Այս օ­րե­րին, երբ մար­դիկ հա­զիվ են գլուխ հա­նում, թե կա­ռա­վա­րու­թյան ծրագ­րե­րից ո­րի շա­հա­ռու կա­րող են լի­նել, ան­գամ պե­տա­կան գե­րա­տես­չու­թյուն­նե­րում աշ­խա­տող մարդ­կանց են դի­մում, որ մարդ­կա­յին լեզ­վով ի­րենց բա­ցատ­րեն, կա­ռա­վա­րու­թյունն էլ ա­վե­լի է մո­լո­րեց­նում մարդ­կանց։

Ոչ մե­կը չի ա­ռար­կի այն հար­ցում, որ այս իշ­խա­նու­թյան ղե­կա­վա­րը շատ է սի­րում խո­սել։ Ան­գամ զար­մա­նա­լու չափ շատ, ո­րով­հետև պե­տու­թյան ղե­կա­վա­րը, այն էլ՝ հոգ­սա­շատ երկ­րի, այդ­քան շա­ղակ­րա­տե­լու ի­րա­վունք չու­նի։ Բայց ին­չի՞ մա­սին է ա­մե­նից շատ սի­րում «լայվ» կամ ֆեյս­բու­քյան գրա­ռում ա­նել Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը։

Չնա­յած վեր­լու­ծա­բան­նե­րը, քա­ղա­քա­կան ու­ժե­րը շա­րու­նա­կում են ան­հանգս­տու­թ­յուն հայտ­նել ՌԴ արտ­գործ­նա­խա­րա­րի՝ ար­ցա­խ­յան հա­կա­մար­տու­թ­յան առն­չու­թ­յամբ հայտ­նած մտ­քե­րի առն­չու­թ­յամբ, Նի­կոլ Փա­շի­ն­յա­նը մի խոսք ան­գամ չի ա­սում, խո­սում է ա­մեն ին­չից, բայց ոչ գլ­խա­վոր հար­ցից։ Նա­խօ­րեին ադր­բե­ջա­նա­կան կող­մի խնդ­րան­քով ՌԴ ԱԳՆ-ն նո­րից է վե­րա­հաս­տա­տել Լավ­րո­վի խոս­քե­րը։ Այս հար­ցի առն­չու­թ­յամբ զրու­ցում ենք ադր­բե­ջա­նա­գետ ԱՆ­ԺԵ­ԼԱ Է­ԼԻ­ԲԵ­ԳՈ­ՎԱ­ՅԻ հետ։

Ամ­բող­ջու­թյամբ կողմ եմ Հա­յաս­տա­նի տն­տե­սու­թյու­նը հա­մա­տեղ ջան­քե­րով ոտ­քի հա­նե­լու Հա­մա­զաս­պյա­նի նա­խա­ձեռ­նու­թյա­նը («Ի­րա­տես», թիվ 23, 2020 թ.):

Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի փոխ­նա­խա­գահ Լե­նա Նա­զա­րյա­նը, պաշ­տո­նյա­նե­րի բարձր աշ­խա­տա­վար­ձի մա­սին սե­փա­կան թեզն ա­ռաջ տա­նե­լուց հե­տո, այժմ էլ աշ­խար­հաքա­ղա­քա­կան ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րը խմ­բագ­րե­լու ծանր լուծն է ու­սե­րին ա­ռել:

...թե Ռու­սաս­տա­նը պատ­րաստ­վում է ոչ միայն Հա­յաս­տա­նի մի շարք դա­տա­վոր­նե­րի, ո­րոնց ո­րո­շում­նե­րում ի­րա­վա­կա­նի փո­խա­րեն քա­ղա­քա­կան մո­տի­վա­ցիան է գե­րակշ­ռել (տր­վում են Ար­մեն Դա­նիե­լ­յա­նի, Ան­նա Դա­նի­բե­կ­յա­նի, Ար­տուշ Գաբ­րիե­լ­յա­նի ա­նուն­նե­րը) նկատ­մամբ սանկ­ցիա­ներ կի­րա­ռել` կապ­ված Ռու­սաս­տա­նում նրանց գույ­քա­յին, ֆի­նան­սա­կան շար­ժե­րի հետ, ընդ­հուպ մինչև Ռու­սաս­տա­նի մուտ­քի ար­գե­լա­փա­կում, այլև նույ­նա­կան սանկ­ցիա­ներ են կի­րառ­վե­լու այն դա­տա­խազ­նե­րի և քն­նիչ­նե­րի մա­սով, ո­րոնք հիմ­նա­կա­նում ,զբաղ­վածե են ե­ղել մար­տի մե­կի գոր­ծով:

Իշ­խա­նու­թյու­նում մե­ծա­ցել են ներ­քին դժ­գո­հու­թյուն­նե­րը։ Ե՛վ ԱԺ «Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյու­նում, և՛ կա­ռա­վա­րու­թյու­նում շա­տե­րը նկա­տում են, որ հա­մա­վա­րա­կի ա­վար­տից հե­տո այս իշ­խա­նու­թյան գլ­խին սև ամ­պեր են կու­տակ­վե­լու։

Կա­մաց-կա­մաց գա­լիս է Հա­յաս­տա­նի ազ­գա­յի­նի կի­նոն­կենտ­րո­նում ըն­թա­ցող զար­գա­ցում­ներն ի մի բե­րե­լու, ամ­փոփ խոս­քով այդ մի­տում­նե­րը ներ­կա­յաց­նե­լու ժա­մա­նա­կը, ո­րը ցա­վա­լիո­րեն այդ­պես էլ չի հա­վակ­նում լի­նել խոսք կի­նո­կենտ­րո­նի, ա­ռա­վել ևս խոսք կի­նո­յի զար­գաց­ման հե­ռան­կա­րի մա­սին:

Թեև Օ­ձու­նի սուրբ Աստ­վա­ծա­ծին ե­կե­ղե­ցին վեր­ջերս է հիմ­նա­նո­րոգ­վել ու ամ­րա­կայ­վել, բայց ար­տա­քին ե­ռա­կողմ սրահ­նե­րը, ո­րոնք ա­մե­նա­շատ պահ­պան­վա­ծու­թյունն ու­նեն նմա­նա­տիպ կա­ռույց­նե­րից, դեռևս ամ­բող­ջա­կան տես­քով չեն ներ­կա­յա­նում այ­ցե­լու­նե­րին։

Հի­մա մեկ ան­գամ ար­դեն հն­չեց­րած հարցս ձևա­կեր­պեմ մի փոքր այլ կերպ՝ հիմն­վե­լով վեր­ջին շր­ջա­նում իմ կա­տա­րած դի­տար­կում­նե­րի վրա, և ինքս էլ հն­չեց­նեմ պա­տաս­խա­նը: Ոչ ոք չի կա­րող ա­սել, միա­պետ mա­դա­ֆիի Լի­բիա՞ն էր լավ եր­կիր, թե՞ հի­միկ­վա ժո­ղովր­դա­դե­մոկ­րա­տա­կա­նը, Մի­լոշևի­չը իր երկ­րի նվի­րյա՞լն էր, թե՞ մի­ջազ­գա­յին ա­հա­բե­կիչ, Պի­նո­չե՞տն էր լա­վը, թե՞ Գոր­բա­չո­վը, Միկ­լու­խո Մակ­լա՞յն է կարևոր, թե՞ Մի­չու­րի­նը, Պո­պո­վի ռա­դիոն շպր­տե­լու բան է, իսկ Մեն­դե­լեևի ա­ղյու­սա­կը՝ ա­նա­վարտ, վկա՝ Յու­րի Հով­հան­նի­սյա­նը, և էս­պես շա­րու­նակ: