Նախ՝ ով­քե՞ր են հրեշ­տակ­նե­րը. նրանց գո­յու­թյու­նը քրիս­տո­նեա­կան հա­վատ­քի ճշ­մար­տու­թյուն­նե­րից մեկն է։ Հու­նա­րեն «Ան­գե­ղոս» բա­ռը հա­յե­րե­նում ու­նի «Պատ­գա­մա­բեր» ի­մաս­տը։

Մեր օ­րե­րում քրիս­տո­նեու­թյուն բա­ռի կող­քին ա­մե­նա­շատ գոր­ծած­վող բա­ռը շատ եր­կար «հան­դուր­ժո­ղա­կա­նու­թյունն է», բառ, որ հան­դուր­ժում են շատ քրիս­տո­նյա­ներ, գաղջ ու գոլ մի բառ, որ ա­մեն մե­կին չի հա­ջող­վում կուլ տալ:

Տուր մեր ոտ­նա­տե­ղը մեզ, Տեր, Խոս­տու­միդ հար­մար, Տուր մեզ ամ­րու­թ­յուն` Քայ­լե­լու այս տաք ա­նա­պատ­նե­րով:

«Ես էլ ձեզ սրի եմ մատ­նե­լու, և ա­մենքդ կո­տոր­վե­լու եք, ո­րով­հետև կան­չե­ցի ձեզ, բայց չլ­սե­ցիք, խո­սե­ցի, բայց դուք ա­կանջ չդ­րե­ցիք, իմ ա­ռաջ չա­րու­թ­յուն կա­տա­րե­ցիք, և, ինչ չէի ցան­կա­նում, ա՛յն ընտ­րե­ցիք»։

Փետրվարի 10-ին, Հայ առաքելական եկեղեցին նշում է Սուրբ Ատոմյանց հիշատակության օրը: Ատոմյանց հայազգի զորավարները` Ատոմ Գնունին եւ Մանաճիհր Ռշտունին, իրենց գնդերով ծառայության մեջ էին Պարսից արքունիքում կռապաշտ Հազկերտ թագավորի օրոք:

Սպա­սում­նե­րի ա­ռա­վոտ­նե­րը Կր­կին լուռ դո­ղով ծե­ծում են դու­ռը։ Հե­ռա­ցած­նե­րի ձայ­ներն են լս­վում Հալ­վող ձյու­նե­րի տաք հա­լոցք­նե­րում:

Ըն­դա­ռաջ գնար նրանց, ո­րոնք ար­դա­րու­թյուն են գոր­ծում և հի­շում քո ճա­նա­պարհ­նե­րը։ Եվ ա­հա դու բար­կա­ցար, ո­րով­հետև մենք մեղք գոր­ծե­ցինք և դրա հա­մար էլ մո­լոր­վե­ցինք։

Աշ­խար­հի կրո­նա­կան և գա­ղա­փա­րա­կան բազ­մա­զա­նու­թյան զա­նա­զան զամ­բյուղ­նե­րում տար­բեր «բերք» է հա­վաք­վում: Սա­կայն հա­վաք­վում է ա­ռանց Քրիս­տո­սի: Հետևա­բար` հա­վաք­ված հա­վա­տա­ցյա­լը խաբ­ված է ու խլ­ված Քրիս­տո­սի հո­տից, հա­վաք­ված հա­ցը քար է, ձու­կը` օձ:

Լույս ա­րե­գա­կան` հա­վատ­քի խո­րան. Քո ո­ղոր­մա­ծու­թ­յան դռ­ներն են բաց­վում Այս ա­ռա­վո­տ­յան:

Տի­րոջ հո­գին ինձ վրա է, դրա հա­մար իսկ նա օ­ծեց ինձ, ու­ղար­կեց ինձ` ա­վե­տա­րա­նե­լու աղ­քատ­նե­րին, բժշ­կե­լու սր­տով բեկ­ված­նե­րին, գե­րի­նե­րին ա­զա­տու­թ­յուն քա­րո­զե­լու և կույ­րե­րին` տե­սո­ղու­թ­յուն, հռ­չա­կե­լու Տի­րոջ ըն­դու­նե­լի տա­րին և մեր Աստ­ծու վրեժխնդ­րու­թ­յան օ­րը, մխի­թա­րե­լու բո­լոր սգա­վոր­նե­րին, փա­ռա­վո­րե­լու Սիո­նի սգա­վոր­նե­րին, որ մոխ­րի փո­խա­րեն ու­րա­խու­թ­յան օծ­ման յու­ղի պի­տի ար­ժա­նա­նան, իսկ սգա­վոր­նե­րը վհատ հո­գու փո­խա­րեն` փառ­քի զգես­տի։ Եվ նրանք պի­տի կոչ­վեն ազգ ար­դա­րու­թ­յան, տունկ` ի փառս Տի­րոջ։