Հող հանձնողին հո­ղին կհանձնենք։

Հա­մա­ճա­րա­կա­յին հիմ­քով պայ­մա­նա­վոր­ված ար­տա­կարգ դրու­թյան ժա­մա­նակ հե­ռա­խո­սա­զան­գե­րով մարդ­կանց տե­ղայ­նաց­նե­լու օ­րեն­քի նա­խա­գիծն Ազ­գա­յին ժո­ղո­վը 2-րդ փոր­ձից հե­տո միայն կա­րո­ղա­ցավ ըն­դու­նել: Իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի հա­մար հույժ կարևոր այս նա­խա­գի­ծը, ո­րին ընդ­դի­մա­դիր­նե­րը գաղտ­նալ­սումն օ­րի­նա­կա­նաց­նող բնու­թագ­րու­մը տվե­ցին, խոր­հր­դա­րա­նի հա­վա­նու­թյանն ար­ժա­նա­ցավ բա­ցա­ռա­պես մե­ծա­մաս­նու­թյան մի­ջո­ցով:

Աշ­խար­հի լրատ­վա­կան դաշտն ամ­բող­ջու­թյամբ կլա­նել է նոր կո­րո­նա­վի­րու­սը. տա­րաբ­նույթ խո­սակ­ցու­թյուն­ներն ու են­թադ­րու­թյուն­նե­րը հա­ջոր­դում են մե­կը մյու­սին։ Օ­րերս տե­ղե­կու­թյուն տա­րած­վեց, որ իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը Հա­յաս­տան են ներկ­րել է­ժա­նա­գին, ա­նո­րակ կո­րո­նա­վի­րու­սի թես­տեր և, որ դրանք նա­խա­տես­ված չեն Covid-19-ի հա­մար։

ՈՒ­ղիղ մեկ ա­միս ա­ռաջ Հա­յաս­տա­նում գրանց­վեց նոր կո­րո­նա­վի­րու­սով վա­րակ­ման ա­ռա­ջին դեպ­քը: Այդ օ­րե­րին հայ­րե­նի իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը, բարձ­րա­խոս ա­ռած, գյու­ղից գյուղ էին անց­նում ու ազ­դա­րա­րում հե­ղա­փո­խու­թյան ար­ժեք­նե­րի, սևե­րի ու սպի­տակ­նե­րի, հե­ղա­փո­խա­կան­նե­րի ու հա­կա­հե­ղա­փո­խա­կա­նե­րի մա­սին:

«Մենք սկզբ­նա­կան շր­ջա­նում կա­րո­ղա­ցանք կան­խել խու­ճա­պա­յին երևույթ­նե­րը, բայց ոնց հաս­կա­նում եմ, չա­փից ա­վե­լի շատ ենք կան­խել և հի­մա չենք կա­րո­ղա­նում հան­րու­թյա­նը հետ բե­րել հա­վա­սա­րակ­շիռ վի­ճա­կի, քա­նի որ երկ­րում տի­րում է հա­մա­տա­րած հան­գս­տու­թյուն, ո­րը հա­մա­ճա­րա­կա­յին տե­սա­կե­տից պրոբ­լեմ է: Սի­րե­լի հայ­րե­նա­կից­ներ, ես խնդ­րում եմ այդ­քան հան­գիստ մի վե­րա­բեր­վեք այս պրոբ­լե­մին»,- ե­րեկ հայ­տա­րա­րեց վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը։

Մեջ­բե­րումն Աստ­վա­ծաշն­չից է: Վե­րա­բե­րում է ջր­հե­ղե­ղյան ժա­մա­նակ­նե­րին, երբ «գեթ մեկ ար­դար չկար» (Նո­յից բա­ցի), ու մար­դիկ կա­տա­րում էին միայն ի­րենց սր­տի ցան­կու­թյուն­նե­րը` խառ­նակ­վում, այ­լա­սեր­վում ու կորց­րել էին օր­գա­նա­կան կապն ի­րենց Ստեղ­ծո­ղի հետ ու ի­րենք էին «ստեղ­ծում»:

-Ես Նի­կո­լին եմ հա­վա­տում. «Կո­րո­նա­վի­րուսն ու՞մ շունն ա, պին­ցե­տով հատ-հատ հա­նե­լու ենք ու ա­րա­ղով դե­զին­ֆեկ­ցիա ա­նենք»։ Սկսել եմ իմ ներ­սից` դե­զին­ֆեկ­ցիա­յից։

Չգի­տեմ դուք ոնց, ես հոգ­նել եմ ա­մեն օր մահ­վան հա­մաշ­խար­հա­յին վի­ճա­կագ­րու­թյուն կար­դալ, գե­րա­դա­սում եմ ի­մա­նալ ա­պա­քին­ված­նե­րի թի­վը: Ես կամ ա­նուղ­ղե­լի լա­վա­տես եմ, կամ ա­նուղ­ղե­լի բթա­միտ, ո­րով­հետև հա­մոզ­ված եմ, որ հա­մընդ­հա­նուր վտան­գի դեպ­քում ըն­թա­ցիկ խն­դիր­նե­րը ան­կարևոր են, պետք է միա­սին վտան­գը վե­րաց­նել, հե­տո վե­րա­դառ­նալ ըն­թա­ցի­կին: Ըն­կերս գրել էր. «Կյան­քը կանգ է ա­ռել, ժա­մա­նա­կը՝ ոչ»: Թվա­ցյալ է՝ կյան­քը կանգ չի ա­ռել, կյանքն ին­քը ժա­մա­նակ է:

Մեր ժա­մա­նակ­նե­րում ա­վե­լի ու ա­վե­լի մտա­հո­գիչ է դառ­նում մեր ե­րե­խա­նե­րի դաս­տիա­րա­կու­թյան խն­դի­րը:

Գլուխներս հենած հողին, Քո Գալստյանն ենք լուռ սպասում։ Կշռեցիր` թեթև եղանք, Այցելեցիր` չհասկացանք: