեր իշ­խան­նե­րին, ո­րոնք խառն­ված թունդ օ­ղի են խմում, ո­րոնք կա­շառ­քի հա­մար ար­դա­րաց­նում են ամ­բարշ­տին և ար­դա­րի ի­րա­վունքն են գո­ղա­նում:

Տե՛ր, երբ մենք առյուծ ենք, Դու մեր առջևից ես քայլում. Իսկ երբ զոհաբերված գառ ենք, Դու մեզ գրկած ես տանում։

Ե­թե հա­րուս­տը վտանգ­վի, բա­րե­կամ­նե­րը նե­ցուկ կլի­նեն նրան, իսկ երբ աղ­քատն է ընկ­նում, ծա­նոթ­նե­րից իսկ հե­ռու է վան­վում։