Սամվել ՍԵՎԱԴԱ. Համարյա սուտլիկ որսկան

Հորս կնունքով, մորս ծնունդով վեր կացանք մի օր ես ու իմ Մանվել ախպերը գնացինք Սաղմոսավանք:
Սարեր, ձորեր դուզ գնացինք, որտեղ արագաչափ կար` սուս ու փուս գնացինք, որտեղ միլիցա` կուզեկուզ գնացինք:
Ճանապարհին մտանք Արտաշավան:
Զանգեցինք մեր Արտաշ ախպորը («Բյուրոկրատ» գրախանութի ոչ բյուրոկրատ տերը):
Արտաշն ասաց` արաղ ենք քաշում, շուտ էկեք:
Գնացինք տեսանք չորս տղամարդ, չորսով չորս լիտր արաղ են քաշում:
Մնի անունը Արտաշ, մեկելինը` Հայկ, մյուսինը` Էդվարդ, էն մեկելինն էլ իմ Մանվել ախպերը կհիշի:
Մենք էլ միացանք` դառանք վեց:
Էդ չորս լիտր արաղն էլ թորեցինք վեցով, դառավ լիտրուկես խնձորի արաղ:
Խորովածն ու գառան խաշլաման էլ համարյա պատրաստ էր:
Նստեցինք, վեցով վրա էկանք, կերանք խմեցինք, ջան ասինք, ջան լսեցինք:
Հա´մ աչքերս բան տեսավ, հա´մ բերաններս բան մտավ:
Ես էլ ընկա դռնեդուռ, մի քանի կճուճ ու պղինձ ճարեցի, մինը` ծակ, էն էրկուսն էլ սկի տակ չունեին:
Ճարեցի, դրի իրար կողք` նկարեցի:
Էս մի նկարն էլ հիշատակ մնաց Արտաշ ախպոր ամառանոցից:
Երկնքից երեք խնձոր վեր ընկավ, մինը` ասողին, մինը` լսողին, մինն էլ մեր Արտաշ ախպորը:

Լուսանկարներ

Մեկնաբանություններ