Կո­րո­նա­վի­րու­սի տա­րած­ման կան­խար­գել­ման հա­մար մեր հան­րա­պե­տու­թյու­նում առ­ժա­մա­նակ փակ են ՀՀ ԿԳՄՍ են­թա­կա­յու­թյամբ գոր­ծող թա­տե­րա­կան և հա­մեր­գա­յին կազ­մա­կեր­պու­թյուն­նե­րը՝ թատ­րոն­ներ, հա­մեր­գաս­րահ­ներ, թան­գա­րան­ներ և գրա­դա­րան­ներ։ Այս ըն­թաց­քում հե­տաձգ­վեց նաև օ­պե­րա­յին թատ­րո­նում սպաս­վող մաս­նա­գի­տա­կան ո­րա­կա­վոր­ման ստուգ­ման գոր­ծըն­թա­ցը (ա­տես­տա­ցիա): Ա­նո­րոշ ժա­մա­նա­կով կդա­դա­րեն նաև նոր թափ ստա­ցած անս­տո­րա­գիր նա­մակ­նե­րը: Ա­տես­տա­ցիան, ինչ­պես կա­րե­լի էր են­թադ­րել, միան­շա­նակ չի ըն­դուն­վել՝ նոր կր­քե­րի տե­ղիք տա­լով: «Ի­րա­տե­սը» թե­մա­յի առն­չու­թյամբ հար­ցեր է ուղ­ղել Ա­լեք­սանդր Սպեն­դիա­րյա­նի ան­վան օ­պե­րա­յի և բա­լե­տի ազ­գա­յին ա­կա­դե­միա­կան թատ­րո­նի գե­ղար­վես­տա­կան ղե­կա­վար և տնօ­րեն ԿՈՆՍ­ՏԱՆ­ՏԻՆ ՕՐ­ԲԵ­ԼՅԱ­ՆԻՆ։

Նոր տե­սա­կի կո­րո­նա­վի­րու­սը ոչ միայն խն­դիր­ներ է ա­ռա­ջաց­նում հան­րա­յին ա­ռող­ջա­պա­հու­թյան‚ այլև հա­մաշ­խար­հա­յին տն­տե­սու­թյան տե­սա­կե­տից։ ՀՀ է­կո­նո­մի­կա­յի նա­խա­րարն ար­դեն հայ­տա­րա­րել է‚ որ կո­րո­նա­վի­րու­սը ազ­դե­ցու­թյուն կու­նե­նա ՀՀ տն­տե­սու­թյան վրա։ Հա­յաս­տա­նի դեպ­քում տե­սա­նե­լի են հատ­կա­պես զբո­սաշր­ջու­թյան ո­լոր­տում ու­նե­ցած բա­ցա­սա­կան հետևանք­նե­րը‚ ինչ­պես նաև ռու­սա­կան ռուբ­լու ար­ժեզր­կումն ու պղն­ձի գնե­րի ան­կու­մը հա­մաշ­խար­հա­յին շու­կա­յում։

Ար­դեն քա­նի ա­միս աշ­խար­հը խո­սում է կո­րո­նա­վի­րու­սի բե­րած, բե­րող ու, ցա­վոք, դեռ բե­րե­լիք ա­վե­րա­ծու­թյուն­նե­րից, սա­կայն այս նույն աշ­խար­հում կա մե­կը, ո­րը սե­փա­կան գի­տու­թյան թե ան­գի­տու­թյան, մե­ղա­վո­րու­թյան թե ան­մեղ­սու­նա­կու­թյան ար­դյուն­քում ան­խա­փան ա­նում է իր չա­րա­ղետ գործը, ու ցավն այն է, որ այդ հան­ցա­վոր ձեռ­քը բռ­նող չկա։

Հա­յոց բիզ­նե­սը դա­րեր շա­րու­նակ ու­նե­ցել է ըն­տա­նե­կան բնույթ: Եվ դա պար­տադր­ված էր, պայ­մա­նա­վոր­ված էր սե­փա­կան պե­տա­կա­նու­թյան չգո­յու­թյամբ, օ­տա­րի գե­րիշ­խա­նու­թյամբ և տար­րա­կան ինք­նա­պահ­պան­մամբ: Դրա­մը հա­մե­մա­տա­կան ան­կա­խու­թյուն էր ըն­ձե­ռում, իսկ բիզ­նե­սի ըն­տա­նե­կա­նու­թյու­նը հնա­րա­վո­րու­թյուն էր տա­լիս պահ­պա­նե­լու կա­պի­տա­լը:

Պա­տե­րազ­մի կու­սակ­ցու­թյուն է, բա ի՛նչ է: Հի­շում ենք և պա­հան­ջում, ո­րը թարգ­մա­նա­բար նշա­նա­կում է՝ հի­շա­չար ենք և վրեժ­խն­դիր: Էս չե՞ք: Ա­րա, գե­տի­նը պատռ­վեր ու սաղդ մե­ջը լց­վեիք ձեր հի­շո­ղու­թյուն­նե­րով, ար­ժե­հա­մա­կար­գե­րով ու ա­դաթ­նե­րով, էլ չեմ ա­սում ազ­գա­յին գա­ղա­փա­րա­խո­սու­թյան ու սո­ցիա­լա­կան ար­դա­րու­թյան մա­սին…

Ի­րոք, Մոս­կո­վյան 21 շեն­քի թիվ 8 և թիվ 9 բնա­կա­րան­նե­րի միջև գո­յու­թյուն ու­նեն կոնֆ­լիկ­տա­յին խն­դիր­ներ, ո­րոնք ծա­գել են 1978 թվա­կա­նին, երբ Երևա­նի կենտ­րո­նի 260 շեն­քե­րի փայ­տե տն­տե­սա­կան պատշ­գամբ­նե­րը, պե­տա­կան ծրագ­րով ու միաս­նա­կան նա­խագ­ծե­րով, սկս­ե­ցին փո­խա­րին­վել եր­կաթ­բե­տո­նե շի­նու­թյուն­նե­րով:

Հա­յաս­տա­նում գնա­լով ա­վե­լա­նում են նոր կո­րո­նա­վի­րու­սով (COVID-19) վա­րակ­վա­ծու­թյան հաս­տատ­ված դեպ­քե­րը, ին­չը, լի­նե­լով իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի հան­ցա­վոր ան­գոր­ծու­թյան հետևան­քը, լիո­վին կան­խա­տե­սե­լի էր:

Այժմ՝ ևս մեկ նր­բու­թյան մա­սին։ Հի­շեց­նենք, որ 2019 թ. նո­յեմ­բե­րի 9-ին ի­րա­նա­կան ՀՕՊ-ի ու­ժե­րը, ո­րոնք ա­պա­հո­վում էին Ի­րա­նի հա­րա­վի Բեն­դեր Է­մոմ Հո­մեյ­նի քա­ղա­քի անվ­տան­գու­թյու­նը, խփել էին Բահ­րեյ­նի տա­րած­քից ար­ձակ­ված իս­րա­յե­լա­կան ԱՕԹՍ։

Աշ­խար­հը պայ­քա­րում է ոչ միայն կո­րո­նա­վի­րու­սի, այլև տն­տե­սու­թյուն­նե­րի փլուզ­ման դեմ։ Իսկ այս ո­լոր­տը երևի ա­մե­նա­շատն է տու­ժում, քա­նի որ նրա վրա մեծ ազ­դե­ցու­թյուն ու­նեն ոչ միայն վի­րու­սը, այլև նավ­թի գնե­րը և հա­մաշ­խար­հա­յին շու­կա­յում կա­տար­վող կտ­րուկ շար­ժե­րը։ Բայց Հա­յաս­տանն այս ա­ռու­մով էլ է բա­ցա­ռիկ։ Նի­կոլ Փա­շի­նյանն է­լի իր ո­ճի մեջ է։

Այս օ­րե­րին բու­ժաշ­խա­տող­ներն իս­կա­պես տի­տա­նա­կան աշ­խա­տանք են կա­տա­րում, գեր­ծան­րա­բեռն­ված աշ­խա­տում են ողջ օ­րը՝ ի­րենց ա­ռող­ջու­թյու­նը վտան­գի են­թար­կե­լով։