Ասելով չի, գեն ու դաստիարակություն է

Նա, ով թեկուզ մեկ արցախցի ընկեր ունի կամ թեկուզ չունի, կարծում եմ՝ մեծ անտակտություն է սովի միջոցով ցեղասպանության ենթարկվող Արցախի այս ծանր օրերին լի սեղանների շուրջը բազմած նկարներ հղելը:

Սա, իհարկե, ասելով չի, գեն ու դաստիարակություն է, երբ կաղի կողքով վազելով չես անցնում:

Վերջին օրերին Գորիսի Հարժիս գյուղի բողոքի տեսանյութն է տարածվում. գյուղացիները փակել են մայրուղին, տեղի ու մարզային իշխանությունից պահանջում են այն վերանորոգել:

Չգիտեմ՝ ու՞մ մտահղացումն էր սա, բայց հաստատ ամենալավը չէ. այս ֆոնին, երբ Արցախը մի հի՜ն, մաշված, քարքարոտ ճանապարհ, մի բարակ արահետ էլ չունի, որ մեռնողին գոնե բամբակով ջուր տանի:

Չգիտեմ, այս տեսակն ինչ սրտով է ապրում ու շնչում, կուշտ ու կուռ դեմքերով՝ ինքնագոհ ու նողկալի, նստում ծանրաբեռ սեղանի շուրջ՝ քիչ հերիք, նկարվում ու հղում համացանցում:

Եթե այդքան անզուսպ եք կերուխումերում, քեֆերում, նույնն արեք՝ առանց ցուցադրելու:

Այնտեղ մի խնձորն էլ շռայլություն է մանկան համար, իսկ դուք արևելյան մրգերի ու քաղցրավենիքի շքերթ-մրցույթ եք բացում ձեր հոգիների պես՝ ձեր ցանցառ էջերում:

Սուսաննա Բաբաջանյան

Մեկնաբանություններ