Խաղաղության միակողմանի ցանկությունը, որպես կանոն, հակառակ էֆեկտն է ունենում

«Խաղաղություն» տենչողներին առաջարկում եմ՝ ձեռքներդ գցեք սեփական մազերից և փորձեք ինքներդ ձեզ բարձրացնել օդ։ Հլը փորձեք, կարող է ձեզ մոտ ստացվի, դուք ֆիզիկայի ու բնության օրենքներին հակառակ գնացող էակներ եք։

Քաղաքակրթական ֆիզիկան նույնպես ունի իր բնական օրենքները, որտեղ խաղաղության միակողմանի ցանկությունը, որպես կանոն, հակառակ էֆեկտն է ունենում՝ պատերազմ է բերում հենց «խաղաղություն» տենչողի գլխին։ Ջերմուկի և Արցախի պատերազմները վկա։ Բայց դե սրանք մեղքի 0 զգացումով էնքան նագլի էակներ են, որ դեռ նույն տեմպով շարունակում են իրենց «խաղաղություն» ցանկանալը։

Մյուս կողմից էլ պարադոքսը կայանում է նրանում, որ մենք ենք Ջաբրայիլում կռվել, մենք ենք պատերազմի սարսափը տեսել, բայց իբր իրենք են «խաղաղություն» ուզողները, իսկ մենք՝ արնախում միլիտարիստները։ Իրականում, մենք նախ՝ ինֆանտիլ չենք ու չենք ասում՝ «ուզըմ եմ», և հետո էլ՝ տգետ չենք, քաղաքակրթական ֆիզիկա գիտենք։

Նկարում "Guilty Man"-«Մեղավոր Մարդը» գիրքն է։ Գրքում նկարագրված է Չեմբերլենների կառավարման շրջանը Բրիտանիայում՝ ինչպես էին նրանք, անպատվության գնալով, փորձում խաղաղություն ապահովել։ Ամենակարևորը՝ գիրքը ներկայացնում է, թե ինչպես է «անպատվությունը» ներսից քայքայում պետական ինստիտուցիոնալիզմը։

Վահրամ Մարտիրոսյան

Մեկնաբանություններ