«Ի­րա­տե­սի» զրու­ցա­կիցն է «Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյան պատ­գա­մա­վոր ՍՈ­ՖՅԱ ՀՈՎ­ՍԵ­ՓՅԱ­ՆԸ։

Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի կր­թու­թյան, գի­տու­թյան, մշա­կույ­թի, սպոր­տի և սփյուռ­քի մշ­տա­կան հանձ­նա­ժո­ղո­վում մոտ մեկ շա­բաթ ա­ռաջ տե­ղի ու­նե­ցած դռն­փակ նիս­տը, ո­րին մաս­նակ­ցում էին բարձ­րա­գույն ո­րա­կա­վոր­ման կո­մի­տեի նա­խա­գա­հի պաշ­տո­նից հե­ռաց­ման դի­մում գրած Սմ­բատ Գո­գյանն ու կր­թու­թյան, գի­տու­թյան, մշա­կույ­թի և սպոր­տի փոխ­նա­խա­րար Գրի­շա Թամ­րա­զյա­նը, մեծ թվով հար­ցա­կան­ներ է ա­ռա­ջաց­րել ոչ միայն քա­ղա­քա­ցի­նե­րի, այլև հենց հանձ­նա­ժո­ղո­վա­կան­նե­րի շր­ջանում:

Ե­րեկ Հա­յաս­տա­նի վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը դար­ձավ 45 տա­րե­կան։ Նախ շնոր­հա­վո­րում ենք, իսկ մաղ­թանք­ներն ա­վե­լի ուշ։ Փա­շի­նյա­նը ծնն­դյան օ­րով ստա­ցավ յու­րա­հա­տուկ «ա­նակն­կալ», որն ա­ռա­վոտ կա­նուխ բա­վա­կան գոհ ու զվարթ ինքն ի­րեն «մա­տու­ցեց»՝ ա­վե­տե­լով, թե ին­քը և իր ըն­տա­նի­քի բո­լոր ան­դամ­նե­րը վա­րակ­ված են կո­րո­նա­վի­րու­սով։

Մեզ հա­մա­ռո­րեն ներ­շն­չում են, որ մենք 1-5 տա­րի պի­տի ապ­րենք կո­րո­նա­վի­րու­սին զու­գա­հեռ՝ տե­սա­կա­նո­րեն, գործ­նա­կա­նում՝ մեզ նե­տել են ճա­կա­տագ­րի քմա­հա­ճույ­քին և պե­տա­կա­նո­րեն փոր­ձար­կում են «Ով դի­մա­ցավ՝ դի­մա­ցավ» սկզ­բուն­քը:

Մեր պա­րա­գա­յում այն չի առնչ­վում կազ­մա­կերպ­ված պե­տու­թյան, ճիշտ հաշ­վար­կի, կա­ռա­վար­ման արդ­յու­նա­վետ հա­մա­կար­գի, խիստ խոր­քա­յին խա­ղա­ցող­նե­րի հա­մե­րաշ­խու­թյան հետ: Մա­նա­վանդ որ չու­նենք դրան­ցից և ոչ մե­կը:

«Բարգավաճ Հայաստան» խմբակցության պատգմավոր, Ազգային ժողովի մարդու իրավունքների և հանրային հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ Նաիրա Զոհրաբյանը «Հունիս ամիսը չեղարկելու մասին» «նախագիծ» է ներկայացրել: «Նախագծի» նախնական տարբերակը նա տեղադրել է Facebook-ի իր էջում:

Սկզ­բից էր Խոս­քը: Եվ Խոսքն Աստ­ծո մոտ էր և Խոս­քը Աստ­ված էր: Կյան­քը Նրա­նով էր, և այդ կյան­քը մարդ­կանց հա­մար լույս էր (Հովհ. 1;1,4)։ « .... ո­րով­հետև Աստ­ված է, որ ա­սաց.-Խա­վա­րից թող լույս ծա­գի.- և Նա ծա­գեց­րեց մեր սր­տե­րում Աստ­ծո փառ­քի գի­տու­թյան լույ­սը, ո­րը ճա­ռա­գայ­թում է Հի­սուս Քրիս­տո­սի դեմ­քից»: (Բ Կորնթ. 4;6):

Աղեր­սում ենք, Տեր, Նին­վեի նման` փր­կու­թ­յուն տուր մեզ։ Բա­լա­սա­նիր, Տեր, վեր­քե­րը մեր խոր, Տկար ենք, ան­զոր, ցա­վից կռա­ցած:

Մար­դու եր­ջան­կու­թ­յան ժա­մա­նակ տրտ­մու­թ­յան մեջ են լի­նում նրա թշ­նա­մի­նե­րը, իսկ նրա վշ­տի ժա­մա­նակ նրա բա­րե­կա­մը լքում է նրան։ Հա­վի­տ­յան մի՛ հա­վա­տա քո թշ­նա­մուն, քան­զի ինչ­պես պղինձն է ժան­գոտ­վում, այն­պես էլ` նրա չա­րու­թ­յու­նը։