Տարիներ առաջ «Կրթական համակարգի բարեփոխումների հնարավորության սահմանները» մտորումներս շարադրելիս ես դեռևս կարծում էի, որ հայաստանցիներս ենք որոշում մեզ ցանկալի շուկայական հարաբերությունների տեսակը և դրան համապատասխանող կրթական համակարգը։ Ցավոք, իրականությունը լրիվ այլ է և առավելագույնս է համապատասխանում Արթյուր Ռեմբոյի հանրահայտ ասույթին՝ « Դու այն չես՝ ինչ կաս իրականում, այլ այն՝ ինչ քո մասին մտածում են»։

Մահվանից 2 ամիս առաջ Հովհաննես Թումանյանն ասել է. «Ես գիտեմ` մի օր, իհարկե ոչ շուտ, իմ կյանքը մեծ հետաքրքրություն ու աղմուկ է հանելու: Շատ բան է պարզվելու, տեսնելու են բոլորովին ուրիշ բան: Գրվածքներս դեռ լավ չեն կարդացել, տեսել»:

Տառապանքի պտուղը սիրուն է, նռան վրա նստած ձյունն էլ է քաղցրանում, բայց փայտին ինչքան էլ մեղր քսես, ուտել չի լինի:

ՈՒկրաինայի նախագահը բանակի ղեկավարին երեկ ազատեց: Ասում են՝ տարաձայնությունը նոր համատարած զորակոչ անելու ծավալների մեջ է: Զելենսկին ասում է՝ պետք է դրական տրամադրված լինենք, որ հաղթենք. լայնածավալ զորակոչ անելուց խուսափում է: Բանակի ղեկավարը հակառակն էր ասում՝ համատարած զորակոչ, բանակը շատ մարդու կարիք ունի:

Հայաստաը դարձավ Միջազգային քրեական դատարանի լիիրավ անդամ, ինչից հետո ուկրաինացի երեխաներին «առևանգած» ՌԴ-ի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի այցը Հայաստան այլևս վտանգված է, քանի որ Հայաստանը սրանով պարտավորվում է նրան, որպես Հագայի դատարանի որոշմամբ հետապնդվող, ձերբակալել։

Ադրբեջանական պետական քարոզչամեքենան խճճվել է սեփական կեղծիքների մեջ՝ կապված հայկական մշակութային ժառանգությունը աղվանական ներկայացնելու հետ, կորցրել տարածաժամանակային ընկալումները։

Պոպուլիզմը բազմադեմ ու բարդ կենդանի է, իսկ բոլոր տեսակի պոպուլիստները հետապնդում են որևէ կոնկրետ էգոիստական նպատակ։ Իսկ այդ նպատակները կարող են կապված լինել իշխանության և բիրտ ուժի տիրանալու հետ, որը համապառասխան բազա կստեղծի հետագայում նաև հարստության տիրանալու համար։

Նիկոլ Փաշինյանը կամ, ինչպես կասեր Ալենը, ՀՀ «ընտրված» վարչապետը, ըստ նախնական որոշման, հանրաքվեի է դնելու սահմանադրության փոփոխության հարցը, որի մեջ փոփոխվելու են 3 հիմնական կետեր: Կենտրոնանանք Անկախության հռչակագրին հղումը հանելու վրա։ Ինչու՞ են ուզում հանել կամ փոխել Անկախության հռչակագիրը. մի պարզ պատճառով, քանի որ այն իր հերթին հղում է անում 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ի «Հայկական ԽՍՀ-ի և Լեռնային Ղարաբաղի վերամիավորման մասին» Հայկական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի և Լեռնային Ղարաբաղի Ազգային խորհրդի համատեղ որոշման վրա, որը, ըստ ազգակործան Նիկոլի, տարածքային պահանջ է դիտվում մեր հարևան երկրի կողմից, և, ըստ նրա, հենց այդ պատճառով է, որ խաղաղության պայմանագիր չի կնքվում:

Ադրեջանում նոր «դևերի» ու թշնամիների փնտրտուքն այս փուլում կանգ է առել Ֆրանսիայի վրա։ Չեխիայի քաղաքացի՞ է բռնվել, ուրեմն կապ ունի Ֆրանսիայի հետ, Հայաստանին զենք տվո՞ղ կա, դա կապված է Ֆրանսիայի հետ, ԵԽԽՎ-ն մեկ տարով առկախե՞լ է ադրբեջանական պատվիրակության լիազորությունները, իհարկե, Ֆրանսիան է մեղավոր։ Ֆրանսիայի դեմոնիզացիայի գործընթացը շատ ինտենսիվ թափ է ստացել Ադրբեջանում դեռ ամիսներ առաջ։

Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականությունը, սկսած Եկատերինա Մեծից մինչև Ելցին՝ իմպուլսիվ է: