Մենք չէինք ու­նե­ցել Էլ­չի­բե­յի պես խե­լա­գար ու կոր­ծա­նա­րար ազ­գայ­նա­մոլ, Գամ­սա­խուր­դիա­յի պես պե­տա­կա­նա­քանդ, Սաա­կաշ­վի­լու պես օ­տա­րահ­պա­տակ, փող­կապ ու­տող ու հիս­տե­րիկ ղե­կա­վար։ Վատ ղե­կա­վար ու­նե­ցել ենք, բայց նրան­ցից որևէ մե­կին չի փակց­վել «գժի» պի­տակ։

...թե երկ­րորդ նա­խա­գահ Ռո­բերտ Քո­չա­րյա­նի ա­պօ­րի­նի կա­լան­քի, խա­փան­ման մի­ջո­ցը փո­խե­լու հայտ­նի հայ­տա­րա­րու­թյու­նը ստո­րագ­րե­լու հա­մար նրա ա­ջա­կից­նե­րը դի­մել են նաև Ար­թուր Ջա­նի­բե­կյա­նին ու Գա­րիկ Մար­տի­րո­սյա­նին` «Comedy club»-ի մա­սով, որ­պես­զի «քլա­բի» տղեր­քը ևս միա­նան այդ «կոն­դա­կին»։

Սե­փա­կան թի­մա­կից­նե­րի հան­դեպ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի ան­վս­տա­հու­թյու­նը գնա­լով խո­րա­նում է։ Ա­մենևին պա­տա­հա­կան չէ, որ նա «պա­տաս­խա­նա­տու» գոր­ծե­րը վս­տա­հում է միայն սե­փա­կան ըն­տա­նի­քի ան­դամ­նե­րին։ Մեր տե­ղե­կու­թյուն­նե­րով, Փա­շի­նյա­նին ա­մե­նից շատ մտա­հո­գում է այն, որ իր թի­մի ո­րոշ ան­դամ­ներ սկ­սել են այլ քա­ղա­քա­կան ու­ժե­րի, ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րի հետ «խա­ղեր» տալ և հար­մար պա­հի կա­րող են դաշ­տը փո­խել ու մե­նակ կթող­նել ի­րեն։

Հուն­վա­րի 14-ին իշ­խող «Քա­ղա­քա­ցիա­կան պայ­մա­նա­գիր» կու­սակ­ցու­թյու­նը ընդ­լայն­ված կազ­մով խն­ջույք է կազ­մա­կեր­պել: Ներ­կա է ե­ղել կու­սակ­ցու­թյան վեր­նա­խա­վը՝ վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի, Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի նա­խա­գահ Ա­րա­րատ Միր­զո­յա­նի, նա­խա­րար­նե­րի ու մարզ­պետ­նե­րի մա­կար­դա­կով:

Հաշ­վի առ­նե­լով, որ Հա­յաս­տա­նի բնակ­չու­թյան զգա­լի հատ­վա­ծը մա­յրա­քա­ղա­քում է ապ­րում, Երևա­նի ղե­կա­վա­րու­թյու­նը Փա­շի­նյա­նին գրե­թե հա­վա­սար իշ­խա­նու­թյուն ու­նի։ Պարզ­վում է՝ այս իշ­խա­նու­թյունն էլ իր բա­ցա­ռիկ դե­րա­կա­տար­ներն ու­նի, ճիշտ է, ոչ կո­կոր­դի­լո­սա­սեր, բայց դրան ձգ­տող։

Մինչ Փա­շի­նյա­նը ֆեյս­բու­քյան է­ջում շտա­պում է չճշտ­ված տե­ղե­կու­թյուն­ներ հա­ղոր­դել, հե­տո սր­բագ­րում ու խմ­բագ­րում է՝ հի­շե­լով նախ­կին աշ­խա­տան­քը, գե­րա­տես­չու­թյուն­ներն ի­րենց պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րով ու­զում են ար­դեն «կախ­վել»։

Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նին «հե­ղա­փո­խու­թյան» վերջ­նա­կան հաղ­թա­նա­կի հա­մար մնում է հաղ­թա­հա­րել վեր­ջին ար­գել­քը, ո­րը ոս­կո­րի պես խր­վել է «հե­ղա­փո­խա­կան կա­ռա­վա­րու­թյան» կո­կոր­դին: Այն է` պրծ­նել սահ­մա­նադ­րա­կան դա­տա­րա­նի իր քիմ­քին ոչ հա­ճո ան­դամ­նե­րից:

Համ­բե­րու­թյու­նը սքան­չե­լի հատ­կու­թյուն է, որ օգ­նում է ճիշտ ո­րո­շում­ներ կա­յաց­նել, բայց ինչ-որ պա­հից համ­բե­րու­թյու­նը վե­րած­վում է հա­մա­կեր­պու­մի ու դառ­նում դա­վա­ճա­նու­թյուն: Ե՞րբ կգա պա­հը, որ մեզ­նից յու­րա­քան­չյու­րը ինք­նա­բուխ, ա­ռանց աջ ու ա­հյակ նա­յե­լու, ոչ թե մտ­քում, այլ բարձ­րա­ձայն ճչա՝ հե­րիք է: Ձեզ պա­հեք ձեր գա­վա­ռա­կան բթամ­տու­թյու­նը:

Կի­նո­յից քիչ թե շատ ի­րա­զեկ­վա­ծը միան­գա­մից անվ­րեպ կա­սի՝ ո՛ր ֆիլ­մից է վերց­ված վեր­նա­գիր ծա­ռա­յած ար­տա­հայ­տու­թյու­նը, բայց քա­նի որ գործ ու­նենք ահ­ռե­լի թվով դի­լե­տանտ­նե­րի, կի­նո­յի մեջ կի­նո­յից բա­ցի մնա­ցած ա­մեն ին­չը սի­րող­նե­րի՝ կի­նո­խո­պան­չի­նե­րի հետ, ստիպ­ված ենք նրանց հա­մար նշել վեր­նագ­րի աղ­բյու­րը՝ «Ոս­կե հոր­թը», որն Իլյա Իլ­ֆի ու Եվգենի Պետ­րո­վի հա­մա­նուն գրա­կան եր­կի հեն­քի վրա ար­ված կի­նոն­կար է։ Թվա­ցյալ այս ա­նուղ­ղա­կի խոս­քից արդ ան­ցում բուն նյու­թին։