Էսօր էլ էսպես

Վաղը` հունիսի 14֊ը, «Բռնադատվածների հիշատակի օր»֊ն է։

«Կասկադ»֊ի վերևի հատվածում` 2006 թվականին տեղադրված բազալտե այս հուշաքարը երեկ` երեք ժամ, այրող արևի տակ փնտրելուց, վեր ու վար, աջ ու ձախ անելուց, սրան֊նրան հուսահատ հարցնելուց հետո, ի վերջո` «Կասկադի գիտակ» ավագ եղբորս հետ հեռախոսով տեղում մի կերպ կողմնորոշվելուց հետո, վերջապես գտա` կողպեքով փակված մի անտեսանելի, աննկատ, հեռու մի փոսում` բանտված։

Ճերմակ վարդերի փունջը հեռվից չափուկ նետեցի (փառք Աստծո)։

Հետո մի անցորդ աղջկա խնդրեցի լուսանկարել։

Նստեցի մոտակա մի քարի ու լաց եղա խորհրդային բռնաճնշումների ենթարկված` հանիրավի բռնադատվածների, երիտասարդ տարիները սիբիրյան հեռու աքսորում տառապանքով ապրած այլախոհ հորս համար։

Հետո, ինչպես եղբայրս ասաց` «Ամբողջ Հայաստանում երևի միայն դու գիտես այս հուշաքարի տեղը...»։

Գուցե ճիշտ է ասում. 2006 թվականին տեղադրված այս հուշաքարն այսքա՜ն արհամարհված, այսքա՜ն մոռացված չէր լինի...

Եվ որ ամենահետաքրքիրն է` բռնադատվածների հուշակոթող կառուցվել է շատ ավելի վերևում` Կասկադի վերին հարթակում, որի տեղը, ցավոք, հարցրածս անցորդներից ոչ ոք չգիտեր։ Չէ՞ որ այն տարվա մեջ միայն մեկ օր է բաց լինում։

Երևի այսպես է պատմությունը մոռացվում և անցյալ դառնում։

Վաղը այցի կգնամ հուշահամալիր. հուսով, որ բանտված չի լինի այս հուշաքարի պես։

Կարինե ՄԵԼԻՔՍԵԹՅԱՆ

Մեկնաբանություններ