Մա­մու­լում լու­րեր շր­ջա­նառ­վե­ցին, որ «12-րդ ա­թոռ» ա­ճուր­դի տա­նը վա­ճառ­վե­լու են բան­տում Սեր­գեյ Փա­րա­ջա­նո­վի գրած նա­մակ­նե­րը, Փա­րա­ջա­նո­վի նկար­ներն ու լու­սան­կար­նե­րը, Անդ­րեյ Տար­կովս­կու «Հա­յե­լի» ֆիլ­մի սցե­նա­րի օ­րի­նակ­նե­րից մե­կը՝ նրա ստո­րագ­րու­թյամբ:

7-րդ գու­մա­րու­ման Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի գոր­ծու­նեու­թյունն «Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյան պատ­գա­մա­վոր ՍՈ­ՖՅԱ ՀՈՎ­ՍԵ­ՓՅԱՆՆ ար­դյու­նա­վետ է հա­մա­րում, քա­նի որ մի շարք օ­րենք­ներ են ըն­դուն­վել, որ կա­րող են խթա­նել բնակ­չու­թյան բա­րե­կե­ցու­թյու­նը:

Բո­լո­րին հաս­կա­նա­լի է, որ ի­րան­ցի դի­վա­նա­գետ Թախթ-Ռա­վան­չին ՄԱԿ-ի ԱԽ ան­դամ­նե­րի ընտ­րու­թյան կար­գի փո­փո­խու­թյուն է պա­հան­ջում նրա հա­մար, որ ԱՄՆ-ին զր­կի ԱԽ մյուս ան­դամ­նե­րին թե­լադ­րե­լու հնա­րա­վո­րու­թյու­նից, թե ինչ­պես քվեար­կեն Ի­րա­նի դեմ պատ­ժա­մի­ջոց­նե­րի վե­րա­բե­րյալ ա­մե­րի­կյան ա­ռա­ջար­կու­թյուն­նե­րի հար­ցում։

...թե իշ­խա­նու­թ­յուն­ներն աշ­խա­տում են ա­մեն ինչ ա­նել, որ ԱԱԾ նախ­կին պետ Ար­թուր Վա­նե­ց­յա­նը չակ­տի­վա­նա, «Օ­վեր­տո­նի պա­տու­հան­նե­րից» զա­նա­զան կար­ծիք­ներ են դուրս նե­տում. այն է` Փա­շի­ն­յանն ու Վա­նե­ց­յա­նը պայ­մա­նա­վոր­ված են խա­ղում, որ Ռու­սաս­տա­նին ա­հա­վոր դուր չեն գա­լիս Վա­նե­ց­յա­նի «խա­ղե­րը», քան­զի ազ­գա­յին անվ­տան­գու­թ­յան նախ­կին պե­տի քա­ղա­քա­կա­նու­թ­յամբ զբաղ­վե­լը գաղտ­նի նոն­սենս է:

Նա­խօ­րեին Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը հայ­տա­րա­րեց, թե պե­տա­կան հա­մա­կար­գը դի­մա­կա­յում է հե­ղա­փո­խու­թյա­նը, բայց «ա­ռա­ջին տիկ­նոջ» ինս­տի­տու­տը կա­յա­նում է։ Դեռ մի կողմ թող­նենք, որ Հա­յաս­տա­նում ո՛չ Սահ­մա­նադ­րու­թյամբ ա­ռա­ջին տիկ­նոջ ինս­տի­տուտ կա, ո՛չ էլ վար­չա­պե­տի տի­կինն է ա­ռա­ջի­նը հա­մար­վում (ա­ռա­ջին տի­կի­նը, ե­թե շատ եք ու­զում, Նու­նե Սարգ­սյանն է), պար­զա­պես ար­ձա­նագ­րենք կարևոր մի հան­գա­մանք. Փա­շի­նյա­նը ճիշտ է, ե­թե Հա­յաս­տա­նում մի բան կա­յա­նում ու զար­գա­նում է, նրա ըն­տա­նի­քին է վե­րա­բե­րում։

Յա­կուտս­կի Սուրբ Կա­րա­պետ ե­կե­ղե­ցում տոն էր. հայ­կա­կան կի­րակ­նօ­րյա դպ­րո­ցի սա­նե­րը գե­ղե­ցիկ տոն էին կազ­մա­կեր­պել ի­րենց ծնող­նե­րի, Սուրբ Կա­րա­պետ ե­կե­ղե­ցու հոգևոր հո­վիվ տեր Սիոն քա­հա­նա Հայ­րա­պե­տյա­նի, ու­սու­ցիչ­նե­րի և բո­լոր ներ­կա­նե­րի հա­մար։

«Շատ կար­դա­ցո­ղը հաս­կա­ցող կլի­նի»,- այս ա­սաց­ված­քը ՎԱ­ՉԱ­ԳԱՆ ՍԱՐԳ­ՍՅԱ­ՆԻ հե­ղի­նա­կու­թյամբ 2-րդ դա­սա­րա­նի «Մայ­րե­նիից» է, որ­տեղ ի թիվս այլ ա­ռած­նե­րի, ա­սաց­վածք­նե­րի, խն­դուկ­նե­րի կան դաս­տիա­րակ­չա­կան բա­զում պատ­մու­թյուն­ներ։

«Վեր է կա­ցել մեր Չա­լան­կը էն թևից»։ Չգի­տեմ ին­չու՝ Հով­հան­նես Թու­մա­նյա­նի այս տո­ղը հե­տապն­դում է ինձ՝ սևե­ռուն գա­ղա­փա­րի պես, թե­պետ ընկ­ճախ­տի այլ հայ­տա­նիշ­ներ չու­նեմ, չհաշ­ված անք­նու­թյու­նը: Իսկ անք­նու­թյանն ըն­տե­լա­ցել եմ՝ ա­սես տան ան­դա­մի, ո­րին չես կա­րող վռն­դել:

Հա­յաս­տա­նում ար­դեն 100-ից ա­վե­լի կու­սակ­ցու­թյուն­ներ կան, բայց շա­րու­նա­կում են նո­րե­րը ստեղծ­վել։ Վեր­ջերս նոր կու­սակ­ցու­թյուն ստեղ­ծե­լու մա­սին հայ­տա­րա­րեց քա­ղա­քա­գետ ՍՈՒ­ՐԵՆ ՍՈՒ­ՐԵ­ՆՅԱՆ­ՑԸ։ Քա­ղա­քա­կան այս գու­նապ­նա­կին պե՞տք են նոր կու­սակ­ցու­թյուն­ներ, երբ քա­ղա­քա­կան դաշ­տը բա­ժան­ված է «սևե­րի» ու «սպի­տակ­նե­րի»։ Նոր կու­սակ­ցու­թյան և հա­յաս­տա­նյան այ­սօր­վա ներ­քա­ղա­քա­կան ի­րա­վի­ճա­կի շուրջ ենք զրու­ցել քա­ղա­քա­գե­տի հետ։

«Ժամն է ար­դեն ի­րիկ­նա­հա­ցի». ամ­փո­փենք տա­րին: Ամ­բող­ջա­կան հա­մայ­նա­պատ­կե­րի մեջ, կա­րե­լի է ա­սել, ա­ռար­կա­յա­կան մեծ կո­րուստ­ներ, որ­պես այդ­պի­սին, կար­ծես չկան. Ղա­րա­բա­ղը տե­ղում է, տն­տե­սու­թյու­նը հե­ղա­փո­խա­կա­նու­թյուն չի գրան­ցել, չի էլ պայ­թել, արտ­քա­ղա­քա­կան կա­զուս­նե­րը շա­րու­նակ­վում են, բայց դեռ «պատ­ժա­մի­ջոց­ներ» չկան, և այդ­պես շա­րու­նակ: