Հայկական արմատներով ֆրանսիացի ռեժիսոր Ֆրանսիս Վեբերի հայտնի «Խաղալիք» ֆիլմը հիշու՞մ եք, որտեղ թերթի խմբագրին սեփականատերը հրամայում է մերկանալ և աշխատակիցների մոտ գնալ:
Փրկվելու առաջին նախապայմանը Հայաստանի նավապետին փոխելն է։ Նոր բանակցողը շանս, ժամանակ ու ռեսուրս կարող է տալ Հայաստանին։ Նիկոլով մեր շանսերը զրոյական են։
Մենք պետք է լուծենք խնդիրը, որ Արևմուտքը ըմբռնումով վերաբերվի մեր՝ այլ անվտանգային համակարգում լինելու փաստին կամ մեր և Իրանի խորացված հարաբերություններին, այնպես, ինչպես և ՌԴ-ն ընմբռնումով վերաբերվի մեր և Արևմուտքի լավ հարաբերություններին՝ գոնե այն պատճառով, որ մեր ժողովրդի շուրջ կեսն ապրում է այնտեղ։
…Գնում եմ «տուն»: Թողած մորս, եղբայրներիս, բարեկամներիս, Թիֆլիսը, փոքրիկ խանութը լեցուն մրգերով, մայրիկի և Երան քույրիկի համեղ ճաշերը, գնում եմ «տուն», Երևան, որբանոց, նետում եմ ինձ նորից ցրտի ու քաղցի ճանկը:
Այս էլեկտրոնային գիրքս ունի ավելի քան 47.000 դիտում, բայց կուզենայի խոսել մի առասպելական անձնավորության մասին, որի նամակի տողը դարձել է գրքի վերնագիրը:
Մինչև 1913 թ. Երվանդ Հակոբյանին գրեթե ոչ ոք չէր ճանաչում:
Հայաստան–Իրան ռազմավարական գործընկերությունը պետք է սկսվի այնտեղ, որտեղ բեռնատարը կանգնած է սահմանին, գործարարը կորցնում է ժամանակ ու գումար, իսկ պետությունը՝ իր տարանցիկ հնարավորությունը։
Այս իմաստով մաքսային «կանաչ ուղու» լիարժեք գործարկումն առաջնահերթություն է...