«Վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի բարձր հո­վա­նու ներ­քո Հան­րա­պե­տու­թյան հրա­պա­րա­կում «Դըմփ-դըմփ-հու՜» հե­ղա­փո­խա­կան օ­պե­րա­յի բե­մադ­րու­թյամբ և հե­ղա­փո­խու­թյան եր­գիչ Հրա­գի ան­զու­գա­կան կա­տար­մամբ կմեկ­նար­կի «Քա­ղա­քա­ցու օր» մի­ջո­ցա­ռու­մը»:

Նա­խա­գահ Ժո­զեպ Բար­տո­մեուի հետ ու­նե­ցած տա­րա­ձայ­նութ­յուն­նե­րի պատ­ճա­ռով իս­պա­նա­կան «Բար­սե­լո­նի» վեց տնօ­րեն լքել է ա­կում­բը։ Ժամ­կե­տից մեկ տա­րի ա­ռաջ լիա­զո­րու­թ­յուն­նե­րի ընդ­հա­տու­մը Բար­տո­մեուին սպառ­նում է իմ­պիչ­մեն­տի գոր­ծըն­թաց։ Հե­ռաց­ման փաս­տի ա­ռաջ է կանգ­նած նաև ա­կում­բի փոխ­նա­խա­գահ Է­մի­լի Ռու­սոն, ո­րը հայ­տա­րա­րել է, որ «ա­կում­բի դրա­մարկ­ղից ինչ-որ մե­կը գո­ղու­թ­յուն է ա­նում»։

Այս օ­րե­րին, երբ մար­դիկ չեն աշ­խա­տում, ապ­րե­լու մի­ջոց­ներ չկան, ո­րոշ գոր­ծա­տու­ներ չեն խոր­շում մարդ­կանց ա­նօ­րի­նա­կան ե­ղա­նակ­նե­րով գոր­ծից ա­զա­տե­լուց։

...թե աշ­խա­տա­կից­նե­րի հետ դռան հետևից է «հա­ղոր­դակց­վում» Երևա­նի քա­ղա­քա­պետ Հայկ Մա­րու­թ­յա­նը։

Բո­լոր նկա­րիչ­ներն ու քան­դա­կա­գործ­նե­րը Կո­մի­տա­սին պատ­կե­րել են ող­բա­լի, տա­ռա­պյա­լի տես­քով: Ես դա չեմ հաս­կա­նում: Չէ՞ որ նա զա­վեշ­տա­սեր, ու­րախ, կեն­սա­խինդ մարդ էր: Ե­թե ես փոքր-ինչ շնորհք ու­նե­նա­յի, նրան կպատ­կե­րեի ժպի­տը դեմ­քին, եր­ջա­նիկ տես­քով, որ­պես­զի գո­նե մի այդ­պի­սի կտավ կամ քան­դակ լի­ներ:

Բագ­րա­տա­շե­նի սահ­մա­նա­յին ան­ցա­կե­տի մոտ՝ հայ-վրա­ցա­կան սահ­մա­նին, հա­րյու­րա­վոր բեռ­նա­տար ավ­տո­մե­քե­նա­նե­րի կու­տա­կում­ներ են։ Բեռ­նա­տար­նե­րի հեր­թը ձգ­վում է կի­լո­մետ­րե­րով։ Այս մե­քե­նա­նե­րի վա­րորդ­ներն օ­րե­րով սպա­սում են, որ­պես­զի կա­րո­ղա­նան հա­տել սահ­մա­նը։ Եվ այս ի­րա­վի­ճակն ար­դեն մի քա­նի շա­բաթ է։

Բայց շու­խուռ չենք ա­նում: Կամ էս կողմ, կամ էն, մի­ջի­նը չկա: Պար­տու­թյու­նը մահ է: Ըն­կե­րո­վի մա­հը մեզ հա­մար ա­նըն­դու­նե­լի եզ­րույթ է՝ թուր­քին պա­տու­հա­սած լեռ­նա­յին հար­սա­նիք կդառ­նա:

Կո­րո­նա­վի­րու­սը, ի թիվս ա­ռող­ջա­պա­հա­կան և տն­տե­սա­կան բա­զում խն­դիր­նե­րի, այլ ո­լորտ­նե­րի բաց­թո­ղում­նե­րը ևս ի ցույց դրեց։ Այս օ­րե­րին ա­մե­նա­պա­հանջ­վածը պի­տի լի­ներ ու ա­մե­նա­շա­տը պետք է հն­չեր վա­րա­կա­բան­նե­րի, հո­գե­բան­նե­րի խոս­քը, ո­րոնք կա­ռա­վա­րու­թյան հա­մա­պա­տաս­խան օ­ղակ­նե­րի հետ կաշ­խա­տեին և տե­ղե­կու­թյունն ա­ռանց խու­ճա­պի ու հնա­րա­վո­րինս մաս­նա­գի­տո­րեն կներ­կա­յաց­նեին հա­սա­րա­կու­թյա­նը։

Հրա­պա­րակ­նե­րում ա­նար­դար կյան­քից դժ­գո­հող­նե­րը, որ հին իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի ե­րե­սին էին շպր­տում, թե ո­չինչ չա­նե­լու դի­մաց մի­լիո­նա­վոր աշ­խա­տա­վար­ձեր են ստա­նում, պե­տա­կան ա­պա­րա­տում ի­րենց ծա­նոթ­նե­րին աշ­խա­տան­քի տե­ղա­վո­րում, իշ­խա­նու­թյան գա­լուց հե­տո կա­խար­դա­կան փայ­տի­կի օգ­նու­թյամբ մի զո­րա­վոր «ցմփ» են ա­րել (այդ մա­սին նրանց երևի վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյանն է հու­շել) ու մո­ռա­ցել թե՛ հրա­պա­կա­յին խոս­տում­նե­րը, թե՛ ժո­ղովր­դի սիր­տը շա­հե­լու հա­մար ար­տա­բե­րած «խրոխտ» ե­լույթ­նե­րը:

Կար­դա­լով Վա­հան Հա­մա­զաս­պյա­նի «Հա­յաս­տա­նի ու սփյուռ­քի մեր հայ­րե­նա­կից­նե­րին, գիտ­նա­կան­նե­րին, ին­ժե­ներ­նե­րին, բան­վոր­նե­րին, գյու­ղա­ցի­նե­րին, գոր­ծա­րար­նե­րին» ուղղ­ված («Ի­րա­տես», թիվ 23) կո­չը` մեկ ան­գամ ևս հա­մոզ­վում ես, որ հան­ձին Վա­հան Հա­մա­զաս­պյա­նի գործ ու­նենք լայ­նա­խոհ պե­տա­կան գործ­չի, ջեր­մե­ռանդ հա­յի հետ: