Սպիտակ առավոտ

Եվ ահա եկան քո տխուր օրերը՝ մենակ մնալու, մեռնելու կամ լավ բանաստեղծություն գրելու, և դու կապրես նրանց հետ օր-օրի ավելի ճմրթվող դեմքով ու լուսավորություն փնտրող աչքերով:

Ձայները ավելի հեռվից են գալու, ինչպես թռչունների չուն, որ հեռանում են մարդկանց նման, թե մարդիկ՝ նրանց. էլ միևնույն է:

Պոռթկացող խոսքը կսեղմես սրտիդ անկյունում, ինչպես հիմա:

Նրանք բոլորը արդեն նրանք են, որ առաջ քոնն էին:

Մի նեղվիր, միևնույն է, օր-օրի նրանք քեզ ավելի ծույլ են հասկանալու ու մի օր էլ չեն նայի այսկողմ, որովհետև չկար կարևորը ու չէր լինելու:

Մնա, մնա այնտեղ, ուր մենակ ես, ուր ձյունաթափդ կապեց իր սպիտակ ու սև ծիածանը, ու շուտով մոտենում է ճերմակ երեկոն,՝ ճերմակ սավանը ձեռքին, երգի հնչյուններով, որ իր ուսերին դրած քեզ տանում է սպիտակ ծիածանի միջով, անսովոր միամիտ մարդ:

Վահունի Հովակիմյան

Մեկնաբանություններ