Մինչ կա­ռա­վա­րու­թյունն ի­րար հետևից մի­ջո­ցա­ռում­նե­րի ծրագ­րե­րի մա­սին է հայ­տա­րա­րում, դրան­ցից ոչ միայն շա­տե­րը չեն կա­րո­ղա­նում օգտ­վել, այլև ի­րա­կան շա­հա­ռու­ներն էլ գու­մար չեն կա­րո­ղա­նում ստա­նալ։

Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի գլ­խա­վո­րած, «թավ­շյա հե­ղա­փո­խու­թյուն» կոչ­վա­ծով իշ­խա­նու­թյան ե­կած կա­ռա­վա­րու­թյան օ­րեն­սդ­րա­կան նա­խա­ձեռ­նու­թյամբ ՀՀ Ազ­գա­յին ժո­ղո­վը շու­տով քն­նար­կե­լու է Լան­զա­րո­տի կոն­վեն­ցիան Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թյան կող­մից վա­վե­րաց­նե­լու հար­ցը, և կաս­կա­ծից դուրս է, որ ԱԺ-ի իշ­խող և իշ­խա­նա­կան «Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյան ձայ­նե­րի մե­ծա­մաս­նու­թյամբ Ազ­գա­յին ժո­ղո­վը նշ­ված կոն­վեն­ցիան վա­վե­րաց­նե­լու է, ե­թե հի­շյալ խմ­բակ­ցու­թյան պատ­գա­մա­վոր­նե­րը ժա­մա­նա­կին հա­մա­պա­տաս­խան հետևու­թյուն­ներ չա­նեն, ին­չի հույ­սը չա­փա­զանց չն­չին է:

Այս հա­մընդ­հա­նուր մղ­ձա­վան­ջի մեջ, երբ մարդ­կու­թյու­նը կար­ծես քնում-զարթ­նում է նոր վի­րու­սա­կիր­նե­րի թի­վը լոկ ար­ձա­նագ­րե­լու հա­մար, մեր եր­կի­րը, թվում է, ու­ղեծ­րից լրիվ է դուրս ե­կել։ Ներ­սի խժդ­ժու­թյուն­նե­րը, ան­գամ վի­րու­սը դեռ մի կողմ, տպա­վո­րու­թյուն է, որ անվ­տան­գու­թյան մեր բո­լոր զգա­յա­րան­նե­րը բթա­ցել են։

Մենք, ինչ­պես ողջ աշ­խար­հը, գտն­վում ենք կո­րո­նա­հա­մա­ճա­րա­կի ու դրա հետևանք­նե­րի ազ­դե­ցու­թյան տակ։ Որ­քա՞ն կշա­րու­նակ­վի այս ըն­թաց­քը, միայն են­թադ­րու­թյուն­ներ կա­րե­լի է ա­նել։ Ինչ­պի­սի՞ն կլի­նեն այդ ազ­դե­ցու­թյուն­նե­րը, դրանց խո­րու­թյունն ու տևա­կա­նու­թյու­նը։

Մեր երկ­րի պե­տա­կան ինս­տի­տուտ­նե­րի ար­ժեքն այն­քան է ըն­կել, որ խոր­հր­դա­րա­նը դար­ձել է փո­ղո­ցա­յին մա­կար­դա­կի հայ­հո­յանք­նե­րի վայր, իսկ ԱԺ ղե­կա­վա­րու­թյունն էլ ան­ձամբ է փո­ղո­ցում ծեծ­կռ­տուք հրահ­րում։ Եր­բեմ­նի կու­սա­կից­ներ Ա­լեն Սի­մո­նյանն ու Ար­թուր Դա­նիե­լյանն այ­սօր տար­բեր ճամ­բա­րում են, բայց հին խն­դիր­նե­րը չեն մո­ռաց­վել։ Նրանց վե­ճի ա­ռար­կան մի կողմ թող­նե­լով, նախ­կին ՔՊ-ա­կան, Շի­րա­կի պե­տա­կան հա­մալ­սա­րա­նի դա­սա­խոս ԱՐ­ԹՈՒՐ ՀԱՄ­ԲԱՐ­ՁՈՒ­ՄՅԱ­ՆԻ հետ փոր­ձենք հաս­կա­նալ, թե ինչ է կա­տար­վում իր եր­բեմ­նի կու­սակ­ցու­թյան, նրա ներ­կա ու նախ­կին ան­դամ­նե­րի հետ։

Վե­րա­դարձ ան­ցյա­լին թե տա­րածք­նե­րի, թե՛ կար­գա­վի­ճա­կի ա­ռու­մով չի լի­նե­լու։ Ղա­րա­բա­ղյան հիմ­նախ­նդ­րին անդ­րա­դառ­նա­լիս մենք խո­սում ենք մեր ճա­կա­տագ­րի մա­սին: Բո­լոր հար­թակ­նե­րում, բո­լոր հան­դի­պում­նե­րի ըն­թաց­քում, այդ թվում ԵԱՀԿ Մինս­կի խմ­բի հա­մա­նա­խա­գահ­նե­րի հետ հան­դի­պում­նե­րի ժա­մա­նակ, ես հնա­րա­վո­րու­թյուն եմ ու­նե­ցել մեր երկ­րի տե­սա­կե­տը ներ­կա­յաց­նե­լու:

...թե ինչ­պես մնա­ցյալ, այն­պես էլ «Մուլ­տի գրու­պի» տնօ­րեն Սեդ­րակ Ա­ռուս­տա­մյա­նի քրեա­կան գոր­ծը ի­րա­վա­կան «ջուր» է, նախ` երբ պետք է կա­յաց­վեր նրա նկատ­մամբ կա­լան­քի ո­րո­շու­մը, մինչև վեր­ջին պա­հը կա­լա­նա­վոր­ման հիմ­քե­րը հս­տա­կեց­րած չեն ե­ղել:

Հա­յաս­տա­նի այ­սօր­վա ի­րա­վի­ճա­կը, մեղմ ա­սած, շատ ան­հան­գս­տաց­նող է։ Ա­սել, որ իշ­խա­նու­թյու­նը չի տի­րա­պե­տում ի­րա­վի­ճա­կին, նշա­նա­կում է ո­չինչ չա­սել։ Եվ դր­սի մար­տահ­րա­վեր­նե­րը, և ներ­սի ան­վե­րահս­կե­լիու­թյունն իս­կա­կան քաոս են ստեղ­ծել։

«Ի­րա­տե­սի» հյու­րը ար­վես­տա­բան ՄԱՐ­ՏԻՆ ՄԻՔԱՅԵ­ԼՅԱՆՆ է: Ինչ­պես և կա­րե­լի է են­թադ­րել այ­սօր­վա ի­րա­կա­նու­թյան մեջ, մեր զրույ­ցի գլ­խա­վոր ա­ռանց­քը չա­րա­բաս­տիկ կո­րո­նա­վի­րուսն է: Սա ան­խու­սա­փե­լի է ներ­կա­յում, ե­թե ան­գամ զրու­ցա­կիցդ հե­տաքր­քիր ու խո­րա­գետ ար­վես­տա­բանն է:

Գա­վա­ռում տե­ղի ու­նե­ցած ող­բեր­գա­կան ու սահ­մռ­կե­ցու­ցիչ դեպ­քե­րի հիմ­քում ա­ռօ­րյա կեն­ցա­ղա­յին հարց է, ին­չը սա­կայն ի­րա­վի­ճա­կը վեն­դե­տա­յի է հասց­րել: Քա­ղա­քա­ցի­նե­րը ո­րո­շել են՝ հան­ցա­գոր­ծու­թյուն կա­տա­րած ան­ձի նկատ­մամբ ի­րենք պետք է դա­տաս­տան տես­նեն: