Օ­րեր ա­ռաջ, սույն տար­վա փետր­վա­րի 29-ին լրա­ցավ գե­ղան­կար­չու­թյան հան­ճա­րի 140-ա­մյա­կը։ Տա­րին սա­րյա­նա­կան է, բո­վան­դա­կու­թյամբ` ա­յո՛, ձևով` ո՛չ։ Պե­տա­կան ա­տյան­նե­րը հա­վուր պատ­շա­ճի գնա­հա­տե­ցի՞ն դա­րի խո­շո­րա­գույն նկա­րիչ­նե­րից մե­կի հո­բե­լյա­նը, ան­շուշտ` ո՛չ։

Հար­գար­ժան լեյ­դիզ էնդ ջեն­թլ­մեն, մե շեն միղ­վար­խար՝ քալ­բա­տո­նո, բա­տո­նո գա­մառ ջո­բա, շե­նի ճի­րի մե: Կարևո­րում եմ ար­տա­քին և ներ­քին հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րը, երկ­րի կա­յու­նաց­ման և հարևան­նե­րի հետ հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րի մար­տահ­րա­վեր­նե­րը, տա­րա­ծաշր­ջա­նա­յին աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան զար­գա­ցում­նե­րի, հնա­րա­վոր ռիս­կե­րի կան­խար­գել­ման ճա­նա­պար­հա­յին քար­տե­զագ­րու­թյու­նը և գեո­դե­զիան՝ չան­տե­սե­լով բա­րի կամ­քի, ժո­ղո­վուրդ­նե­րի բա­րե­կա­մու­թյան և խա­ղա­ղա­սի­րա­կան այլ հրա­մա­յա­կան­ներ:

«Ի­րա­տե­սի» հյու­րը Հա­յաս­տա­նի կոմ­պո­զի­տոր­նե­րի միու­թյան նա­խա­գահ Ա­ՐԱՄ ՍԱ­ԹՅԱՆՆ է:

Նոր կո­րո­նա­վի­րու­սը (COVID-19) փո­խանց­վում է ոչ միայն վա­րա­կակ­րի հետ ան­մի­ջա­կան շփ­մամբ, այ­սինքն` նրան համ­բու­րե­լու, ձեռ­քով բարևե­լու, ինչ­պես նաև նրա մոտ գտն­վե­լու ու նրա շն­չած օ­դը շն­չե­լու (ա­ռա­վել ևս` ե­թե վա­րա­կա­կի­րը փռշ­տում կամ հա­զում է) մի­ջո­ցով: COVID-19-ը փո­խանց­վում է նաև ո­րոշ ժա­մա­նա­կաըն­թաց­քում ձեռք տա­լով այն ի­րե­րին, ո­րոնց հետ շփ­վել է վա­րակ­ված ան­ձը, ա­պա ա­ռանց ձեռ­քը լավ լվա­նա­լու, ախ­տա­հա­նե­լու, դրա­նով դիպ­չե­լով բե­րա­նին, քթին, աչ­քին:

Սահ­մա­նադ­րա­կան փո­փո­խու­թյուն­նե­րի հան­րաք­վեն բոյ­կո­տե­լու կոչ ա­նող ՀՅԴ ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­ներն օ­րերս հան­դի­պում են ու­նե­ցել վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի հետ:

Հա­յաս­տա­նում լայ­նո­րեն տա­րած­ված է այն հո­ռե­տե­սա­կան մտայ­նու­թյու­նը, թե ան­կա­խու­թյու­նից հե­տո հայ ժո­ղովր­դի բախ­տը չի բե­րում պե­տու­թյան ղե­կա­վա­րի հար­ցում. մե­կը մյու­սից ան­հա­ջող են: Բա­նը հա­սել է այն­տեղ, որ մար­դիկ սրամ­տում են, թե ի­րենց տե­սա­ծից ու ապ­րա­ծից հե­տո կո­րո­նա­վի­րուսն էլ սար­սա­փե­լի չէ: Բայց մո­ռա­նում են այն դա­ռը խոս­քը, որ ա­մեն ժո­ղո­վուրդ ար­ժա­նի է իր ղե­կա­վա­րին: Ցա­վոք, չա­փից դուրս ար­ժեզ­րկ­վե­ցինք այդ նույն ան­կա­խու­թյան տա­րի­նե­րին:

«Ի­րա­տե­սի» զրու­ցա­կի­ցը թուր­քա­գետ ԿԱՐԵՆ ՀՈՎ­ՀԱՆ­ՆԻ­ՍՅԱՆՆ է:

«Ի­րա­տե­սի» զրու­ցա­կիցն է բժիշկ, ա­ռող­ջա­պա­հու­թյան կազ­մա­կեր­պիչ, հա­սա­րա­կա­կան գոր­ծիչ ԳԵ­ՎՈՐԳ ԳՐԻ­ԳՈ­ՐՅԱ­ՆԸ:

Ա­ռող­ջա­պա­հու­թյան նա­խա­րա­րու­թյան գլուխն այն­քան խառն է կո­րո­նա­վի­րու­սով, որ եր­բեմն այն­պի­սի հայ­տա­րա­րու­թյուն­ներ է ա­նում, որ չգի­տես լաս, թե խն­դաս։ Օ­րերս նա­խա­րա­րու­թյու­նը «մխի­թա­րեց» շան կծո­ցից տու­ժած քա­ղա­քա­ցի­նե­րին։

Պա­րոն Նա­վա­սար­դյան, Դուք նախ­կի­նում աշ­խա­տել եք դես­պան, այ­սինքն ինչ-որ տեղ, ինչ-որ ժա­մա­նակ ներ­կա­յաց­րել եք մեր նո­րան­կախ երկ­րի շա­հե­րը: Չեմ կաս­կա­ծում, որ Դուք այդ շա­հը միշտ ներ­կա­յաց­րել եք ըստ ար­ժան­վույն և չեմ կաս­կա­ծում երբևէ Ձեր դի­վա­նա­գի­տա­կան ու­նա­կու­թյուն­նե­րին: