Տևա­կան ժա­մա­նակ է, ինչ գրա­կան եր­կից մեզ հայտ­նի, բայց օ­րախ­նդ­րով ի­մաս­տա­փոխ­ված և բե­րա­նից բե­րան անց­նող ար­տա­հայ­տու­թյու­նը՝ «Չօր­հն­վեր էն սհա­թը, երբ Շու­շա­նիկ Միր­զա­խա­նյա­նի ոտ­քը «Կի­նո­կենտ­րոն» մտավ», ի վեր­ջո, մի քա­նի աշ­խա­տակ­ցու­հի­նե­րի շնոր­հիվ լս­վեց նաև մեր խմ­բագ­րա­տա­նը։

Վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը «հպարտ ու ար­ժա­նա­պա­տիվ» քա­ղա­քա­ցի­նե­րի հետ ար­դեն հա­թա­թա­յի լեզ­վով է խո­սում՝ ե­թե շա­րու­նա­կեք սո­ցիա­լա­կան պա­տաս­խա­նատ­վու­թյուն չկ­րել ու ա­ռանց դի­մա­կի դուրս գալ տնից, ա­պա պա­տաս­խա­նատ­վու­թյան եք են­թարկ­վե­լու:

Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի «Լու­սա­վոր Հա­յաս­տան» խմ­բակ­ցու­թյան պատ­գա­մա­վոր ՏԱ­ՐՈՆ ՍԻՄՈ­ՆՅԱՆՆ ա­սում է, որ ե­թե հա­մադ­րենք դա­տաի­րա­վա­կան հա­մա­կար­գի շուրջ վեր­ջին եր­կու տա­րում տե­ղի ու­նե­ցած դեպ­քե­րը, բա­վա­կան հե­տաքր­քիր պատ­կեր կս­տա­նանք: «Ի­րա­տե­սի» հետ զրույ­ցում պատ­գա­մա­վո­րը վեր­հի­շեց դա­տա­կան հա­մա­կար­գին առ­նչ­վող իշ­խա­նու­թյան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րի հայ­տա­րա­րու­թյուն­ներն ու գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րը:

Ինձ սևեռ­ված հա­յաց­քը կա­տա­ղի ու ան­հան­դուր­ժող էր, աչ­քերն՝ ան­հան­գիստ, ա­սես մա­րախ մտած դա­վա­դիր էին ո­րո­նում, թավ մո­րու­քը սր­վել, շր­թունք­նե­րը բա­րա­կել ու կզակն ա­ռաջ էր ցց­վել:

Ալ­բերտ Պար­սա­մյա­նը բե­ղուն պտուղ էր։ Բնու­թյու­նը նրա նկատ­մամբ ան­սո­վոր բա­րե­հաճ էր, ին­չը փոր­ձու­թյան են­թար­կեց տա­կա­վին ե­րի­տա­սարդ նկար­չին։ Նա դեռ ման­կուց ջու­թակ էր նվա­գում, և շր­ջապ­տույ­տը նրան տես­նում էր նշա­նա­վոր բե­մա­հար­թակ­նե­րում։ Ե­րաժշ­տա­կան լսո­ղու­թյու­նը բա­ցա­ռիկ էր, կա­տա­րո­ղա­կան տեխ­նի­կան` փայ­լուն։

Ընդ­դի­մա­խոս­նե­րը մշ­տա­պես մե­ղադ­րում են իշ­խա­նու­թյանն օ­րա­կարգ չու­նե­նա­լու մեջ, սա­կայն այ­սօր ընդ­դի­մու­թյունն էլ օ­րա­կարգ չու­նի, հա­մե­նայն դեպս, հա­սա­րա­կու­թյան հա­մար այն տե­սա­նե­լի չէ։ Գու­ցե ներ­սում շատ բա­ներ են եփ­վում, բայց դրա ար­դյուն­քը հրա­պա­րա­կա­յին գոր­ծու­նեու­թյան մեջ չի երևում։

Իշ­խա­նու­թյու­նը չի կա­րո­ղա­նում ճգ­նա­ժա­մա­յին կա­ռա­վա­րում ի­րա­կա­նաց­նել, վի­րուսն ան­կա­ռա­վա­րե­լի է, իսկ նե­րիշ­խա­նա­կան ճամ­բա­րում ճա­քե­րը մե­ծա­նում են։ Ներ­քա­ղա­քա­կան այս և այլ խն­դիր­նե­րի շուրջ զրու­ցել ենք քա­ղա­քա­գետ ԱՐ­ՄԵՆ ԲԱ­ԴԱ­ԼՅԱ­ՆԻ հետ։

Ե­րեկ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը, անդ­րա­դառ­նա­լով վի­րու­սա­կիր­նե­րի թվին, փաս­տեց. «Կո­րո­նա­վի­րու­սի հա­մա­վա­րա­կի հետ կապ­ված մեր գոր­ծե­րը լավ չեն: Ի­րա­վի­ճա­կը շատ ա­վե­լի լուրջ է, քան պատ­կե­րաց­նում ենք»:

Հու­մա­նի­տար ա­ղե­տից խու­սա­փե­լու հա­մար անհ­րա­ժեշտ է նոր՝ հա­կաճգ­նա­ժա­մա­յին կա­ռա­վա­րու­թյուն, ո­րը, հա­մախմ­բե­լով բո­լոր կա­րող ու­ժե­րը, դուրս կբե­րի եր­կի­րը այս ծանր ի­րա­վի­ճա­կից:

...թե վեր­ջին բա­ցա­հայ­տում­ներն «Իմ քայ­լում» ուղ­ղա­կի շոկ են ա­ռա­ջաց­րել: Ա­ռանց այն էլ Նի­կո­լի վեր­ջին պահ­ված­քը ՔՊ վար­չու­թյան, խմ­բակ­ցու­թյան նիս­տե­րի ժա­մա­նակ, երբ ոչ ա­դեկ­վատ լեք­սի­կո­նով ու խիստ ան­հա­վա­սա­րակ­շիռ «շան լափ» էր թա­փել «անհ­նա­զանդ» պատ­գա­մա­վոր­նե­րի, հան­րաք­վեի հար­ցում ի­րեն «քա­շած» Վա­հագն Հո­վա­կի­մյա­նի վրա, բա­զում հար­ցա­կան­ներ էր ա­ռա­ջաց­րել իմ­քայ­լա­կան­նե­րի մոտ, իսկ սի­գա­րե­տա­յին ու ա­դա­ման­դա­յին բու­մե­րը, մա­նա­վանդ Մի­քա­յել Մի­նա­սյա­նի վեր­ջին ակ­նար­կից հե­տո (թիմն ու­նի Նի­կո­լին փո­խա­րի­նող մեկ-եր­կու ա­դեկ­վատ­ներ), շատ հե­ռուն գնա­ցող եզ­րա­կա­ցու­թյուն­նե­րի տե­ղիք են տվել: