Հարցազրույց Թումանյանի հեքիաթի մոտիվներով

Էս պահին Պետրոսի հյուրը Կապիտուլյանտն է։

Կոնկրետ հարցեր է տալիս Պետրոսը` ոչ կոնկրետ պատասխաններ է տալիս Պողոսը։

ՈՒ ոչ մի հարց իր պատասխանը չի գտնում։

Սա զուտ Թումանյանի հեքիաթն է հիշեցնում.

- Պողո՛ս, գտա՞ր...

- Չէ՛֊։

- Պետրո՛ս, գտա՞ր...

- Չէ֊՛։

Չէ ու չեփչին փչե... ՈՒ մեկ-մեկու «դուխ» տալով փչում են ու փչում, արանքում կարևորելով լեգիտիմությունը։

Լեգիտիմություն, որի երաշխավորը լեգիտումությունն է։

Սա կյանք չի` հեքիաթ է: Հեքիաթ, որի մեջ ապրում ենք մենք։

Կհաղթի նա, ով ուժգին կփչի, կփչի ու էս հեքիաթը հօդս կցնդի:

Այնպես, ինչպես տարիներ շարունակ գունավոր ավազահատիկներվ պատկերված հնդկական գետնանկարը:

Հարցերին չի պատասխանում` ԲՐՆՁՈՒՄ Է։

Սա կատարյալ մաստեր կլաս է, որն այլ լեզվով կոչվում է` ԿՌՈՒՏԻՏ, երբ կարծես թե խոսում ես, բայց ոչինչ չես ասում։

Վերջում մի հարց էլ առաջացավ.

- Լինել ֆորպո՞ստ, թե՞ չլինել:

Էս անգամ ոնց որ Պողոսն ու Պետրոսը գտան պատասխանը.

«Ավելի լավ ա` չլինել, քան լինել ֆորպոստ»։

Բայց էդպես էլ չասացին` ու՛մ ֆորպոստը։

Վախում էին։

Ռուսից վախում են, թուրքից վախում են, բայց մեզանից չեն վախում` թքած ունեն։

Լևոն ՋԱՎԱԽՅԱՆ

Մեկնաբանություններ