Քաղաքական ֆալստարտ

Ակնհայտ է, որ քաղաքականությունն ամեն մեկի գործը չի, ոչ էլ՝ խելքի ու փորձի, կառավարման հմտության հարց է:

Ցավոք, 2018-ից իշխանության բերվածների նշաձողի աղետալի ցածր ու անորակ մակարդակը գայթակղություն առաջացրեց շատերի մոտ ու՝ ինչ-որ առումով տրամաբանական, որ հարցադրում արվի, թե բա՝ «մե՞նք ինչով ենք իրենցից վատ, հակառակը, եթե իրենք կարող են, ապա մենք էլ ենք կարող»:

Կյանքը ցույց տվեց՝ ով ով է. ավելին՝ հայկական քաղաքական ու գեոպոլիտիկ կոնյուկտուրայի մասին բացարձակ, հատվածային կամ առավելապես ինֆանտիլ պատկերացում ունեցողները սկսեցին քաղաքական ֆալստարտերի արշավը՝ գերագնահատելով իրենց ու թերագնահատելով դիմացիններին:

Նիկոլը հիմար չի. հետո հասկացան, որ նիկոլից առավել նիկոլ չեն կարող լինել, քանի որ նախ՝ չեն կարող, երկրորդը՝ կեղծ կլինի, իսկ հասարակությունը զզվել է էդ ամենից:

Պետք էր ստեղծագործ, ոչ գծային մոտեցում և ամենակարևորը՝ լիարժեք իրական ցանկություն, բայց ոչ առաջինը կար, ոչ՝ առավել ևս, երկրորդը:

Ինչևէ:

Ես սա շատ չեզոք եմ գրում, մի տեսակ անցած էտապ է, էն, որ շատ վաղուց հավես էլ չկա, ամենը շատ վաղուց էր պարզ, ու բան չի փոխվել առնվազն՝ էդ մասով:

Ցանկացած քաղաքական ուժի որակը կախված է նրանից, թե ում հետ է նա ինքն իրեն համեմատում: Մի տեսակ նաև դա նրանց իրական ինքնագնահատականն է:

Ալեն Ղևոնդյան

Մեկնաբանություններ