Մոտ մեկ ա­միս է կա­ռա­վա­րու­թյու­նը COVID-19-ից ա­ռա­ջա­ցած սո­ցիա­լա­կան և տն­տե­սա­կան խն­դիր­նե­րը լու­ծե­լու նպա­տա­կով ծրագ­րեր է ի­րա­կա­նաց­նում։ Ապ­րի­լի 19-ին հաս­տատ­վեց ա­ջակ­ցու­թյան 14-րդ ծրա­գի­րը։ Ինչ խոսք, պան­դե­միա­յին զու­գա­հեռ նման ծրագ­րե­րը անհ­րա­ժեշ­տու­թյուն են, սա­կայն ոչ պա­կաս կարևոր է, թե այդ ծրագ­րե­րը որ­քա­նով կծա­ռա­յեն նպա­տա­կին և գործ­նա­կա­նում ինչ­քա­նով կն­պաս­տեն տն­տե­սու­թյան զար­գաց­մա­նը։ Այս հար­ցե­րի շուրջ զրու­ցե­ցինք ԱԺ ԲՀԿ խմ­բակ­ցու­թյան ան­դամ ԱՐ­ԹՈՒՐ ԳՐԻ­ԳՈ­ՐՅԱ­ՆԻ հետ։

Եր­կար մտո­րե­ցի՝ անդ­րա­դառ­նա՞լ վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի՝ լրագ­րող­նե­րին «ձո­նած» հեր­թա­կան տո­ղե­րին, թե՞ ոչ, բայց ո­րո­շե­ցի կռիվ չտալ այն­տեղ, որ­տեղ ի սկզ­բա­նե էլ չեմ ե­ղել:

Սոկ­րատ Հով­սե­փյա­նի «Ստաց­վում է` ի­զու՞ր է ե­ղել մեր պայ­քա­րը» «Ի­րա­տես», թիվ 27) հրա­պա­րա­կու­մը ցն­ցող է, լուրջ մտո­րում­նե­րի տե­ղիք տվող: Եվ դեռ եր­կար ժա­մա­նակ մե­զա­նից շա­տե­րը կփոր­ձեն հաս­կա­նալ թե ինչ է կա­տար­վում: Ինչ խոսք, կա­ռա­վա­րու­թյու­նից պետք է պա­հան­ջել, որ նա պար­զա­բա­նի ե­ղե­լու­թյու­նը, իսկ մինչ այդ ՀՑԹ-ի տնօ­րեն Հա­րու­թյուն Մա­րու­թյա­նը պետք է հրա­ժա­րա­կան տա:

Հենց պե­տու­թ­յու­նիկ, ո­րով­հետև ՊԵ­ՏՈՒԹ­ՅՈՒ­ՆԸ այս­պես չի լի­նում ու այս­պես չի վե­րա­բեր­վում ինքն իր ո­րո­շում­նե­րին, ինքն իր ա­ռող­ջու­թ­յա­նը ու ինքն ի­րեն:

Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թյան զո­հե­րի հի­շա­տա­կի ո­գե­կոչ­ման ապ­րի­լյան օ­րե­րին ա­կա­մա­յից կենտ­րո­նա­նում ես նաև այդ ա­ներևա­կա­յե­լի ող­բեր­գու­թյանն առ­նչ­վող բազ­մա­թիվ ի­րո­ղու­թյուն­նե­րի վրա, ո­րոնց վի­ճակ­վեց ա­կա­նա­տես և մաս­նա­կից լի­նել իմ սերն­դա­կից­նե­րից շա­տե­րին:

Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը մս­խում է իր վեր­ջին պտ­ղունց վս­տա­հու­թյու­նը: Խնդ­րի «հմայքն» այն է, որ ին­քը ևս շատ լավ է հաս­կա­նում դա: Փոր­ձում է կանգ­նեց­նել այդ ըն­թաց­քը` ա­նե­լով ա­վե­լի «ան­վս­տա­հե­լի» քայ­լեր, ինչն է՛լ ա­վե­լի է խո­րաց­նում ան­դուն­դը Նի­կո­լի ու Նի­կո­լի միջև, Նի­կո­լի ու թի­մի միջև, Նի­կո­լի ու հա­սա­րա­կու­թյան միջև:

ՈՒ՞ր է, մա՛հ, քո հաղ­թու­թյու­նը, ո՞ւր է, գե­րեզ­մա՛ն, քո խայ­թո­ցը (Ա Կորնթ. 15; 56) Ի՞նչ է Մա­հը: Որ­տե­ղի՞ց այն ի հայտ ե­կավ: Ո­րոնք են նրա դրսևոր­ման կեր­պե­րը և սահ­ման­նե­րը:

Այ­սօր «քրիս­տո­նյա» և «քրիս­տո­նեու­թյուն» բա­ռերն ըն­դա­մե­նը բա­ռեր են մարդ­կու­թյան բա­ռա­պա­շա­րում և օ­րե­ցօր ա­վե­լի ու ա­վե­լի բա­ցա­սա­կան շեշ­տադր­վող բա­ռեր, քրիս­տո­նյա­նե­րը և քրիս­տո­նեու­թյու­նը` իբրև ի­րա­կա­նու­թյուն, թյու­րըմբ­ռն­վում են կամ մերժ­վում: Զար­մա­նա­լիո­րեն այդ­պես էր նաև քրիս­տո­նեու­թյան ար­շա­լույ­սին և ա­ռա­ջին քրիս­տո­նյա­նե­րի մկր­տու­թյան պա­հին:

Որ­դ­յա՛կ, զո­րա­վի՛գ ե­ղիր քո հո­րը ծե­րու­թ­յան ժա­մա­նակ և նրան մի՛ տրտ­մեց­րու իր կյան­քի ըն­թաց­քում։ Եվ ե­թե պա­կա­սի նրա խել­քը, նե­րի՛ր նրան, մի՛ ա­նար­գիր նրան քո ամ­բողջ ու­ժով։