Վաղը Թեհրանում կայանալու է հանդիպում 3+3 Ֆորմատով։ Հայաստանը ևս մասնակցելու է։

Հրանուշ Խառատյանը, իր «թավշյա սև գործը» կատարելուց հետո, երկար ժամանակ անցել էր ընդհատակ, բայց երեկ կրկին առկայծեց հանրային գրառումով, որտեղ ժանրի կանոնների համաձայն, օգնություն էր աղերսում, «իրեն ու իր ընտանիքի անդամներին անվանարկելու համար»։

Մեծ Հայքի 12-րդ նահանգը` Ուտիքը իր Գարդմանք (Գարդման) գավառով, հայկական էթնոսի պատմական տարածքներից է, որը բռնի հայաթափվել է 1989-1990 թվականներին։

Պատերազմի, առավել ևս պարտության ու ծանր հետևանքների արդյունքում գոյացած հոգեբանական սթրեսը չի անցնում, որքան էլ մի անհեթեթ փորձում է իր տկար ուղեղով համոզել, թե հաղթելու համար ոչ միշտ է պետք հաղթել հակառակորդին։ Համաշխարհային պատմությունը չունի նման օրինակ, երբ պատերազմի պատճառած հոգեբանական սթրեսը հաղթահարվել է առանց քաղաքական փոփոխությունների։

1991 թ. դեկտեմբերի 25-ին ԽՍՀՄ նախագահ Գորբաչովը վայր դրեց իր լիազորությունները, իսկ հաջորդ օրը ԽՍՀՄ-ը պաշտոնապես լուծարվեց:

Արցախահայության սթափ հատվածը գիտակցում է, թե ինչ էր իրենից ներկայացնում ներկայացուցչության դիմաց տեղի ունեցած «ինքնաբուխ» միջադեպը, ինչը, ցավոք, կարող էին չկռահել նույնիսկ անմիջական մասնակիցներից շատերը։

Արցախի հանձնումը խարան է, քաղաքական խարան, բարոյական խարան, քաղաքական կենսագրության խարան, անձնական խարան: Ինչքան էլ տանջվեք, փող ծախսեք, խոստում շռայլեք, կարմիր գիծ անցնեք, միևնույն է, դրանից քաղաքական տեխնոլոգիայով, քաղաքական վարժությունով, ընտրությունով, ուղեղների մանիպուլյացիայով, ֆեյքակրատիայով, բութ ու պրիմիտիվ տեխնոլոգիայով և այլ «զրթուզիբիլով» չեք մաքրվի: Հանձնող ես, ու վերջ, չես մաքրվի 30 տարի դրած արյունից, կյանքից, ջանքից, նամուս ու թասիբից, ավյունից ու կորսված սերնդի խարանից:

Զարմացա՞ք, ինչու՞, եթե առաջներում միայն մտավորականությունն էր «մեծապատիվ», այժմ մի ողջ սովատանջ ժողովուրդ, որն անցնելով դժոխքի կրակների միջով և «համարձակվելով» կենդանի մնալ, այսօր արթնացավ «մեծապատիվ մուրացկաններ» թանգարանային պիտակով՝ բացի մեր մեծաքանքար նախագահի նշած այն պաշտոնյաներից՝ իրենց տեղակալներով, մեքենաներով, ինչու չէ նաև անբաժանելի սիրուհիներով... և այդ ցուցակը մի ամբողջ «a4» ֆորմատ էր տեղավորում, էլ չեմ ասում, որ շարքը չավելացնելու և ավելորդ բարկություն չհարուցելու նպատակով օգտագործվում էր նաև «այլ կազմակերպություններ» բառակապակցությունը:

Ականջները խորքային ձայները լսելու և աչքերը աննկատ բաները տեսնելու համար են։ Երբ իրավիճակը շատ է բարդանում, զգայական ու մտավոր լուծումները, այլևս ելք չունենալով, իրենց տեղը զիջում են գերգիտակցականին։

Տեսնես ինչի՞ց է, որ Դիլիջանին ամենաշատը նվիրած ու նվիրված ՍԵՐԻԿ ԴԱՎԹՅԱՆՆ իր անվամբ ո՛չ մի հիշատակ չունի իր ծննդավայր քաղաքում՝ փողոց, արվեստի դպրոց, մշակույթի տուն կամ թանգարան: