Ռուսաստանին և Հայաստանին կապում են առանձնահատուկ հարաբերություններ՝ հայտարարել է ՌԴ ԱԳՆ պաշտոնական ներկայացուցիչ Մարիա Զախարովան։ Նրա խոսքով՝ Մոսկվան Հայաստանը դիտարկում է ոչ միայն որպես ինքնիշխան պետություն, այլև որպես մի երկիր, որի հետ Ռուսաստանին միավորում են բազմամյա պատմական կապերը, համատեղ նախագծերը, ընտանեկան հարաբերությունները, գործարար շփումներն ու մարդկային ճակատագրերի միահյուսումը։               
 

Հեքիաթ չէ, աշխատանք է, պիտի աշխատեք` բոլորդ

Հեքիաթ չէ, աշխատանք է, պիտի աշխատեք` բոլորդ
28.11.2017 | 13:45

Նոյեմբերի 23-ին` Բրյուսելում Արևելյան գործընկերության գագաթնաժողովից 1 օր առաջ, Երևանում Ֆրիդրիխ Նաումանի հիմնադրամը և Գլոբալացման ու տարածաշրջանային համագործակցության վերլուծական կենտրոնը կազմակերպել էին ամփոփիչ քննարկում` «Բրյուսելի գագաթնաժողովից առաջ. Արևելյան գործընկերություն և ՀՀ-ԵՄ նոր շրջանակային համաձայնագիրը» թեմայով: Մասնակիցները միայն փորձագետներ էին, որ փորձեցին համակողմանի անդրադառնալ իրադարձությանը և պատասխանել այդ պահին դեռ հիմնական հարցին` կստորագրի՞ Հայաստանը համաձայնագիրը:


Ֆրիդրիխ Նաումանի հիմնադրամի ներկայացուցիչ Եվա Թովմասյանը շնորհակալություն հայտնեց Ստեփան Գրիգորյանին` թեման մշտապես Հայաստանում ակտիվ պահելու և ազատ խոսքի ու ազատ երկխոսության հարթակ ապահովելու համար, որ բարդ ու պատասխանատու ճանապարհ է: Նրա գնահատմամբ` կարևոր է հասկանալ, թե փորձագիտական հանրությունը ինչպե՞ս պիտի նպաստի համաձայնագրի կատարմանը: Միջազգային և անվտանգության հարցերի հայկական ինստիտուտի տնօրեն Ստեփան Սաֆարյանը նշեց, որ ՀՀ-ԵՄ համագործակցության համաձայնագիրը կարևոր է Հայաստանի համար, բայց հաջողության 90 տոկոսը կախված է իրականացումից: «Ի տարբերություն 2013-ի, երբ համաձայնագիրը հրապարակված չէր, փորձագետները, քաղաքացիական հասարակությունը չէին կարող պաշտպանել մի բան, որից տեղյակ չէին, այժմ մենք ունենք փաստաթուղթ, որը համարվում է Հայաստանի արդիականացման հենք կամ ծրագիր: Շատերը ակնկալում էին, որ փաստաթուղթը 400 էջ չի լինի, սովոր էին եվրոպական հարևանության շրջանակներում տեսնել 10-20-էջանոց փաստաթուղթ, բայց այս 400 էջերի վրա հեքիաթ չէ, հռչակագրային ձևակերպումներ չեն»,- ասաց Ստեփան Սաֆարյանը: Ըստ նրա՝ համաձայնագիրը մեծ դիապազոն է ստեղծում ՀՀ-ի ու ԵՄ-ի միջև արտաքին ու անվտանգության հարցերում երկխոսության համար: «Չկա մի ոլորտ, ներքին բարեփոխումների ոլորտ ևս, որտեղ ՀՀ-ի ու ԵՄ-ի դիրքորոշումները, հանձնառությունները, փոխադարձ պարտավորություններն ամրացված չլինեն: Բայց սա չի նշանակում, որ փաստաթուղթը կարող է փրկել Հայաստանին հետընթացից»,- նշեց Ստեփան Սաֆարյանը: Նա շեշտեց, որ հատկապես ապրիլյան պատերազմից, միջազգային հարթակներում Բաքվի նախաձեռնությունները տեսնելուց հետո ոչ պակաս կարևոր է, որ ԵՄ 28 երկրներ համաձայնեցնում են ղարաբաղյան քաղաքականությունը, որ թույլ չտրվի հետագայում խնդրի տեղափոխում այլ ատյաններ:

«Պատահական չէ, որ Ադրբեջանը վերջին ճիգերն է գործադրում հռչակագրում դրանից տարբերվող ձևակերպումներ տալու: Հուսով եմ, որ Եվրոպայում հրաշալի հասկանում են, որ Ալիևին այս պահին գոնե պետք է ոչ թե քաղաքական մոտեցումների փոփոխություն, այլ տեղեկանք՝ պատերազմի գործողություններն արդարացնելու համար: Ես հուսով եմ, որ վաղը չի գրվի այնպիսի դրույթ հռչակագրում, որը Ալիևը կմեկնաբանի որպես տարածքային ամբողջականության գերակայություն, որպես պատերազմի իրավունք տվող տեղեկանք»,- շեշտեց նա: ՀԱԿ արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի ղեկավար Վլադիմիր Կարապետյանը հիշեցրեց, որ ՀՀ-ԵՄ Համապարփակ և ընդլայնված համագործակցության համաձայնագիրը փոխարինելու է 1996-ին ստորագրված պայմանագրին: Նրա կարծիքով` ստորագրվելիք փաստաթուղթը խորությամբ և համագործակցության հնարավորություններով զիջում է ԵՄ Ասոցացման համաձայնագրին, այնուամենայնիվ, նույնպես համապարփակ համաձայնագիր է և արտացոլում է այս փուլում երկկողմ հարաբերությունների մակարդակը, «նախանշում է խորացված քաղաքական երկխոսություն և համագործակցության զարգացում տարբեր ոլորտներում` հնարավորություն ընձեռելով ԵՄ-ին առավել խորացնել ներգրավվածությունը Հայաստանի հետ հարաբերություններում: Պայմանագրի մեծ մասը ներառում է ԵՄ ստանդարտ ձևակերպումներ մարդու իրավունքների, միջազգային քրեական դատարանի, զանգվածային ոչնչացման զենքի, ահաբեկչության դեմ պայքարի հարցերի վերաբերյալ: Նաև նախատեսում է համագործակցություն տրանսպորտի, էներգետիկայի, առողջապահության, բնապահպանության, կրթության և մշակույթի, հարկային քաղաքականության, տուրիզմի, գիտության և ինովացիաների և այլ ոլորտներում»,- ընդգծեց Վլադիմիր Կարապետյանը: Նա կարևորեց, որ Հայաստանը ստանձնում է պարտավորություններ` որոշ ոլորտներում ՀՀ օրենսդրությունը մոտեցվելու է եվրոպականին:

«Պայմանագրով կողմերը համաձայնել են զարգացնել երկխոսությունն արտաքին քաղաքականության, անվտանգության հարցերի, բարեփոխումների վերաբերյալ: Երկխոսության նպատակներն են՝ զարգացնել երկկողմ հետաքրքրություն ներկայացնող քաղաքական երկխոսությունը, ընդարձակել քաղաքական գործընկերությունը, բարձրացնել արտաքին և անվտանգության քաղաքականության համագործակցության արդյունավետությունը, նպաստել միջազգային խաղաղությանը, ընդգծել հարգանքը ժողովրդավարության սկզբունքների, օրենքի գերակայության, մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների նկատմամբ, նպաստել հակամարտությունների խաղաղ կարգավորմանը, տարածաշրջանային համագործակցությանը, ռեգիոնալ անվտանգության և բարիդրացիական հարաբերություններին` տարածաշրջանի բոլոր երկրների միջև` սահմանների բացումը ներառյալ»,- մանրամասնեց Վլադիմիր Կարապետյանը: Թերևս` դատելով նրա խոսքից` ՀԱԿ-ը ևս «վերադարձ» է ապրում` հիշելով, թե ինչպես էր Լևոն Տեր-Պետրոսյանը անդառնալի համարում անդամակցությունը ԵԱՏՄ-ին:


ԵՊՀ Եվրոպական ուսումնասիրությունների կենտրոնի ղեկավար Արթուր Ղազինյանը կարծում է, որ ստորագրելով համաձայնագիրը՝ Հայաստանն օգտագործում է սուվերեն պետությանը հարիր գործիքներից մեկը: «2013-ի սեպտեմբերի 3-ի տապալումը եթե չլիներ, այսքան շունչներս պահած չէինք սպասի, չէինք մտածի՝ կստորագրվի՞, չի՞ ստորագրվի, որովհետև սա սովորական միջազգային իրավական ընթացակարգ է: Համեմատել այս համաձայնագիրը Ասոցացման պայմանագրի հետ սխալ է, մենք նախատեսում էինք կոնկրետ գործիքներ, որոնց շնորհիվ բարձրացնելու էինք Հայաստանում տրամադրվող ծառայությունների որակը, ապրանքների որակը, համապատասխանեցնել ԵՄ պահանջներին, զրոյական մաքսատուրքերով արտահանել ԵՄ և ստանալ եվրոպական ապրանքներ առանց մաքսատուրքերի: Սա ուղեկցվում էր քաղաքական ասոցացման համաձայնագրի դրույթներով»,- մանրամասնեց Արթուր Ղազինյանը: Նկատի ունենալով ՀՀ-ի պարտավորությունները ԵԱՏՄ-ի շրջանակներում, շատ դրույթներ կրճատվել են, չկան պարտավորություններ ու պատասխանատվություն` համաձայնագրի դրույթները չկատարելու համար. ոչ քաղաքական, ոչ իրավական: Կատարումը թողնված է կողմերի կամքին: «Ամեն ինչ մեզնից է կախված: Կան գործիքներ, կա տեսլական, թե որքանով կկատարվի փաստաթուղթը՝ կախված է մեզնից: Ձեռք բերված պայմանավորվածություններն իրականացնելու համար հարկավոր է քաղաքական ու հասարակական աջակցություն: Ես կասկածամիտ եմ, սակայն, այս հարցում, որովհետև մեր խորհրդարանականներին այդքան էլ չի հետաքրքրում համաձայնագիրը»,- ասաց նա` հավելելով. «Կճնշե՞նք` բարեփոխումները կիրականանան, չե՞նք ճնշի` չեն իրականանա: Հակառակ դեպքում` թուղթ սևացնելով` մեր կյանքը չի լավանա»:


«Համախմբում» կուսակցության անդամ Էլինար Վարդանյանը համոզված է, որ հասարակությունը իներտ է դարձել, 2013-ից հետո մարդիկ ընդհանրապես անտարբեր են: Համաձայնագրի ծավալուն լինելը նա հիմնավորեց լուրջ ռեֆորմների առաջարկով և անդրադարձավ սոցիալական խնդիրների և մարդու իրավունքների պաշտպանության քայլերին` ընդգծելով. «Հասարակությանը հետաքրքրում են մի շարք հարցեր, այդ թվում՝ սոցիալական: Համաձայնագիրը ստանդարտ ձևակերպումներից բացի, կոնկրետ լուծումներ է առաջարկում սոցիալական ոլորտում: Արժանապատիվ աշխատանքի եզրույթի մասին է խոսքը, իսկ դուք գիտեք, որ Հայաստանում աշխատողների իրավունքների պաշտպանության լրջագույն խնդիր կա, որոնց գոնե ընտրությունից ընտրություն առնչվում ենք: Եթե իրականում կիրառվեն այն ստանդարտները, որոնք նախատեսված են այս բանաձևերով՝ հնարավորություն կտրվի հիմք դնելու արժանապատիվ աշխատանք ունենալուն: Առանձին դեպքերում մարդիկ աշխատողներին որպես իրենց ստրուկների են վերաբերվում, մինչդեռ համապատասխան ստանդարտների կիրառման ու տեղայնացման արդյունքում այն կարող է լուրջ արդյունքներ տալ»: Էլինար Վարդանյանը կարևորեց համաձայնագրի ստորագրումից հետո արվելիք քայլերը. «Պետք է շունչներս պահած սպասենք, թե ինչպե՞ս է իրագործվելու, թե՞ լինելու է հերթական փաստաթղթերից մեկը, որին պարտադրված միանում ենք, բայց վերջնական կյանքի չենք կոչում»:


«Հանրային օրակարգ» ՀԿ-ի նախագահ Գեղամ Բաղդասարյանն այն կարծիքին է, որ «Հայաստանի իմիջի, պատվի հետ կապված լուրջ առաջընթաց է ակնկալվում: Մեր վասալային կեցությունից դուրս գալու, ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու ռեսուրսները կմեծանան, որը անմիջապես կանդրադառնա և քաղաքական, և տնտեսական գործընթացների վրա»: Նրա ելույթը կենտրոնացած էր Արցախի հակամարտության կարգավորման հարցին: Համաձայնագրում ամրագրված է` հակամարտության խաղաղ կարգավորումն այլընտրանք չունի և պետք է կարգավորվի ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների բանակցությունների շրջանակներում, կողմերը հասկանում են, որ կարգավորմանը պետք է շուտ հասնել, զերծ մնալ ուժի սպառնալիքից ու կիրառումից, հարգել պետությունների տարածքային ամբողջականությունն ու ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքը: Գեղամ Բաղդասարյանն ընդգծեց, որ ՀՀ-ԵՄ համաձայնագրում ԵՄ-ն պարզ ու հստակ դիրքորոշում ունի արցախյան հակամարտության կարգավորման հարցում: Անդրադառնալով ԱլԳ հռչակագրին` Գեղամ Բաղդասարյանը նշեց, որ առաջարկվում է հատուկ կարծիք հայտնել, վերապահումով ստորագրել հռչակագիրը կամ չստորագրել, եթե լինի մոտեցման փոփոխություն:

Առաջարկվում է անգամ չստորագրել ՀՀ-ԵՄ համաձայնագիրը` կան տեղեկություններ, որ որոշ երկրներ ձգտում են գագաթնաժողովի մասնակիցների աջակցությունը ստանալ տարածքային ամբողջականության դրույթի վերաբերյալ: «Խոսքը միայն Ադրբեջանի մասին չէ, հստակ աջակցում են ՈՒկրաինան, Վրաստանը»,- ասաց նա` հավելելով, որ ԵՄ-ն ստիպված է հաշվի նստել նոր իրողությունների հետ` Իրաքյան Քրդստանի, Կատալոնիայի հանրաքվեների: Գեղամ Բաղդասարյանը շեշտեց, որ Արցախի հարցը որևէ այլ հարցի հետ չպետք է նույնականացնել:


Միջազգայնագետ Հովհաննես Իգիթյանի գնահատականով` ՀՀ-ԵՄ նոր համաձայնագրով Հայաստանը ստանձնում է կատարել Սահմանադրության և օրենքների դրույթները, իսկ ԵՄ-ն պարտավորվում է դրա դիմաց վճարել: Ո՞վ է ստիպել ՀՀ իշխանություններին գնալ ԵՄ-ի հետ համագործակցության փաստաթղթի ստորագրման: Ոչ հասարակությունն է ստիպել, ոչ ԵՄ-ն: 2013-ին էլ ասոցացման համաձայնագիրը չստորագրելու համար GSP+ ից չեն զրկել, ընդլայնել են որոշ ապրանքատեսակներ ու քվոտաներ: «Համաձայնագրում չկան կոշտ ու կոպիտ պարտավորություններ, և Հայաստանը կարող է չստորագրել վաղը, և դրա համար որևէ պատիժ չի լինելու: Մենք պարզապես հետ ենք մնալու գլոբալ պրոցեսներից, կորցնելու ենք ևս մեկ կարևոր հնարավորություն: Ինձ համար ամեն դեպքում կարևոր է, որ Հայաստանի իշխանությունները նախաստորագրել են մի փաստաթուղթ, որը արժեքային է»,- ասաց նա: Հովհաննես Իգիթյանի կարծիքով` համաձայնագրում ներառված բոլոր ոլորտները փոխկապակցված են, հնարավոր չէ ունենալ առևտուր՝ չունենալով ազատ շուկայական հարաբերություններ, մարդու իրավունքների պաշտպանություն: Կառավարությունը կարող է խոսել 2,5 տոկոս զարգացման մասին, 4 տոկոս տնտեսական աճի, բայց Հայաստանին դա չի օգնի, այն երկրները, որ մեզ համար օրինակելի են, ունեցել են զարգացման օրինաչափ փուլեր: «Մենք ուրախանում ենք, որ Ռուսաստանը թույլ է տալիս, որ մեր քաղաքացիները այնտեղ աշխատեն, այստեղ ընտանիք պահեն, ասում ենք՝ ապրի Պուտինը, որ թույլ է տալիս, որ մեր վարորդական իրավունքով մարդիկ այնտեղ աշխատեն: Բայց աշխարհի երկրներն այդպես չեն հարաբերվում: Տնտեսական հրաշքները լինում են, երբ պետությունը հնարավորություն է ունենում արտահանելու աշխատանքի ուժի արդյունքը՝ ապրանքը: Սերժ Սարգսյանից, Կարեն Կարապետյանից մինչև վերջին նժդեհական ՀՀԿ-ականը պետք է հասկանա, որ ապրանքի արտահանումն է Հայաստանի ապագան, ոչ թե աշխատուժի»,- ասաց Հովհաննես Իգիթյանը:
Այսպիսին էին փորձագիտական գնահատականները 2017-ի նոյեմբերի 23-ին Իտալիայի փողոցում գտնվող «Կոնգրես» հյուրանոցում, դրսում արև էր ու ցուրտ:


Անահիտ ԱԴԱՄՅԱՆ
Հ. Գ. Վերջին խոսքը Ստեփան Գրիգորյանինն էր` բանավոր ու սրտանց: «ԵԱՏՄ-ի պայմանագիրը նորից կարդացի ու նկատեցի, որ գրեթե բոլոր կետերը, որոնց անդրադարձան մեր գործընկերները, չկան ԵԱՏՄ պայմանագրում: Օրինակ` չկա մարդը: Այդ փաստաթղթում կա մի թագավոր, մյուս կողմից էլ՝ մի ուրիշ թագավոր: Սա կատակ չէ, կարդացեք: Թագավոր բառի փոխարեն գրված է նախագահներ: Կամ` ՀՀ-ԵՄ համաձայնագրում գրված է «այլընտրանք», իսկ ԵԱՏՄ պայմանագրում գրված է՝ «պետական մենաշնորհ»: Տարբերությունը գիտե՞ք որն է: Դրանք հենց այնպես բառեր չեն: ԵԱՏՄ-ում «Գազպրոմ» կա և այդ բառի համար դուք երկու անգամ ավելի եք վճարում: ԵՄ համաձայնագրում գրված է, որ նախատեսվում է ստեղծել էներգակիրների այլընտրանք, այսինքն` գազ ներմուծել, օրինակ, ոչ միայն Ռուսաստանից, Իրանից ներկրվող գազը սպառել նաև ֆիզիկական անձանց համար կամ գտնել մեկ այլ տարբերակ: Դուք գիտեք` Իրանի գազը ինչ-որ չափով այլընտրանք է, բայց ֆիզիկական անձանց սպառում թույլ չեն տալիս: Դուք կասեք` ինձ ի՞նչ: Ո՞նց թե` ինձ ինչ: Դուք ու ես երկու անգամ ավելի թանկ ենք վճարում: Այս պայմանագիրը ես գնահատում եմ հենց դրա համար: Ընդհանուր ավիացիոն կետը` 38-րդը: Թռչելով Մոսկվա կամ Եվրոպա՝ 3 անգամ պակաս փող կտաք: Պայմանագրում մի քանի նախադասություն է, որ Հայաստանն ու ԵՄ-ն պետք է միասին աշխատեն ավիացիոն հարցով, և կողմերը զերծ են մնալու մինչև պայմանագրի ուժի մեջ մտնելը սխալ քայլեր անելուց: Ասենք` հիմա կստորագրենք, հետո ռուսական մի ավիաընկերություն կգա, կաշառք կտա ու մենաշնորհը կվերցնի: Ինչի՞ մասին է խոսքը: Թբիլիսիից թռե՞լ եք Եվրոպա: 80 եվրո տալիս եք` գնում ու գալիս եք, առավելագույնը` 120: Երևանի՞ց` 400-500, սեզոնին` 900: Ես չեմ ուզում, որ իմ ժողովուրդը այդ վիճակում լինի: Դրա դեմ պայքարը ո՞րն է: Պայմանագիրը` ստորագրում ես ու հետո իրականացնում ես: Գիտե՞ք` պայմանագրում ինչ է գրված` հասարակությունը անբաժանելի մասն է այդ պայմանագրի, ԵԱՏՄ-ում նման կետ չկա, մի կետ միայն կա, որ կառավարությունն է պայմանագրի անբաժանելի մասը: Զգու՞մ եք տարբերությունը: Մենք ձեզ հետ այդ որոշումների վրա ազդելու իրավունք ունենք: Ասենք վաղը նիստ է` բոլորս առանց բացառության, կարող ենք գնալ, թակել դուռը ու ներս մտնել: ԵԱՏՄ-ի պայմանագրով` ոչ ոք իրավունք չունի ներս մտնել: Դա է սկզբունքային տարբերությունը: Օրինակ` ԵՄ համաձայնագրում գրված է կոռուպցիայի դեմ պայքար, ԵԱՏՄ-ում գրված է՝ կոռուպցիա չկա: Ես մտածում էի՝ կարո՞ղ է` չեմ հասկանում, թե ինչ է գրված, բայց չէ, պարզ գրված է, որ կոռուպցիա չկա, կառավարությունները պետք է աշխատեն, ամեն ինչ լավ կլինի: Մենք ունենք ֆանտաստիկ բարձր մակարդակի փորձագետներ, դա ինձ ոգևորում է, նշանակում է` հասարակությունը ուժեղ է, մտածող մարդիկ կան, և ուրեմն մենք պարտավոր ենք համաձայնագիրը կյանքի կոչել` բոլորիս համար»:
Դե՞մ եք:

Դիտվել է՝ 5894

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ