1915 թվականի հունիսի 2, գիշեր: Զոհրապը Թալեաթ փաշայի և Հալիլ բեյի հետ էր. թղթախաղ էին խաղում:

Ուկրաինայի, Ուզբեկստանի ԽՍՀ-ների պետանվտանգության ժողովրդական կոմիսարիատները գլխավորելու կողքին եթե հավասարության սկզբունքով դիտարկում ենք նաև Վրաստանի մաս կազմած Աբխազիայի Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության ՆԳԺԿ-ի թիվ մեկ դեմք լինելը, ստացվում է, որ առանձին վերցրած մեկ երկրի պետանվտանգության համակարգի պատմության մեջ խորհրդային անվտանգության գեներալ-լեյտենանտ Հմայակ Քոբուլովը երեք հանրապետության համապատասխան կառույց ղեկավարած միակ գործիչն է։

Գրիգորի Խաչատուրովի պաշտպանության պրոցեսը պետք է հանել զուտ իրավապաշտպանության հարթությունից։ Սա պետք է տեղափոխվի պետության պաշպանության և հանրային հաշտեցման դաշտ։

Ձմռան մի ցուրտ օր էր, կիրակի: Եկեղեցուն կից կայանատեղում արագորեն աճում էր ավտոմեքենաների թիվը: Եկեղեցու ծխական անդամները գնում էին եկեղեցի՝ կիսաձայն զրուցելով եկեղեցու արտաքին պատին հենված անօթևան մի ծերունու մասին: Նա գրեթե պառկած էր, և թվում էր, թե քնած է: Նրա հագին կար գրեթե ամբողջովին բզկտված երկար վերարկու, գլխին՝ հին ու տրորված գլխարկ՝ դրված այնպես, որ դեմքը գրեթե չէր երևում: Հագի կոշիկները նույնպես ծայրաստիճան մաշված էին, ոտքերի չափին անհամապատասխան, պատառոտված անցքերից երևում էին մատները: Մարդիկ անտարբեր անցնում էին նրա կողքով ու մտնում եկեղեցի:

(Մայան Սևակի առաջին կինն էր և, ի դեպ, իմ դիպլոմային աշխատանքի ղեկավարը, ում տանը ես, բացի դիպլոմային աշխատանքը մշակելուց, շատ հետաքրքիր ու հաճելի երեկոներ եմ ունեցել… Մայայի համար Պարույրը մեծություն էր ու այդպիսին էլ մնաց։ Որպես ամուսիններ՝ բաժանված, բայց հոգով՝ անբաժան: Մայայի ծնողները սիրով էին ընդունում իրենց փեսային, որ հինգ տարի ապրեց նույն հարկի տակ՝ որպես հարազատ զավակ, և այնուհետև, որքան էլ տարօրինակ է, այդպիսին էլ մնաց ողջ կյանքում։ Վարդան Մարկիչը՝ այդ ծանրակշիռ թերապևտը, սիրում էր որսորդությամբ զբաղվել, Անահիտ մայրիկն ազնվական կին էր: Պարույրը Մադոննա էր անվանում նրան):

Լաչինում ադրբեջանական անցակետի բեմադրությունն անխոս ստացվեց: Բռավո՛, կազմակերպիչներին: Սցենարը լավն էր, մտահաղացումը՝ հաջող, շոուն՝ դիտարժան:

Մի անգամ, երբ ես իմ աշխատանոցում էի, խոհարարը եկավ, թե ոսկե զարդերով կառք կա կանգնած դռանը և քեզ են հարցնում: Վար իջա` տեսնեմ, կայսեր արարողապետ Իսմայիլ Ջանանի բեյը, որ կառքի միջից թույլատվություն խնդրեց նկարներս տեսնելու:

ՇԻՐԱԿ ԳՅՈՒՆԱՇՅԱՆ. ընդհատակյա գործիչ, քաղբանտարկյալ, երկրապահ ջոկատի ղեկավար, «Հանուն Հայրենիքի» կազմակերպության ակտիվիստ

Ինչպես գիտենք, մեզ հարևանած պատուհաս թշնամին իր անհագ ցանկությունները չի թաքցնում: Ավելին՝ ուղիղ ասում և պահանջում է ստանալ այն, ինչ ուզում է: ՈՒ գրեթե բոլոր դեպքերում հասնում է իր ուզածին:

1978 թվականի ապրիլյան գարնանային անմոռանալի օր (ապրիլի 27)։ Ղողանջեց «Արագած» թերթի խմբագրության ներքին հեռախոսը․ ՀԿԿ Արագածի շրջկոմի առաջին քարտուղար Թելման Մելքոնյանը թավ ձայնով․ -Լիզա, այսօր նշանավոր հյուրեր կունենաք։