Կո­րո­նա­վի­րու­սա­յին է­պի­դե­միա­յի վտանգ­ներն ա­վե­լի ու ա­վե­լի հա­ճա­խա­կի են սկ­սել ան­վան­վել գե­րուռ­ճաց­ված։ Այժմ ար­դեն այդ վտանգ­նե­րը հա­մար­վում են ին­ֆո­դե­միա­յի հետևանք և քա­ղա­քա­կան գոր­ծիք։

Մեր ու­նե­ցած տե­ղե­կու­թյան հա­մա­ձայն` մայ­րա­քա­ղա­քի պո­լիկ­լի­նի­կա­նե­րում կտ­րուկ նվա­զել է կան­չե­րի քա­նա­կը, նկա­տե­լի է սուր շն­չա­ռա­կան վա­րակ­նե­րի հետ կապ­ված նվա­զու­մը։ Տե­ղե­կու­թյու­նը տե­ղե­կու­թյուն, սա­կայն, ինչ­պես ա­սում են, «доверяй, но проверяй»։

83-ա­մյա Գո­հար տատն այս տա­րի Ծի­ծեռ­նա­կա­բեր­դի բար­ձունք գնա­լու հնա­րա­վո­րու­թյուն չու­նի: Տխ­րել է. հոր, մոր տա­տե­րի ու պա­պե­րի հի­շա­տակն ինչ­պե՞ս է հար­գե­լու: Ան­մար կրա­կին մո­տե­նա­լու ու մտո­րե­լու հնա­րա­վո­րու­թյուն թեև չու­նի, բայց մոր պատ­մած հի­շո­ղու­թյուն­նե­րը մինչև այ­սօր էլ թարմ են մնա­ցել:

Քա­ղա­քա­գետ ԳԱ­ԳԻԿ ՀԱՄ­ԲԱ­ՐՅԱ­ՆԸ հա­մա­կար­ծիք է Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի պատ­գա­մա­վոր Նաի­րա Զոհ­րա­բյա­նի հետ, որ Ռու­սաս­տա­նի ար­տա­քին գոր­ծե­րի նա­խա­րար Սեր­գեյ Լավ­րո­վի հայ­տա­րա­րու­թյու­նից հե­տո թե՛ Հա­յաս­տա­նի արտ­գործ­նա­խա­րա­րու­թյան, թե՛ «Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյան պատ­գա­մա­վոր­նե­րի պար­զա­բա­նու­մը «կրու­տիտ» է, իսկ այն, որ իշ­խա­նու­թյու­նը մեծ շա­հագր­գռ­վա­ծու­թյուն ու­նի հա­սա­րա­կու­թյա­նը տե­ղյակ չպա­հե­լու ըն­թա­ցող բա­նակ­ցու­թյու­նե­րի մա­սին, դեռ վա­ղուց ենք նկաս­տել, և դրա ա­պա­ցույց­նե­րը բազ­մա­թիվ են:

Հայոց Մեծ Եղեռնի 105-րդ տարելիցն է: Ես կրկին ժապավենի նման ետուառաջ եմ պտտում Ամերիկայի Համախարբերդի միության ջանքերով և օժանդակությամբ, Խորհրդային Հայաստանի քարքարոտ մի հողակտորի վրա փյունիկի նման վերածնված խարբերդցիների դեմքերն ու խորհրդավոր հայացքը:

Ար­դեն մի քա­նի օր է քա­ղա­քա­կան օ­րա­կարգն ա­լե­կո­ծում են ՌԴ արտ­գոր­ծա­նա­խա­րա­րի ար­ցա­խյան հիմ­նախ­նդ­րին առ­նչ­վող հայ­տա­րա­րու­թյուն­նե­րը։ Իշ­խա­նու­թյու­նը փոր­ձեց ար­ձա­գան­քել, բայց ի­րա­վի­ճա­կը դրա­նից հս­տակ չդար­ձավ։ Ա­մեն ին­չին ա­րագ ար­ձա­գան­քող Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը ոչ մի խոսք չի ա­սել այս առն­չու­թյամբ։ Լավ­րո­վի հայ­տա­րա­րու­թյուն­նե­րի և ներ­քա­ղա­քա­կան խն­դիր­նե­րի շուրջ զրու­ցում ենք «Ա­դեկ­վադ» կու­սակ­ցու­թյան ղե­կա­վար ԱՐ­ԹՈՒՐ ԴԱ­ՆԻԵ­ԼՅԱ­ՆԻ հետ։

Ռու­սաս­տա­նյան լրատ­վա­կան գոր­ծա­կա­լու­թյուն­նե­րից մեկն ա­մեն օր թարգ­մա­նա­բար հոդ­ված­ներ է հրա­պա­րա­կում հա­մաշ­խար­հա­յին մա­մու­լի ա­ռա­ջա­տար թեր­թե­րից, ո­րոն­ցում, որ­պես կա­նոն, շո­շափ­վում են ըն­թա­ցիկ քա­ղա­քա­կան կյան­քի հրա­տապ խն­դիր­նե­րը:

1915-ին Թուրքիան հայ ազգին իր բնօրանում՝ արևմտյան Հայաստանում ցեղասպանության ենթարկելուց հետո օգտագործելով իր բնատուր դիվանագիտական կեղծարարությունը երեսպաշտությունը, աչքակապությունը և իր գենետիկ այլ ստոր հատկանիշները առ այսօր հետևողականորեն զբաղված է ժխտողական քաղաքականությամբ:

Ես չեմ բա­ցա­ռում, որ Ադր­բե­ջա­նը, այս հա­մա­վա­րա­կի ա­ռիթն օգ­տա­գոր­ծե­լով, փոր­ձի երկ­կողմ նոր զի­նա­դա­դա­րի հա­մա­ձայ­նա­գիր կն­քել...

...թե իմ­քայ­լա­կան­նե­րը, մա­նա­վանդ ար­ցա­խյան խնդ­րին առ­նչ­վող Սեր­գեյ Լավ­րո­վի վեր­ջին հայ­տա­րա­րու­թյուն­նե­րից, էլ ա­ռա­վել` ի­րենց ա­ռաջ­նորդ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի ան­հե­թեթ լայ­վե­րից հե­տո հաս­կա­նում են` ի­րենց լավ օ­րեր չեն սպա­սում, և ա­կա­մա կենտ­րո­նա­նում են պա­րետ Ա­վի­նյա­նի վրա, ո­րը վեր­ջին շր­ջա­նում ի­րեն զգում է այն­պես, ինչ­պես «ձու­կը ջրում»։