Ապրիլի 24-ն է, և Հայաստանի բոլոր ճանապարհները ձգվում են դեպի Ծիծեռնակաբերդ: Յուրաքանչյուրիս համար Ցեղասպանությունը իր մասնավոր դրսևորումն ունի, մեզանից յուրաքանչյուրը իր պատկերացումներն ունի այդ ողբերգության մասին:
Արցախի հարցով բանակցությունների «մանյովրի» միակ տեղը մնացել է ՌԴ-Արևմուտք խորը ճգնաժամը, որը թույլ չի տալիս արագացնելու հայաստանյան իշխանությունների նախաձեռնած Արցախի հանձնման գործընթացը։
Աշխարհաքաղաքական առումով ո՞րն է մեր տեղն այս աշխարհում։ Պետք է հասկանալ՝ մենք Արևմուտքի՞ մաս ենք, թե՞ Արևելքի։ Դա ոչ թե և ոչ այնքան արժեհամակարգային ընտրության խնդիր է, որքան՝ գոյութենական։
Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների կարգավորումը չի կարող տեղի ունենալ Արցախի հաշվին։ Թող ոչ ոք չմտածի, որ առանց Արցախի Հայաստանն ապագա ունի։ Նման բան չի լինի։
Ապրիլի 20-ին «Հոլիդեյ Ինն Երևան» հյուրանոցում տեղի ունեցավ Ֆրանց Վերֆելի «Երեմիա. Լսեք Ձայնը» գրքի հայերեն թարգմանության շնորհանդեսն ու գրքի ձևավորման համար օգտագործված գրաֆիկական աշխատանքների ցուցահանդեսը:
«5165» շարժումը և հասարակական-քաղաքական մի շարք գործիչներ ապրիլի 19-ից սկսում են անդադար ռեժիմի գործողություններ, որոնց նպատակն է հասնել Նիկոլ Փաշինյանի հեռացմանը։ Կարին Տոնոյանի խոսքով «5165» շարժումը իր բողոքի գործողություններով ձգտելու է համախմբել հանրությանը Արցախի ազատության օրակարգի շուրջ։
Երբ իմացա, որ մեր սիրելի Հայրենիքի լավագույն զավակներից մեկը գալու է Ամերիկա՝ մասնակցելու միջազգային կազմակերպության գործերում, շատ ուրախացա և խուցս լցվեց ջերմությամբ:
Հայաստան–Իրան ռազմավարական գործընկերությունը պետք է սկսվի այնտեղ, որտեղ բեռնատարը կանգնած է սահմանին, գործարարը կորցնում է ժամանակ ու գումար, իսկ պետությունը՝ իր տարանցիկ հնարավորությունը։
Այս իմաստով մաքսային «կանաչ ուղու» լիարժեք գործարկումն առաջնահերթություն է...