2020 թ. պե­տա­կան բյու­ջեից հե­տո տն­տե­սա­գետ­նե­րի ու­շադ­րու­թյան կենտ­րո­նում այժմ էլ Երևա­նի հա­ջորդ տար­վա բյու­ջեն է, ո­րը նույն­պես հե­ղա­փո­խա­կա­նու­թյամբ աչ­քի չի ընկ­նում:

Հա­յաս­տա­նի պե­տա­կան սիմ­ֆո­նիկ նվա­գախմ­բի գե­ղար­վես­տա­կան ղե­կա­վար և գլ­խա­վոր դի­րի­ժոր ՍԵՐ­ԳԵՅ ՍՄ­ԲԱ­ՏՅԱ­ՆԻ հետ զրու­ցել ենք դեկ­տեմ­բե­րի 3-ին Կա­րեն Դե­միր­ճյա­նի ան­վան մար­զա­հա­մեր­գա­յին հա­մա­լի­րում կա­յա­նա­լիք «Դա­սա­կան Ջեք­սոն» խո­րագ­րով հա­մեր­գա­յին ծրագ­րի մա­սին:

Վա­նա­ձո­րի Հով­հան­նես Աբել­յա­նի ան­վան պե­տա­կան դրա­մա­տի­կա­կան թատ­րո­նի խա­ղա­ցան­կը հա­մալր­վում է նոր ներ­կա­յաց­մամբ: Դեկ­տեմ­բե­րի 5-ին և 6-ին Արամ Մխի­թար­յա­նի բե­մադ­րու­թյամբ կներ­կա­յաց­վի Ար­շակ Սե­միրջ­յա­նի «Թան­կար­ժեք դի­ակ» մեկ գոր­ծո­ղու­թյամբ կա­տա­կեր­գու­թյու­նը: «Թան­կար­ժեք դի­ա­կը» 2017-ին թարգ­ման­վել է ռու­սե­րեն ու հրա­տա­րակ­վել Մոսկ­վա­յի «Երի­տա­սար­դա­կան թա­տե­րա­կան ֆո­րում-3» լա­վա­գույն պի­ես­նե­րի ալ­մա­նա­խում: ԱՐ­ՇԱԿ ՍԵ­ՄԻՐՋ­ՅԱ­ՆԸ նշեց, որ իր հա­ջո­ղու­թյու­նը կի­սում էր Վա­նա­ձո­րի թատ­րո­նի դե­րա­սան, դրա­մա­տուրգ Էլ­ֆիկ Զոհ­րաբ­յա­նը, կա­րե­լի է ասել՝ յու­րա­քանչ­յուրն իր պի­ե­սով ներ­կա­յաց­րել է Հա­յաս­տա­նը:

Իշ­խա­նու­թյա­նը տի­րա­ցած­նե­րից շա­տե­րը հայ­րե­նիք չու­նեն, ե­թե ու­նե­նա­յին, հայ­րե­նի­քի, նրա ժո­ղովր­դի, այդ ժո­ղովր­դի լեզ­վի, կրո­նի, պատ­մու­թյան ու մշա­կույ­թի, ազ­գա­յին ար­ժե­հա­մա­կար­գի նկատ­մամբ չէին վար­վի այն­պես, ինչ­պես վար­վում են, դրանց դեմ չէին պա­տե­րազ­մի (պա­տե­րազ­մը լի­նում է նաև չհայ­տա­րար­ված):

Բայց, ի­հար­կե, Լավ­րո­վի երևա­նյան բա­նակ­ցու­թյուն­նե­րում ակն­հայտ շատ ժա­մա­նակ է հատ­կաց­վել ար­ցա­խա-ադր­բե­ջա­նա­կան հա­կա­մար­տու­թյան կար­գա­վոր­ման հար­ցին։ Կամ էլ՝ Ար­ցա­խի խնդ­րի կար­գա­վոր­մանն ամ­բող­ջու­թյամբ, ո­րով­հետև ՌԴ արտ­գործ­նա­խա­րա­րի հայ­տա­րա­րու­թյուն­նե­րի մի շարք նր­բու­թյուն­նե­րից կա­րե­լի է են­թադ­րել, որ Լավ­րո­վը փոր­ձում էր հար­թել Հա­յաս­տա­նի և Ադր­բե­ջա­նից հա­ճախ հն­չեց­վող բարդ ու հա­կա­սա­կան մեկ­նա­բա­նու­թյուն­նե­րի ու գնա­հա­տա­կան­նե­րի վի­ճա­հա­րույց ման­րա­մաս­նե­րը։ 

Շա­բաթ օ­րը՝ ժա­մը 16.00-ից սկ­սած‚ «Հայ­փոս­տի» բո­լոր բա­ժան­մունք­ներն ան­գոր­ծու­թյան էին մատն­ված։ Աշ­խա­տա­կից­նե­րը չէին կա­րո­ղա­նում ո՛չ փա­թեթ­ներ տրա­մադ­րել‚ ո՛չ վճա­րում­ներ ըն­դու­նել՝ պատ­ճա­ռա­բա­նե­լով‚ թե «Ազ­գա­յին մեկ պա­տու­հան» ծրա­գի­րը չի գոր­ծում։

Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի վեր­ջին հայ­տա­րա­րու­թյու­նից հե­տո ՀԱԿ-ում բա­վա­կա­նին մեծ հիաս­թա­փու­թյան ա­լիք կա։ Չնա­յած ար­դար կլի­նի ա­սել, որ մինչ այդ էլ այն­տեղ մեծ հիաց­մուն­քով չէին խո­սում ի­րենց նախ­կին թի­մակ­ցի մա­սին։

Կար­ծում եմ այս ի­մա­ցա­բա­նա­կան նա­խա­բա­նը այժմ կա­րող է հիմք դառ­նալ պոռն­կու­թյան և շնու­թյան վատ­թա­րու­թյան, Աստ­ծո դեմ անհ­նա­զան­դու­թյան չա­րի­քի ահ­ռե­լի վնաս­նե­րի և դրանց դա­տաս­տան­նե­րի մա­սին մեր հա­ջորդ խոս­քի հա­մար:

Հն­դիկ­նե­րին և չի­նա­ցի­նե­րին Հա­յաս­տան «լց­նե­լու» ծրա­գի­րը «քայ­լա­կան» իշ­խա­նու­թյան դա­վա­նած գլո­բա­լի­զա­ցիա­յի մեծ ու դա­վա­դիր քա­ղա­քա­կա­նու­թյան մեկ սպեկտրն է ըն­դա­մե­նը: Սրանք դեռ ծա­ղիկ­ներն են: Սկ­սե­ցին շա՜տ ան­մեղ կր­թա­կան հա­մա­կար­գի «բա­րե­փո­խու­մից»:

Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի կա­ռա­վար­ման այս ժա­մա­նա­կա­հատ­վա­ծում Ար­ցա­խի հիմ­նախ­նդ­րի շուրջ ան­հաս­կա­նա­լի ի­րա­վի­ճակ է։ Ոչ կա­րող ենք միան­շա­նակ պն­դել, որ բա­նակ­ցու­թյուն­նե­րը շա­րու­նակ­վում են, ոչ էլ չեն շա­րու­նակ­վում, քա­նի որ Ադր­բե­ջա­նի և միջ­նորդ­նե­րի կող­մից մերթ ընդ մերթ հե­տաքր­քիր շեշ­տադ­րում­ներ են աս­պա­րեզ նետ­վում։