Տա՜ղ-տո՜ւկ: Տա՜ղ-տո՜ւկ: Տա՜ղ-տո՜ւկ: Ես գիտեմ` այս բառերի համար ինձ մեղադրելու են շատ շատերը: Հատկապես նրանք, ովքեր նոր են սովորել բարևել և հավատացել են, որ հնարավոր է, ովքեր հավատացել են իրենց ու ուրիշին, նաև նրանք, ովքեր վաղուց ու անդարձ չեն հավատում ոչնչի ու ոչ մեկին ու համարում են, որ անհնար է: Ես մեղավոր չեմ, որ չեմ հավատում ոչ առաջինների ոգևորությանն ու հավատին, ոչ երկրորդների ցինիզմին ու անհավատությանը: Ես մեղավոր չեմ, որ այս ամենը, միևնույն է, անդառնալիորեն թատրոն է հիշեցնում ինձ, նույնիսկ եթե դերասաններն անկեղծանում են: Ես չեմ արդարանում, ոչ էլ մեղադրում եմ: Գուցե ես այնքան եմ շտապում, որ ինձ արդեն բնավ չի հուզում ընթացքը, ես արդյունք եմ ուզում, որովհետև վաղուց ունեմ այդ իրավունքը` ընդամենը նորմալ կյանքի: Որովհետև այդ իրավունքը ունենք բոլորս:

Հետընտրական այս փուլում հարցերի այն խումբը, որը ծառացել է երկրի առջև, մեկը մյուսից կարևոր է: Ընդ որում, Ջրհոսի վիբրացիոն այս դարում` վերից վար բոլորն ունեն հանձնարարականներ: Տիեզերաբանորեն: Կհասնե՞ն խնդիրների արմատներին` կփակեն կարման: Չե՞ն հասնի, հավերժ կկրկնվի չսերտած դասը` մինչև վերջին նաքարակիտը մարելու դաժան պտույտով:

Հայաստանյան առաջիկա գործընթացները պայմանավորված են արտքաղաքական խնդիրներով. ի՞նչ վեկտորի «տակ» է, ի վերջո, հայտնվում Հայաստանը: Եվրասիական, Մաքսային միություններին անդամակցության հարցերում Ռուսաստանը փափո՞ւկ, թե՞ կոշտ ճնշման մեխանիզմներն է գործի դնում Հայաստանի նկատմամբ, կարողանո՞ւմ է համոզել` Ստեփանակերտի օդանավակայանում ռուսական զորքեր տեղակայել: Եթե այո, ապա ի՞նչ է անում այդ ժամանակ Արևմուտքը` մեզանում:

Մինչ ԱԺ խոսնակը փորձում է հետընտրական իրավիճակի հարցը որևէ ձևաչափով օրակարգային դարձնել խորհրդարանում, Րաֆֆի Հովհաննիսյանն աճապարում է մարզից մարզ անցնել ու հայտարարել, որ իրենք հաղթել են:

Նախագահական ընտրությունների թանաքը դեռ չչորացած, արդեն իսկ` «Երևանի քաղաքապետ. ո՞վ է նա» թրիլլերն է պտույտի մեջ: Պահանջարկը շատ մեծ է, առաջարկներն` էլ ավելի:

Այսօր ԱԺ նախագահ Հովիկ Աբրահամյանի մոտ տեղի է ունեցել խորհրդակցություն` ՀՀԿ, ՀՅԴ, «Ժառանգություն» խմբակցությունների ներկայացուցիչների մասնակցությամբ: Օրակարգում եղել է երեք հարց.

«Իշխանությունը բնակարան չէ, որ բանալին տան, գնան ապրեն: Ասում է` իշխանությունը տուր ժողովրդին, ժողովուրդն էլ ես եմ, սա անհամեստ չէ՞»,- երեկ «Իրատես de facto» ակումբում հայտարարեց «Օգոստոս 23. ազգային դաշինք» իրավապաշտպան կազմակերպության նախագահ ՊՈՒՇԿԻՆ ՍԵՐՈԲՅԱՆԸ` միաժամանակ հավելելով, որ ժողովուրդը կորցնում է ընդդիմության նկատմամբ հավատը:

Դասադուլների թեման քաղաքական օրակարգի ամենաքննարկվող հարցերից մեկն է: Կարծիքները խիստ իրարամերժ են: Թեմայի շուրջ զրուցեցինք ԱԺ գիտության, կրթության, մշակույթի, երիտասարդության և սպորտի հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ ԱՐՏԱԿ ԴԱՎԹՅԱՆԻ հետ:

Ասեմ անկեղծ` այս «Կլոր սեղանից» խուսափում էի, որովհետև թեման, որքան էլ կարևոր ու անկյունաքարային այսօրվա բազմակուսակցական համակարգի համար, ինձ թվում էր օրվա խնդիրներից հեռու: Իսկ պարզվեց` բոլորովին հակառակը: Ի վերջո` ճիշտ է, որ մենք բոլորս գալիս ենք մեր մանկությունից, մեր պետությունը ևս, և ուրեմն ղարաբաղյան շարժման 25-ամյակը հենց այն հնարավորությունն է, որ մղում է անցյալի միջոցով` ներկան հասկանալու: «Ինչպե՞ս եք գնահատում ղարաբաղյան շարժումն ու հետագա զարգացումները»` սա իմ առաջին հարցն էր:

Այս քառօրյայում «ԱԺ կանոնակարգ» օրենքում փոփոխություն կատարելու նախագծին ԲՀԿ-ն բավականին «խիստ» արձագանքեց: Օրենքը բացակայող պատգամավորների մասին է, ու, ըստ էության, հասցեատերը հստակ դա հասկացել էր: Գործարար, ՀՀԿ խմբակցության անդամ ՀԱԿՈԲ ՀԱԿՈԲՅԱՆԻՆ հարցրինք` լա՞վ է, որ ո՛չ հիվանդ, ո՛չ էլ գործուղման մեջ չգտնվող պատգամավորների բացակայությունն անհարգելի է համարվելու: