ՀՀ-ում՝ հա­վա­նա­բար իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի թողտ­վու­թյամբ, ստեղծ­վել է ինչ-որ առևան­գիչ-մար­դաս­պան ծռա­շեղ­ված­ներ, ա­ռևան­գիչ ռես­տարտ­ներ հի­շեց­նող հա­մազ­գես­տա­վոր ջա­հել­նե­րի «Հե­ղա­փո­խու­թյան պա­հա­պան­ներ» ան­վամբ պատ­ժիչ, «գո­ղա­կան ռազ­բոր­կա­ներ», «հե­տաքն­նու­թյուն», պար­զա­բա­նում­ներ ի­րա­կա­նաց­նող կազ­մա­կեր­պու­թյուն, որն իք­նի­րավ­չու­թյամբ ի­րա­կա­նաց­նում է ի­րա­վա­պահ մար­մին­նե­րի գոր­ծա­ռույթ­ներ, խախ­տե­լով օ­րենքն ու օ­րի­նա­կա­նու­թյու­նը:

Այն­քան ան­լուրջ են մեր իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը մո­տե­նում ցան­կա­ցած հար­ցի, որ ա­ռանց սար­կազ­մի անհ­նար է դի­տար­կել խն­դիր­նե­րը։ Հայ­կա­կան հին ու բա­րի ֆիլ­մում այս օ­րե­րին բնո­րոշ շատ լավ խոսք կա. «Ձե՞ռ եք առ­նում, էն կն­գա ուշ­քը գնաց, Մու­րա­դը կա­տա­ղեց, Ա­րու­սը մի բուռ ա դա­ռել»:

Օ­րերս Հա­յաս­տա­նի արտ­գործ­նա­խա­րա­րու­թյու­նը հայ­տա­րա­րու­թյուն տա­րա­ծեց, թե Ադր­բե­ջա­նը սահ­մա­նին լար­վա­ծու­թյու­նը մե­ծաց­րել է։ «Ադր­բե­ջա­նի պար­բե­րա­կան փոր­ձե­րը` սրե­լու ի­րա­վի­ճա­կը Հա­յաս­տա­նի հետ պե­տա­կան սահ­մա­նին, ընդ­լայ­նե­լու լար­վա­ծու­թյան աշ­խար­հագ­րու­թյու­նը և չկի­րա­ռե­լու առ­կա լար­վա­ծու­թյան նվա­զեց­մանն ուղղ­ված մե­խա­նիզմ­նե­րը վկա­յում են, որ տա­րա­ծաշր­ջա­նա­յին անվ­տան­գու­թյու­նը և խա­ղա­ղու­թյու­նը վտան­գե­լու Ադր­բե­ջա­նի քայ­լե­րը կրում են մի­տում­նա­վոր բնույթ»,- աս­ված էր արտ­գործ­նա­խա­րա­րու­թյան հայ­տա­րա­րու­թյու­նում։

Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թյան հպարտ ու ար­ժա­նա­պա­տիվ քա­ղա­քա­ցին խեղճ է, ոտ­քեր ու ձեռ­քեր ու­նի, բայց դժ­գո­հում է կյան­քից: Խեղ­ճու­թյու­նը թա­կել է նրա դու­ռը, աղ­քա­տու­թյունն ու­ղե­ղում է, ՀԴՄ չի պա­հան­ջում և ու­զում է լավ ապ­րել:

Ծնունդդ շնոր­հա­վոր, Ե­ղի­շե Չա­րենց: Հա­վեր­ժու­թյու­նից դու ընտ­րե­ցիր 1897-ը, ա­միս­նե­րից՝ մար­տը, օ­րե­րից՝ 13-ը: ՈՒ մնա­ցիր հա­վերժ 40-ա­մյա: Բո­լոր ընտ­րու­թյուն­նե­րից ոչ մե­կը քո կամ­քով չէր: Քո կամ­քով չէր, որ ծնն­դա­վայրդ դար­ձավ «Եր­կիր Նաի­րի», ու դու ոչ տուն ու­նես, ոչ գե­րեզ­ման:

Իմ հա­ջորդ պատ­մու­թյու­նը անձ­նա­կան փոր­ձից է գա­լիս, կոնկ­րետ օ­րի­նա­կով կփոր­ձեմ բա­ցատ­րել մեր կյան­քում տեղ գտած կո­ռուպ­ցիոն դրսևո­րում­նե­րի ո­րոշ ա­ռանձ­նա­հատ­կու­թյուն­նե­րը՝ բո­լոր նր­բու­թյուն­նե­րով:

Դա­վադ­րու­թյան տե­սու­թյու­նը, ինչ­պես աշ­խար­հում ա­մեն բան, ու­նի մե­դա­լի եր­կու ե­րես. մե­կը, որ այն իս­կա­պես ի­րա­կա­նու­թյան հետ ա­ղերս չու­նի, մյու­սը, որ ցան­կա­ցած Օ­վեր­տո­նի պա­տու­հան, ու­ղե­ղի լվա­ցում, հա­կաք­րիս­տո­սա­կան քայլ, «կլո­նա­վոր­վում» է հենց դրա­նով։ Ա­սել է` այն «պրակ­տիկ» տե­սու­թյուն է, և մենք հա­մա­ձայն ենք երկ­րորդ ձևա­կերպ­ման հետ, ո­րով­հետև «մո­նի­տո­րին­գի» դեպ­քում երկ­րորդը մշ­տա­պես հաս­տատ­վում է:

Ամ­բողջ աշ­խար­հը մխրճ­ված է ա­ներևա­կա­յե­լի սա­տա­նա­յա­կան ու սա­տա­նա­յա­պաշ­տա­կան կա­խար­դու­թյան մեջ (կյան­քի տար­բեր ո­լորտ­նե­րում լայ­նո­րեն կի­րառ­վում է ոչ միայն մար­դու մա­սին իմ­ֆոր­մա­ցիա, այլ հենց մար­դու գե­նե­տիկ նյու­թը, հատ­կա­պես` մար­դաս­պան աշ­խար­հից ան­պա­կաս ա­բորտ­նե­րի զոհ դժ­բախտ էմբ­րիոն­նե­րի):

Մեկ­տեղ հա­ռա­չենք, Եր­կուն­քի ցա­վեր քա­շենք վերս­տին Կա­մա-ա­կա­մա մեղ­քե­րի հա­մար, Որ գոր­ծե­ցինք, Տեր: