Քառաշերտ հսկվող առանձնատան մուտքի դարպասների բացվեցին «ուշադրությո՛ւն, զգա՛ստ, պատվի ա՛ռ» հրահանգով: Արդեն տևական ժամանկ էր, հենց ճռռալով բարձրանում էին առանձնատան սրբազան տարածքը քաղաքից բաժանող դարպասները, ոստիկանանները կտրուկ թողնում էին սեղանի խաղերը, զրույցները՝ փողի, սիրուն կանանց, խաշի ու լավ կյանքի մասին խոր փորձագիտական վերլուծությունները և մի մարդու պես շարվում էին կողք կողքի: Դա նրանց ծառայության հիմնական, ավելի ճիշտ՝ միակ գործառույթն էր: Ապրում էին այդտեղ, ուտում-խմում, դոմինո, նարդի կամ բլոտ էին խաղում՝ բազալտե սառը եզրաքարերին նստած:

Սա անվանելու են դիվանագիտական քայլ։ Բայց դիվանագիտական քայլ անել քեզ ցեղասպանության ենթարկելու ծրագրեր մշակողի համար, նույնն է, թե գառը գայլի երախում սկսի գովել գայլի ատամների ամրությունն ու փայլը։

Ադրբեջանական աղբյուրների փոխանցմամբ, պաշտոնական Բաքուն հաստատակամ է «անկլավները վերադարձնելու» հարցում, սակայն չի շտապում հստակ դիրքորոշում հայտնել Արծվաշենի հետագա ճակատագրի վերաբերյալ:

1965 թվականի գարունն էր, նոր էի ամուսնացել դերասան Շահում Ղազարյանի հետ: Մեքենայով տեղ էինք գնում և Մոսկովյան-Բաղրամյան փողոցների խաչմերուկում հանկարծ տեսանք Պարույրին, որ փորձում էր ազատ մեքենա գտնել: Անմիջապես կանգնեցրինք մեքենան, և Շահումը հրավիրեց նստելու:

Այսօր պիտի բացատրեմ ձեզ մի շատ կարևոր միտք, որի մասին կարդում ենք Պողոս առաքյալի Հռոմեացիներին ուղղված նամակում. «քանի որ չեմ իմանում՝ ինչ եմ գործում. ոչ թե այն եմ անում, ինչ որ ուզում եմ, այլ գործում եմ այն, ինչ որ ատում եմ» (Հռոմ. 7:15): «...որովհետեւ ոչ թե անում եմ բարին, որ կամենում եմ, այլ գործում եմ չարը, որը չեմ կամենում» (Հռոմ. 7; 15), «Ի՞նչ խղճալի մարդ եմ ես: Ո՞վ կփրկի ինձ այս մարմնից, որ ինձ մահվան է տանում» (Հռոմ.7:24):

Ըստ հավաստի աղբյուրի, Քիշնևում հայ համայնքի հետ հանդիպման քավորը եղել է Ուկրաինայում ՀՀ դեսպան Վլադիմիր Կարապետյանը: Նույն աղբյուրի պնդմամբ, մոլդովական համայնք ներկայացող մարդիկ, խոշոր վարձավճարի դիմաց հավաքագրվել և ավտոբուսներով տեղափոխվել էին Քիշնև ՈՒկրաինայից: Նրանց նաև բաժանվել էին հարցեր, որոնց մեծ մասը սկսվում էր «շնորհավորում ենք ձեր ծնունդը, պարոն...» բառերով։

Վերջապես այսքան երկար «ծեծ» ուտելուց հետո արժեր, որ հասկանայինք պարզ ճշմարտությունը: Այն է դիվանագիտության, միջպետական հարաբերությունների հիմքը երկու հանճարեղ հրեայի՝ Մարքսի ու Ֆրեյդի ուսմունքներն են:

Փաշինյան Նիկոլը պնդում է, որ հայ-ադրբեջանական սահմանը պետք է սահմանագծվի ԽՍՀՄ ԶՈՒ ԳՇ-ի 1975 թ. քարտեզներով: Ընդ որում, վերջինս խոստովանում է, որ ենթադրենք՝ 1969 թ., 1975 թ. և մյուս քարտեզների միջև էական տարբերություն չկա: Վերջինս բառացի ասում է, որ «խնդիրը ոչ թե թվականն է այլ պետք է որևէ քարտեզ վերցնել որպես հիմք»:

Մի գերագնահատեք Տիգրանաշենը։ Մի գերագնահատեք Շուշին, մի գերագնահատեք Արցախը: Մի գերագնահատեք 5000 զոհը:

2023 թվականի հունիսի 1-ին Լուսինե Զաքարյանի ծննդյան օրն էր և նրա անվան տուն-թանգարանի հիմնադրման 4-րդ տարեդարձը