Սյսօր լռության օր է։
123 տարի առաջ ծնված Արամ Խաչատրյանն իր «Սուսերով պարով», «Գայանե»-ով և «Սպարտակ»-ով իսկապես չլռեց։ Նրա երաժշտությունը դարձավ մեր ինքնության ձայնը աշխարհում։ Այն պահերին, երբ խոսքերը չեն հերիքում, հենց այդ նոտաներն են պատմում մեր ուժի, ցավի ու հպարտության մասին։
Մեծերը մեզ թողել են ոչ թե միայն ստեղծագործություն, այլ չափանիշ։ Չափանիշ, թե ինչպես կարելի է քո գործով ազգ ներկայացնել և ժամանակից դուրս խոսել։ Մեր ամեն օրվա ընտրությունները՝ փոքր թե մեծ, հենց այդ արձագանքն են, որ մնում է մեզնից հետո։
Լռությունն այսօր թող լինի լսելու համար։ Լսելու այն ձայները, որ Խաչատրյանը և մյուսները թողեցին, ու հասկանալու՝ մենք ինչ ձայն ենք ավելացնում։
Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ