Այդ տեսարանները ամուր պետք է պահել, դրանք վաղը պետք են գալու

Երեկ դարձյալ մահավճիռ կարդաց երկրի գլխին: Կարդաց՝ վայելելով կործանվող երկրի հոգեվարքը: Հետևում եմ արձագանքներին, մարդիկ հիմնականում զարհուրած են կամ նողկանք են ապրում: Ինձ ավելի շատ մտահոգում են մահավճռին հաջորդած բուռն ծափահարությունները: Կարծում եմ՝ այդ տեսարանները ամուր պետք է պահել, դրանք վաղը պետք են գալու:

Անշուշտ գիտեք, Ստալինի մահից հետո գրեթե բոլոր բռնադատվածներն արդարացվեցին՝ և հետմահու, և հանիրավի պատիժը կրելիս: Բայց «անվտանգություն» կոչվածը հոգաց, որպեսզի ուրացող-մատնիչների միայն չնչին տոկոսը բացահայտվի: Եթե բոլոր ուրացողներին բացահայտեին՝ երկրում քաոս կստեղծվեր, դրանից զատ, բոլոր ռեժիմներին էլ պետք են մատնիչներ ու ուրացողներ: Եվ մինչ օրս միլիոնավոր մարդիկ չգիտեն, որ իրենք ուրացողների ու գլխակերների ժառանգներ են:

Վաղը-մյուս օրը, երբ այս մղձավանջը թոթափած կլինենք, մահավճռին հաջորդած օվացիայի տեսարանները պետք է շարունակ պտտեցվեն եթերներով: Պետք է պտտեցվեն դրվագ առ դրվագ, որպեսզի երևան բոլորը՝ ղուշբազ քածից մինչև փթիր շիրակ-միրակները: Նրանց սերունդները պետք է լսեն և՛ ցինիկ մահավճիռը, և՛ այն խանդավառությամբ ընդունած «հայրերի» ծափերը: Այլապես գալիքն էլ ունենալու է իր ազգուրաց-մատնիչները:

Կարո Վարդանյան

Մեկնաբանություններ