Ռազմական և պետական գործիչ, 2-րդ կարգի զինվորական կոմիսար, զինվորական հետախույզ, դիվանագետ Վլադիմիր Քրիստափորի Թաիրովը (իսկական անունը Ռուբեն Արտեմի Տեր-Գրիգորյան, կեղծանունները` Թաիրով, Տեր, Տերունի) ծնվել է 1894 թվին, Ռուսական կայսրության Ելիզավետպոլի նահանգի Լեռնային Ղարաբաղի Իսպահանջուկ գյուղում (Լեռնային Ղարաբաղի Հադրութի շրջան), գյուղացու ընտանիքում։

...1993 թվականին, երբ Մեծ Հայքի 10-րդ մեր Արցախ աշխարհը գոյապայքար էր մղում վաչկատուն ցեղի դեմ, մոլորակի մեկ այլ կետում` Սուդանում, ևս պատերազմ էր:

Ադրբեջանի պարագլուխ Ալիեւը 2020 թվականից ի վեր միջազգային մասշտաբի ոճրագործ է և ամեն գնով պետք է հասնել նրան խստագույնս պատժելուն: Նրա ձեռնարկած եղկելի ու հրեշավոր քայլերը՝ Արցախի տոտալ ու տևական շրջափակման, սողացող էթնիկ զտման, ահաբեկչական բնույթի ամենօրյա քարոզչության և այլնի տեսքով, պարունակում են խոշոր ոճրագործության բոլոր այն հատկանիշները, որոնք արժանի են ահեղ դատաստանի: Նա ոճիր է գործում ոչ միայն արցախցիների, այլև ողջ հայ ժողովրդի, հետևաբար և՝ մարդկության դեմ:

Այսօր Արմեն Սարգսյանի 70-ամյակն է։ Կուզեի շնորհավորել որպես ՀՀ նախկին նախագահի և որպես ինտելեկտուալ մարդու։ Բայց չեմ կարող։

Հղում անելով ժողովրդավարության, մարդու իրավունքների և քաղաքական ազատության սկզբունքները պահպանելու մեր անսասան հանձնառությանը,

Կոստանդին Թ Մոնոմախը Բյուզանդիայի կայսր է եղել 1042-1055 թվականներին։ Նա ոչնչացրեց Անիի և Կարսի Բագրատունիների թագավորությունները։

Էդուարդ Մանվելյանի օրերս հրապարակված գրքի առիթով երեկվա իմ ստատուսով մեկնաբանել ու կենսական անհրաժեշտություն էի համարել, որ իրեն հայ համարող յուրաքանչյուր ոք պարտավոր է իմանալ, թե ինչու է դարեր շարունակ հայի լավագույն տեսակը լքել իր հողն ու հայրենիքը և ապաստան գտել օտարի հողում: Հայի ճակատագրի հետ կապված նման ողբալի երևույթը շատ դիպուկ փաստագրված է նաև դարձյալ վերջերս հրապարակված մի այլ կարևոր աշխատությունում՝ ՎԱՀԵ ԼՈՌԵՆՑԻ «Բյուզանդիայի հայերը» գրքում:

Ոչ մի թիզականությունը ճոխություն է, որ ամեն ազգ չի կարող իրեն թույլ տայլ:

Նախապես ասենք, որ մեր քննումները առավել սակավ մեղավոր ննջեցյալների չափանիշներով ենք արել, որպեսզի խնդիրը առավել հստակ ներկայացվի, քանի որ մեր նպատակն է այս խառնիխուռն ժամանակի մեջ նաև ոչ կեղծավոր հավատ քարոզելը, որպեսզի ոչ թե վախի գործոնը նախ խոսի, այլ հավատի քաջալերանքը, որ հանդիպեցնում է շնորհին: Իսկ բոլոր մեղավորների համար, մեր Տեր Աստծով մշտապես էլ եղել և մնում է «Որդիների ապաշխարությունը ծնողների կամ նախնիների մեղքերի դիմաց»: Հին օրենքով այս հարցն այնքան կարևոր էր, որ երբ եղբայրներից մեկն անժառանգ էր մեռնում, մյուս եղբայրը կնության էր վերցնում մահացածի կնոջը, որ մահացածի համար ապաշխարող զավակ հասցներ: Նոր կտակարանով նման օրենքները ստվերային և հին դարձան, քանի որ Քրիստոս է հոգում թե՛ այս աշխարհում ապրողներին, թե՛ ննջեցյալներին: Այսինքն, Աստվածաշունչը կտրուկ դատապարտության դոգմա չէ, որ օրենքն ունի, այլ, ով վերադառնում է Աստծո պատվիրաններին, մանավանդ Լեռան քարոզի, ապա Աստված էլ իրեն է վերադառնում` շնորհներով և ամենայն մխիթարություններով: Ցավ ի սրտե, նման հարցերի մասին մամուլով և գրքերով քիչ է խոսվում, և աշխարհի ալեկոծումները գալիս ու այդ քիչն էլ են սակավացնում, մոռանալ տալիս:

Այս օրերին «Ռոսատոմի» հրավերով գտնվում եմ Սանկտ Պետերբուրգում` մասնակցելով Լենինգրադյան ԱԷԿ-ում անցկացվող ճանաչողական այցին։