Մոսկվան չի հասկանում, թե ինչու Հայաստանի վարչապետը չի «հավասարակշռել» Վլադիմիր Զելենսկու Երևանում հնչեցրած հակառուսական հայտարարությունները՝ ասել է ՌԴ նախագահի մամուլի քարտուղար Դմիտրի Պեսկովը։ «Մենք չենք հասկանում, թե ինչու են Հայաստանի տարածքից հակառուսական արտահայտություններ հնչում։ Այ սա մենք չենք հասկանում։ Եվ ինչո՞ւ Հայաստանի կառավարության ղեկավարը չի փորձում որևէ կերպ դա հավասարակշռել իր հայտարարություններով։ Առայժմ մենք չենք կարողանում սա բացատրել»,- հավելել է Պեսկովը։               
 

ՇՈՒՆԸ

ՇՈՒՆԸ
25.10.2011 | 00:00

Գուրգեն ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ

Հայաստանի Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետությունում տենդագին պատրաստվում էին դիմավորելու ՍՄԿԿ գլխավոր քարտուղար Նիկիտա Սերգեևիչ Խրուշչովին: Իհարկե, մենք՝ չորրորդ դասարանցիներս, չէինք էլ գիտակցում, թե ով է այդ Խրուշչովը:
Արդեն երկրորդ օրն էր, ինչ դասերից հետո, դպրոցի բակում մեր դասարանցիների հետ պարապում էին՝ սովորեցնելով, թե ինչպես պետք է վազելով հատենք փողոցի կեսը, երկու շարքով շարվենք և ծաղկեփնջեր նետենք Խրուշչովի մեքենայի ուղղությամբ: Պարապմունքների ընթացքում, բնական է, ծաղկեփնջեր չունեինք, և մարզումներն անցկացնում էինք դատարկ ձեռքերով:
Հաջորդ օրը դիմավորելու արարողակարգը փոխվեց: Մեր դասարանից միայն ինձ թողեցին և մեր դպրոցից մեկ այլ աղջկա, մնացած երեխաներին հավանաբար հավաքել էին տարբեր դպրոցներից:
Թարմացված ուժերով, 10 տղաներով և նույնքան էլ աղջիկներով վերջին պարապմունքն անցկացրինք այժմյան Ֆրանսիայի հրապարակում, մեր ծնողների մասնակցությամբ: Դիրքավորվելով Հայֆիլհարմոնիայի դիմաց, վազքով, զույգերով հասանք հրապարակի կենտրոն, երկու շարք կազմեցինք, թվացյալ ծաղկեփնջերը նետեցինք թվացյալ մեքենայի ուղղությամբ և վազքով մեր նախնական դիրքին վերադարձանք: Մեզ պարբերաբար զգուշացնում էին, որ չշփոթվենք, հետևենք մայթին կանգնած ընկեր Հասմիկի ձեռքի ազդանշանին: Ընկեր Հասմիկը հենց երկու ձեռքերը բարձրացրած ծափ տար, մենք պետք է ծաղկեփնջերը նետեինք մեքենայի ուղղությամբ:
Վերջին և գլխավոր պարապմունքից անմիջապես հետո մեր ծնողներին փաթեթներ բաժանեցին: Տանը պարզվեց, որ այդ կարևոր միջոցառման համար մեզ նոր հագուստ էին նվիրաբերել՝ սև կարճ տաբատ, սպիտակ վերնաշապիկ և մետաքսե կարմիր պիոներական փողկապ:
Հաջորդ օրը հոծ բազմության միջով մեզ հասցրին «դիրքեր»: Միլիցիոներներն անմիջապես մեզ իրենց շրջանի մեջ առան և միջանցք բացեցին դեպի հրապարակ:
Շրջապատը մեղվի փեթակի պես բզզում էր: Ընկեր Հասմիկը, շնչակտուր լինելով, կրկին մեզ խնդրում էր, որ ուշադիր լինենք և հետևենք գլխավերևում իր ձեռքերի ծափին:
Լենինի պողոտայի ներքևից թնդաց համընդհանուր ծափերի որոտը: Քաղաքացիական հագուստով մի խումբ տղամարդիկ, միլիցիոներների շարքը բացելով, մոտեցան մեզ և ծաղկեփնջեր բաժանեցին: Ծափերի որոտն արդեն մոտեցել էր, երբ մենք բացված միջանցքով վազեցինք դեպի հրապարակի կենտրոնը:
Պողոտայի երկու կողմերում պարաններ էին կապել, և մարդիկ կանգնած էին դրանց հետևում` մայթի վրա: Ասեղ գցելու տեղ չկար: Մեզնից քիչ հեռու թույլատրել էին, որ ընկեր Հասմիկը ձգված պարանից դուրս կանգնի, որպեսզի ազդանշան տալու ժամանակ տեսանելի լինի մեզ:
Աղմուկը, ծափերը, սուլոցները պողոտայի ներքևից դառնում էին ահագնացող և աստիճանաբար, ալիքաձև վեր էին բարձրանում, սակայն հեռվում մեքենաներ դեռ չէին երևում:
Շուկայի մոտերքից մի բավականին մեծ, սև, բզկտված, բրդոտ թափառող շուն էր հայտնվել Լենինի պողոտայի կենտրոնում և մայթերին խռնված մարդկանց ծափերից, սուլոցներից ու խելակորույս բացականչություններից շփոթված՝ դատարկ պողոտայով շնչակտուր դեպի վեր էր վազում: Լենինի և Թումանյանի պողոտաների խաչմերուկում, երկու կողմից Թումանյանի պողոտան փակած ամբոխն սկսեց բացականչել.
- Եկա՜վ, եկա՜վ…
Այս բացականչությունները մեզ էին հասնում համընդհանուր ծիծաղի, ծափերի և սուլոցների միջից: Բացականչություններից, բղավոցներից և սուլոցներից այն աղջիկը, ում ձեռքն ամուր բռնել էի, սկսեց լաց լինել: Մենք` երեխաներս, դեպի մեզ վազող կենդանուց պակաս այլայլված և վախեցած չէինք: Մարդկային նման բազմություն մեր կարճ կյանքի ընթացքում դեռ տեսած չկայինք: Մենք էլ, այն կենդանու նման, անկախ մեր կամքից, հայտնվել էինք այս ամենի կիզակետում:
Տեսնելով շանը` ընկեր Հասմիկը երկու ձեռքերը վեր բարձրացրեց, շփոթված սկսեց թափահարել, որ մենք կենդանուց չվախենանք, դիրքներս չփոխենք և գոտեպնդվենք իր ներկայությունից: Մենք, նրա շարժումն ազդանշան համարելով, ծաղկեփնջերը նետեցինք շան ուղղությամբ: Այժմյան Ֆրանսիայի հրապարակն ու Լենինի անվան նախկին պողոտայի մեր հատվածը թնդացին նոր ծիծաղից ու ծափահարություններց: Շունն իր ուղղությամբ նետված ծաղկեփնջերն այլ կերպ ընդունեց, ոստնեց նրանց վրայով և, վերջին ուժերը ժողովելով, սլացավ դեպի Մատենադարան: Մենք էլ, մեր պարտականությունն ավարտելուն պես, ինչպես սովորեցրել էին, ծափերի ներքո, աղջիկների ձեռքից բռնած, վազքով, պիոներական փողկապներս շողշողացնելով վերադարձանք ելման դիրք:
Չգիտես ինչու, ընկեր Հասմիկը լուռ արտասվում էր:
Քիչ անց թնդաց ծափերի մի նոր որոտ. այս անգամ դրանք ուղղված էին մեկ այլ հասցեատիրոջ՝ ՍՄԿԿ գլխավոր քարտուղար ընկեր Ն. Ս. Խրուշչովին:
2011 թ. հոկտեմբեր

Դիտվել է՝ 1926

Մեկնաբանություններ