Երկու բան եմ խնդրում քեզանից. մինչև մեռնելս ինձ չզրկես քո շնորհներից։ Զուր և սուտ խոսքը հեռու՛ վանիր ինձանից։ Հարստություն և աղքատություն մի՛ տուր ինձ, այլ ինձ համար կշռիր արժանին, որ բավական է։

Երբ Աստված Ադամին դուրս հանեց դրախտից, ասաց. «Քո պատճառով երկիրը անիծյալ լինի...» (Ծննդոց 3.17)։ Ասել է՝ երկրից բուսնող ամեն բան անեծքի տակ է ու մինչև մարդն աղոթքով Աստծուց օրհնանք չխնդրի, այն մնում է անմաքուր (հոգևոր իմաստով)։

Մայիսի 12-ին Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Երկրորդ Ծայրագույն Պատրիարք և Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում ընդունել է Գերմանիայի Կաթոլիկ Եկեղեցու եպիսկոպոսաց ժողովի պատվիրակության անդամներին՝ առաջնորդությամբ Եպիսկոպոսական ժողովի Միջեկեղեցական հանձնաժողովի նախագահ և Մագդեբուրգի առաջնորդ Ֆայգե եպիսկոպոսի:

Կա մեր բազմաթիվ մեղքերի ևս մի աղբյուր, որից առաջանում են մեր ջղայնությունն ու բորբոքվածությունը. դա մեր անհամբերությունն է: Առաջինը` Աստծո նկատմամբ, որ ուղարկում կամ թույլ է տալիս ընկնել այս կամ այն փորձության մեջ. մենք մեղք ենք գործում` անհուսությամբ, տրտնջալով և նույնիսկ Աստծո դեմ բողոքելով, որ, մեր կարծիքով, ուղարկում է մեզ «անարդար» և «ուժերից վեր» չարչարանքներ:

Նարեկա վանքից` աղոթքիդ միջով եկար մեզ նորեն. Գտար վար ընկած ու փոշիացած. Դույզն իսկ Մատյանիդ լույսից չբերկրած.

Չար ծնունդն անիծում է իր հորը և իր մորը չի օրհնում։ Չար ծնունդն իր աչքին արդար է երևում, բայց նա չի լվացել իր հոգու կեղտը։ Չար ծնունդն ամբարտավան աչքեր ունի, և գոռոզ են նրա թարթիչները։

Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Երկրորդ Ծայրագույն Պատրիարք և Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի օրհնությամբ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի Հրատարակչական բաժինը Մայր Աթոռի Արխիվի նախաձեռնությամբ լույս է ընծայել «Վաւերագրեր Հայ Եկեղեցու պատմութեան» ժողովածուի երկրորդ հատորը:

Սարերը Քո փառքն են պատմում, Ծովը Քո մասին է երգում, Արծիվների թևերի վրա Հոգիդ է թևածում:

Հոգեգալստական աղանդը և նրա տարբեր ճյուղերը հայտնի են նաև «Ավետարանի հավատքի քրիստոնյաներ», «խարիզմատներ», «Աստծո խոսք», «պենտեկոստեականներ», «հիսունականներ», «Կյանքի խոսք» և բազում այլ անվանումներով: Այս աղանդի ուսմունքի հիմքում ընկած է այն, որ չեն ընդունում եկեղեցու խորհուրդները և վավերական են համարում իրենց «Սուրբ Հոգով մկրտությունը», որից հետո սկսում են տարբեր լեզուներով «խոսել», հավակնում են բուժելու բոլոր հիվանդությունները և այլն, և այլն:

Ինչո՞ւ են հեզերը սգավորներից հետո երանելի համարվում: Որովհետև հեզությունը մեր մեղքերի վրա սգալու և ցավ ապրելու հետևանք է: