Մրցանակներ «Ոսկե ծիրանին»

«Ոսկե ծիրան» Երևանի միջազգային կինոփառատոնի տասնամյակը նշանավորվեց ոչ միայն պատվարժան հյուրերի ժամանումով Հայաստան, ոչ միայն հետաքրքիր, անգամ` աղմկահարույց ֆիլմերի ցուցադրությամբ, աշխատանքային աներևակայելի հագեցած օրակարգով, այլև կառավարական բարձր պարգևներով: Հոբելյանական երեկույթներից մեկի շրջանակներում ՀՀ մշակույթի նախարար Հասմիկ Պողոսյանը ՀՀ նախագահի հրամանագրերով «Ոսկե ծիրան» Երևանի միջազգային կինոփառատոնի հիմնադիր տնօրեն Հարություն Խաչատրյանին շնորհվեց ՀՀ Ժողովրդական արտիստի կոչում, փառատոնի ծրագրերի տնօերն Միքայել Ստամբոլցյանին` Մովսես Խորենացու մեդալ, Սուսաննա Հարությունյանին` ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործչի կոչում:
ՀՀ անկախության 20-ամյակի առթիվ «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնի հիմնադիր, կինոռեժիսոր Ատոմ Էգոյանին շնորհվեց Պատվո շքանշան: Դերասանուհի Արսինե Խանջյանը պարգևատրվեց Առաջին կարգի մեդալով:
ՀՀ մշակույթի նախարարության Ոսկե մեդալով պարգևատրվեց «Ոսկե ծիրան»-ի փոխտնօրեն, կինոռեժիսոր Արա Խանջյանը: Վերջինս մրցանակն ստանալու արարողակարգին ցանկացավ մասնակից դարձնել «Ոսկե ծիրանի» ողջ անձնակազմին, քանի որ այդ մրցանակներին արժանանալու հարցում առկա է բոլորի ներդրումը` առանց բացառության:
ՀՀ մշակույթի նախարարության Ոսկե մեդալով պարգևատրվեցին հռչակավոր կինոռեժիսորներ Իշտվան Սաբոն, Յոս Ստելինգը, Մարգարեթ ֆոն Թրոթան:
«Ոսկե ծիրանի» բացառիկ արժեքը գիտակցող յուրաքանչյուրիս համար այս մրցանակներն ինքնին հաճելի ու տեղին լինելուց զատ նաև մեկ ուրիշ կարևոր խորհուրդ են պարունակում: Եթե մեր երկրի առաջին դեմքերն այդքան գնահատում ու պատվում են այլևս մեր քաղաքի անջնջելի դիմագիծը դարձած այս միջազգային տոնը` «Ոսկե ծիրանը», ուրեմն կարող ենք ապահով լինել նրան սպասվող ապագայի հարցում: Եվ եթե անգամ երբևէ գտնվի այն «հիմարը» (Ռոման Բալայանի խոսքն է), որը կձգտի խորտակել տասը տարի սիրով, անձնուրաց ջանքով, նվիրումով փայփայած այս տասնամյա ծիրանավառ հրաշքը, խնդիրներ կունենա ոչ միայն փառատոնի շուրջ համախմբված տասնյակ-հազարավոր համակիրների, այլև, մեր կարծիքով, Հայաստան պետության առաջին դեմքերի հետ:

Կարինե ՌԱՖԱՅԵԼՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• Անհամբեր ու սիրով եմ սպասում իր հերթական գրին, ես էդ գրի մշտամնա ընթերցողն եմ
• Դերենիկ Դեմիրճյանի ժառանգության արժևորումը՝ ժամանակակից գիտական խոսքով
• Երախտագիտություն՝ կինոլեզվով
• Դերենիկ Դեմիրճյան-145
• «Այս մար­դիկ չեն սի­րում մեր ժո­ղովր­դին, պատ­րաստ չեն նրա հոգ­սը կրե­լու՝ ա­ռանց պարգևավ­ճա­րի»
• «Պե­տու­թ­յու­նը կորց­րել է իր դեմ­քը, և ե­թե մենք թույլ տանք, որ այս ճգնա­ժամն ա­վե­լի խո­րա­նա, ուղ­ղա­կի կկոր­ծան­վենք»
• «Կա այս­պի­սի մի կար­ծիք՝ հարկ է ստեղ­ծել Հա­յաս­տան ամ­րոց-պե­տու­թ­յուն»
• «Մի բան հս­տակ է՝ այս իշ­խա­նու­թ­յուն­նե­րը պետք է ան­հա­պաղ հե­ռա­նան»
• «Ե­թե մեր մշա­կույ­թը լի­ներ բարձր մա­կար­դա­կի վրա, մենք այ­սօր­վա ող­բեր­գու­թ­յու­նը չէինք ու­նե­նա»
• «Մեր թշ­նա­մու գոր­ծած ո­ճիր­նե­րից ու հան­ցա­գոր­ծու­թ­յուն­նե­րից ոչ մե­կը թույ­լատր­ված չէր ո­րևէ օ­րեն­քով»
• «Ի սկզ­բա­նե մտա­ծել են ար­նա­քամ ա­նել ժո­ղովր­դին, բե­րել-հասց­նել մի վի­ճա­կի, որ հե­տո ա­սեն՝ դե՜, չդի­մա­ցանք, ու ստո­րագ­րեն այս փաս­տա­թուղ­թը»
• «Վեր­ջին տեխ­նո­լո­գիա­նե­րով զին­ված հա­րուստ, ան­պարտ բա­նակ, սե­փա­կա­նին զու­գա­հեռ՝ պե­տա­կան հզոր ար­դ­յու­նա­բե­րութ­յուն պի­տի ստեղ­ծենք»
• «Ե­թե հի­մա ենք գնում փոխ­զիջ­ման, դրա տակ ի՞նչ է են­թադր­վում. ինք­նաոչն­չա­ցո­ւ՞մ, ինք­նաս­պա­նու­թ­յո­ւ՞ն»
• «Աստ­ված մեզ հետ է և մեր ար­դար գոր­ծին զո­րա­վիգ»
• «Պար­տադր­ված պա­տե­րազ­մը, ի­հար­կե, ծանր բան է, բայց մենք պատ­րաստ էինք դրան»
• «Հա­նուն ազ­գի, հա­նուն հայ­րե­նի­քի զոհ­ված­նե­րի հե­րո­սու­թ­յու­նը չա­փա­նիշ­նե­րի փո­փո­խու­թ­յան են­թա­կա չէ»
• «Ինչ­պես Հի­սու­սը, այդ­պես էլ Նա­րե­կա­ցին Աստ­ծուց նե­րո­ղու­թ­յուն է խնդ­րում բո­լո­րիս մեղ­քե­րի հա­մար»
• «Մենք աշ­խար­հի մեջ ենք, ու աշ­խարհն է մեր մեջ. պար­զա­պես, որ­պես գաղտ­նի զենք, ու­նենք Ո­գին, որ մեզ պա­հել ու պա­հե­լու է»
• «Մենք Աս­տու­ծոյ փառք կու տանք, որ հայ­րե­նի­քը կը մնայ հայ­րե­նիք եւ մեր մնա­յուն հաս­ցէն»
• «Կար­դում էի այն ստեղ­ծա­գոր­ծու­թ­յուն­նե­րի ցան­կը, որ պատ­րաստ­վում են հա­նե­լու դպ­րո­ցա­կան դա­սագր­քե­րից, ու սար­սա­փում էի»

Մեկնաբանություններ