Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղության համաձայնագիրը չպետք է շեղի ուշադրությունը հայ ռազմագերիների հարցից․ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը կարող է ամրապնդել TRIPP նախագիծը՝ Ադրբեջանից պահանջելով ազատ արձակել 19 հայ գերիներին՝ գրում է Washington Times-ը։               
 

Ինչո՞ւ ենք աղոթում, եթե Աստված արդեն գիտի մեր կարիքները

Ինչո՞ւ ենք աղոթում, եթե Աստված արդեն գիտի մեր կարիքները
23.08.2026 | 12:47

Եթե Աստված ամենագետ է, եթե Նա գիտի մեր յուրաքանչյուր միտքը, մեր յուրաքանչյուր ցավը, նույնիսկ այն, ինչ դեռ չենք ասել բառերով, ապա մի հարց է ծնվում․ ինչո՞ւ ենք աղոթում։
Արդյո՞ք աղոթքով մենք Աստծուն տեղեկացնում ենք այն մասին, ինչ Նա չգիտի։ Ո՛չ։
Աղոթքը Աստծուն տեղեկացնելու համար չէ։ Աղոթքը մեզ Աստծուն մոտեցնելու համար է։
Աստված գիտի մեր կարիքը, բայց մենք հաճախ չենք ճանաչում մեր սեփական հոգու կարիքը։ Մենք կարող ենք խնդրել առողջություն, հաջողություն, աշխատանք, խաղաղություն, բայց երբեմն մեր ամենախոր կարիքը ոչ թե այն է, ինչ խնդրում ենք, այլ՝ Աստծո ներկայությունը մեր կյանքի մեջ։
Աղոթքի մեջ մարդը դադարում է փախչել ինքն իրենից։ Նա կանգնում է Աստծո առաջ՝ առանց դիմակի, առանց դերերի, առանց այն պատրանքի, թե ամեն ինչ կարող է ինքնուրույն կառավարել։ Եվ հենց այստեղ է աղոթքի մեծագույն հրաշքը․ մարդը սկսում է ճանաչել ոչ միայն Աստծուն, այլև ինքն իրեն։
Մենք հաճախ աղոթում ենք՝ խնդրելով, որ Աստված փոխի մեր իրավիճակը։ Բայց շատ անգամ Աստված աղոթքի միջոցով սկսում է փոխել մեզ։
Մենք ասում ենք․ «Տե՛ր, փոխիր իմ կյանքը»։
Իսկ Աստված կարծես պատասխանում է․ «Թույլ տուր նախ փոխել քո սիրտը»։
Որովհետև երբեմն խնդրի լուծումը ոչ թե հանգամանքների փոփոխությունն է, այլ այն, որ մենք ստանում ենք ուժ՝ այդ հանգամանքների միջով անցնելու։
Աղոթքը նաև վստահության ակտ է։ Երբ մարդը ասում է՝ «Տե՛ր, ես չեմ հասկանում, բայց վստահում եմ Քեզ», նա հրաժարվում է ամեն ինչ վերահսկելու իր ցանկությունից և իր կյանքը դնում է Աստծո ձեռքերում։
Եվ այստեղ աղոթքը դառնում է ոչ թե «Աստված, կատարիր իմ կամքը», այլ՝ «Տե՛ր, սովորեցրու ինձ ճանաչել Քո կամքը»։
Հիսուս Քրիստոսն էլ մեզ սովորեցնում է աղոթել ոչ միայն մեր հացի, այլև Աստծո կամքի կատարման համար։ «Եղիցի կամք Քո» խոսքերը աղոթքի ամենախոր բառերից են։ Դրանք նշանակում են՝ «Տե՛ր, ես Քեզ վստահում եմ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ իմ ճանապարհը չեմ տեսնում»։
Գուցե հենց այդ պատճառով էլ Աստված երբեմն չի պատասխանում մեր աղոթքներին այնպես, ինչպես մենք ենք սպասում։ Ոչ թե որովհետև Նա չի լսում, այլ որովհետև Աստծո լռությունը երբեմն նույնպես պատասխան է։ Մենք ուզում ենք անմիջապես ստանալ այն, ինչ խնդրել ենք, իսկ Աստված երբեմն մեզ տալիս է այն, ինչ մեզ անհրաժեշտ է՝ նույնիսկ եթե այդ պահին մենք դա չենք հասկանում։
Աղոթող մարդը, ի վերջո, հասկանում է մի մեծ ճշմարտություն․ աղոթքի նպատակը Աստծուն փոխելը չէ, այլ մարդու սիրտը Աստծուն բացելը։
Եվ երբ մենք ամեն օր կանգնում ենք Աստծո առաջ, մեր հոգու խորքում աստիճանաբար մի փոփոխություն է տեղի ունենում։ Մենք ավելի քիչ ենք ասում՝ «Աստվա՛ծ, արա այն, ինչ ես եմ ուզում», և ավելի շատ ասում ենք՝ «Աստվա՛ծ, ինձ դարձրու այնպիսին, ինչպիսին Դու ես ուզում, որ ես լինեմ»։
Գուցե հենց սա է աղոթքի ամենամեծ խորհուրդը։
Աստված գիտի մեր կարիքները։
Բայց աղոթքով մենք սովորում ենք ճանաչել մեր ամենամեծ կարիքը՝ Աստծուն։
Եվ երբ մարդը գտնում է Աստծուն, նույնիսկ եթե նրա բոլոր խնդիրները չեն անհետանում, նրա սրտում ծնվում է մի խաղաղություն, որը աշխարհը չի կարող տալ։
Որովհետև երբեմն Աստված չի հեռացնում փոթորիկը մեր կյանքից։
Նա պարզապես մտնում է մեր նավակի մեջ։
Եվ այդ պահին մենք հասկանում ենք՝ աղոթքը փոթորիկից փախչելու ճանապարհը չէ։ Աղոթքը այն ճանապարհն է, որով փոթորկի մեջ էլ սովորում ենք չվախենալ, որովհետև գիտենք՝ մենակ չենք։

Տեր Հեթում քահանա ԹԱՐՎԵՐԴՅԱՆ
Դիտվել է՝ 281

Մեկնաբանություններ