Հայտ­նի խոս­քը փո­փո­խու­թյան են­թար­կե­լով, կա­րող ենք փաս­տել, որ մեր իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը չցան­կա­ցան զբաղ­վել կո­րո­նա­վի­րու­սով, բայց կո­րո­նա­վի­րու­սը զբաղ­վեց նրան­ցով։ Տևա­կան ժա­մա­նակ աչք­կա­պո­ցի ա­րե­ցին, զբաղ­վե­ցին ի­րենց հան­րաք­վեով ու հի­մա ան­գամ հան­րաք­վեն մեջ­տե­ղից դուրս ե­կավ, քա­նի որ վի­րու­սը նախ­կին ու ներ­կա ռե­ժիմ չի ճա­նա­չում։ Ի՞նչ ու­նենք հի­մա. մեր բնակ­չու­թյան թվա­քա­նա­կի հա­մե­մատ ար­ձա­նագր­ված վի­րու­սի լուրջ ցու­ցա­նիշ և, ար­տա­կարգ ռե­ժի­մով պայ­մա­նա­վոր­ված, հե­տաձգ­ված հան­րաք­վե։

«Թե­ղուտ» ՓԲԸ-ն տասն օ­րից ա­վե­լի չի աշ­խա­տում։ Թե՛ հան­քա­վայ­րի, թե՛ ֆաբ­րի­կա­յի աշ­խա­տա­կից­նե­րը հար­կա­դիր պա­րա­պուր­դի են մատն­վել, ու դեռ հս­տակ էլ չէ, թե երբ նո­րից աշ­խա­տան­քի կգ­նան։

«Աս­ֆալ­տին ծե­փե­լու», «թա­թիկ­նե­րը կտ­րե­լու» ու «վզ­նե­րից բռ­նե­լու» փա­շի­նյա­նա­կան բա­ռա­րա­նը հա­մալր­վել է նոր ար­տա­հայ­տու­թյամբ՝ «կո­շիկ­ներ լի­զե­լով»։ Նա հա­մա­ռո­րեն չի ու­զում հաս­կա­նալ՝ ին­քը «Հայ­կա­կան ժա­մա­նա­կի» խմ­բա­գի­րը չէ, հրա­պա­րա­կա­յին ե­լույթ­ներն էլ խմ­բագ­րա­կան­ներ չեն, որ ինչ ա­սես ու ինչ­պես ա­սես գրի ու ներ­կա­յաց­նի։

Երբ եր­կի­րը հայ­տն­վում է ճգ­նա­ժա­մա­յին ի­րա­վի­ճա­կում, կա­ռա­վար­ման խն­դիր­ներն ա­վե­լի ցցուն են դառ­նում։ Կո­րո­նա­վի­րու­սը պարզ ցույց տվեց, թե այս իշ­խա­նու­թյունն ինչ հար­ցե­րում է թե­րա­նում ու որ­քան մա­կե­րե­սա­յին մո­տե­ցում­ներ ու­նի լուրջ խն­դիր­նե­րի վե­րա­բե­րյալ։

Հա­մա­ճա­րակ­նե­րը 21-րդ դա­րի հայտ­նա­գոր­ծու­թյու­նը չեն: Մարդ­կու­թյա­նը միշտ էլ պա­տու­հա­սել են ախ­տեր, որ այդ պա­հին բու­ժե­լու հնա­րա­վո­րու­թյուն­ներ չի ու­նե­ցել:

Այն, ինչ այ­սօր կա­տար­վում է քա­ղա­քա­կան ու հա­սա­րա­կա­կան տի­րույ­թում, հետևանք է հե­ղա­փո­խու­թյան ժա­մա­նակ ներ­դր­ված ոչ դրա­կան պրակ­տի­կա­յի: Մարդ­կանց, սո­ցիա­լա­կան ցան­ցե­րի օգ­տա­տե­րե­րի ու, առ­հա­սա­րակ, քա­ղա­քա­ցի­նե­րի վե­րա­բեր­մուն­քը քա­ղա­քա­կան երևույթ­նե­րի, դեմ­քե­րի նկատ­մամբ, այն է՝ նրանց փա­ռա­բա­նե­լը, սր­բե­րի շար­քում դա­սե­լը, հայ­հո­յե­լը, սև ու սպի­տա­կի բա­ժա­նե­լը 2018-ի ապ­րիլ-մա­յի­սյան ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րի ժա­մա­նա­կից են սկիզբ ա­ռել ու չեն լքում մեզ:

...թե վեր­ջին օ­րե­րին Հա­յաս­տա­նում կա­տար­վո­ղին ա­մե­նաու­շա­դի­րը հետևում են ՍԴ դա­տա­վոր­նե­րը։ Նրանք հա­մոզ­ված են, թե որ­քա՜ն խե­լա­ցի վար­վե­ցին, որ չգ­նա­ցին վա­ղա­ժամ թո­շա­կի։

Նո­րից քվան­տի մա­սին: Ա­սել ենք` «վեր­ջին օ­րե­րին», երբ նուրբ աշ­խար­հը գրե­թե հպ­վում է կոշտ, հո­րի­զո­նա­կան աշ­խար­հին, վիբ­րա­ցիա­ներն ան­չափ մեծ ա­րա­գու­թյուն են ձեռք բե­րում: Նախ­կի­նում գոր­ծած մեղ­քը, որ կա­րող էր ան­գամ գոր­ծող սերն­դի վճար­մա­նը չար­ժա­նա­նալ, «սպա­սել» ե­կող սերն­դի չոր­րորդ պոր­տին, դա­դա­րում էր գոր­ծոն լի­նե­լուց, ան­չափ մեծ ա­րա­գու­թյուն ձեռք բե­րում, օգ­նում հենց այս սերն­դին, մար­դուն` հե­տա­հա­յա­ցի մեջ մնալ, զգալ դրանք շատ ա­րագ:

Այ­սօր մար­դիկ գա­ղա­փար­նե­րի պա­կաս չեն զգում, գա­ղա­փար­ներ, որ լվա­նում են ու մաք­րում ու­ղե­ղը ող­ջա­խո­հու­թյու­նից և օ­ծում այն ա­պու­շու­թյան յու­ղով:

«Եվ արդ,- ա­սում է ձեր Տեր Աստ­վա­ծը,- դար­ձե՛ք ինձ ձեր ամ­բողջ սր­տով, ծո­մա­պա­հու­թյամբ, լա­լով ու կո­ծե­լով։ Ձեր սր­տե՛­րը պատ­ռե­ցեք և ոչ թե ձեր հա­գուստ­նե­րը»։