«Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյան պատ­գա­մա­վոր­ներ Ար­գիշ­տի Մե­խա­կյանն ու Գևորգ Պա­պո­յա­նը հեր­թա­կան օ­րի­նա­գիծն են շր­ջա­նա­ռել՝ կապ­ված հար­կա­յին պար­տա­վո­րու­թյուն­նե­րը զրո­յաց­նե­լու հետ:

ՀՀ գոր­ծող իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի բազ­մա­թիվ թույլ կե­տե­րից մե­կը ռե­սուրս­նե­րի պա­կասն է։ Խոս­քը կա­ռա­վար­ման‚ վեր­լու­ծա­կան‚ ի վեր­ջո նաև ին­տե­լեկ­տուալ ռե­սուր­սի պա­կա­սի մա­սին է։ Եվ ե­թե սրան գու­մա­րում ենք նաև ի­րա­կան՝ շո­շա­փե­լի ռե­սուրս­նե­րի դե­ֆի­ցիտն ու կա­ռա­վար­ման ինս­տի­տու­ցիո­նալ հա­մա­կար­գի բա­ցա­կա­յու­թյու­նը‚ ա­պա հաս­կա­նա­լի է դառ­նում‚ որ իշ­խա­նու­թյան մոտ‚ այն պա­հից սկ­սած‚ երբ հա­սա­րա­կու­թյու­նը դուրս ե­կավ էյ­ֆո­րիա­յից‚ պետք է սկս­վեին տե­սա­նե­լի խն­դիր­նե­րը։

Խոր­հր­դա­րա­նում ե­րեկ քն­նարկ­ված հար­ցի առն­չու­թյամբ տե­սա­կետ խնդ­րե­ցինք քա­ղա­քա­գետ ՍՏԵ­ՓԱՆ ԴԱ­ՆԻԵ­ԼՅԱ­ՆԻՑ։

Միայն Հա­յաս­տա­նում է հնա­րա­վոր նույն օ­րը և՛ ՍԴ հիմ­նադր­ման 24-ա­մյակ նշել, և՛ խոր­հր­դա­րա­նում յու­րա­հա­տուկ «շնոր­հա­վո­րան­քի» գոր­ծըն­թաց սկ­սել ՍԴ գոր­ծող կազ­մը լու­ծա­րե­լու նպա­տա­կով։ Այն, ինչ ե­րեկ խոր­հր­դա­րա­նում տե­ղի ու­նե­ցավ, պարզ ցու­ցա­նեց ոչ միայն իշ­խա­նու­թյան դի­լե­տան­տու­թյու­նը, այլև ընդ­դի­մու­թյան ա­նող­նա­շար կեց­ված­քը։

Անեծք­ներն իրա­վա­կան պե­տու­թյու­նում սահ­մա­նադ­րա­ի­րա­վա­կան կա­տե­գո­րի­ա չեն, իսկ ով­քեր պե­տա­կան դա­վա­ճան են, կլի­նեն պե­տա­կան դա­վա­ճան մի­այն դա­տա­րա­նի օրի­նա­կան ու­ժի մեջ մտած դա­տավճ­ռով։ Ոչ ոք չի կա­րող հայ­տա­րա­րու­թյուն­նե­րով դա­վա­ճան­ներ և սր­բեր կար­գել, օծել, հե­տո էլ փո­խել ու ասել՝ էս մեկն էն ա, էն էլ՝ էն։ Մեզ հետ, խնդ­րում եմ, այդ լեզ­վով չխո­սել, դա ոչ ոք կուլ չի տա­լու:

...թե ՍԴ-ին առ­նչ­վող օ­րեն­քի նոր փա­թե­թը «կե­նաց-մա­հու» կռիվ է դար­ձել իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի հա­մար: «Իմ­քայ­լա­կան» բո­լոր պատ­գա­մա­վոր­նե­րը հատ-հատ մշակ­վել են. Բա­դա­սյա­նը թրե­նինգ­ներ է անց­կաց­րել նրանց հետ` «հետ­քայ­լի տեղ չու­նենք` за нами Москва» բո­վան­դա­կու­թյամբ:

Այ­սօր բո­լորս դի­տորդ ենք մեր երկ­րում։ Ո­մանք ի­րենց տե­սա­ծը բա­րեխղ­ճո­րեն ար­ձա­նագ­րում են, մյուս­նե­րը` այն հար­մա­րեց­նում ի­րենց ցան­կու­թյուն­նե­րին, մեկ այլ խումբ էլ՝ տես­նում, լսում, հաս­կա­նում է, բայց հայտ­նի մե­թո­դով փաս­տում՝ «մեկ քայլ ա­ռաջ է», որ­պես­զի շա­ռից-փոր­ձան­քից հե­ռու լի­նի։

Զար­մա­նա­լի ազգ ենք։ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի իշ­խա­նու­թյուն գա­լուց հե­տո գրե­թե ա­մեն օր քն­նար­կում­նե­րի ծի­րում էր այն, որ իշ­խա­նու­թյա­նը հա­կակշ­ռող ընդ­դի­մու­թյուն չի ստեղծ­վում, չկա, չի ձևա­վոր­վում։ Հի­մա էլ պարզ­վում է, որ ո­րոշ ու­ժեր փոր­ձում են այս հար­ցում հա­մախմ­բում ի­րա­կա­նաց­նել, բայց նույն ընդ­դի­մա­դիր հատ­վա­ծից ար­դեն խան­գա­րող­ներ կան։

Նույ­նիսկ դժ­վար է ա­սել, թե մեր քա­ղա­քա­կան շատ սու­բյեկտ­ներ երբ­վա­նից դար­ձան այս­քան քծ­նող ու ան­տե­ղի հա­վակ­նոտ։ Օ­րերս մեզ պատ­մե­ցին մի դր­վագ, ո­րը որ­քան տհաճ էր, նույն­քան էլ ող­բեր­գա­կան։

«Օ­րերս «Հայ­կա­կան ժա­մա­նա­կում» տպագր­ված հոդ­վա­ծը, որ­տեղ ոս­տի­կա­նու­թյան գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րը` ՎԵ­ՏՈ-ին և «Ա­դեկ­վատ­նե­րին» բեր­ման են­թար­կե­լու հետ կապ­ված, ներ­կա­յաց­րել էին որ­պես սա­բո­տաժ և հա­կաիշ­խա­նա­կան գոր­ծո­ղու­թյուն­ներ, վր­դո­վեց­րել է ոս­տի­կան­նե­րին: